Trouwchick altaartori blootleggen met Wagners Bridal Chorus
De beste momenten

Ewa mattie, luister dan, ik klap die opening van Bridal Chorus gelijk helemaal hard erin met dik orkest en koor op het podium, niks suf solo orgeltje in de kerk, maar gewoon volle bak B-flat major op 2/4 maat terwijl ik die hele stoet met Elsa en Lohengrin na het trouwen richting die slaapkamer stuur, kaolo lijp! Die melodie gaat Mäßig bewegt, dus lekker rustig cruisen zonder haast, ouwe, maar geloof mij: zodra dat bekende deuntje van Treulich geführt dropt, staat elke bruiloftsgast meteen strak in z'n pakkie alsof ze bij de deur gecheckt worden door een uitsmijter van twee meter breed, echt beest!

Broer, middenin die track schakel ik ineens over naar een totaal andere vibe in die driedelige opbouw, want je kan niet non-stop lopen stampen alsof je achtervolgd wordt door de scotoe toen ik in 1849 na die Dresden-rellen m'n biezen moest pakken naar Zurich, fakka daarmee! Die sopranen, alten, tenoren en bassen gaan hier zo zoet en zweverig zingen voor die tortelduifjes dat je bijna je tanden breekt op het glazuur, gozer, terwijl iedereen met een beetje verstand allang ruikt dat die romantische droom straks compleet in de soep gaat lopen, tantoe grappig!

Aan het eind gooi ik gewoon weer dat dikke hoofdthema van het begin erop, strijder, zodat het hele koor die gasten met maximale herrie die kamer in bonjourt en de deur achter zich dichttrekt, kassa, klus geklaard! En de allergrootste grap van Lohengrin, vriend: iedereen draait mijn pokoe nog steeds blij op z'n trouwdag, maar zodra mijn laatste noot in die zaal wegsterft, gaat Elsa verboden vragen stellen over z'n naam en is dat hele huwelijk binnen vijf minuten alweer kapot en voorbij, echt hayek!