Trouwchick altaartori blootleggen met Wagners Bridal Chorus
De backstory

Helemaal zelf gefikst in Dresden, pik!

Ewa broer, ik zat tussen 1845 en 1848 gewoon strak als Kapellmeister aan dat Saksische hof in Dresden toen ik Lohengrin met die dikke Bridal Chorus erin uit mijn mouw schudde, tantoe gruwelijk! Niemand had mij een opdracht of doekoe gegeven voor die drie-akter, neef, ik deed zowel de tekst als de muziek helemaal op eigen houtje, puur op mijn eigen zieke vibe! Mensen noemen het nu overal Here Comes the Bride of Wedding March, maar bij mij heet die pokoe gewoon officieel Treulich geführt en opent hij keihard de eerste scène van akte drie, ja toch! Ik dacht toen al: deze tune gaat de hele wereld slopen, geen enkele andere componist komt ooit nog in mijn buurt, sws!

Rellen op straat en gelijk op de vlucht, wollah!

Maar luister dan, ouwe, onder het schrijven door werd ik helemaal para van de politiek en dook ik vol in die radicale linkse beweging, geen genade! In 1849 stond ik gewoon vooraan mee te knokken tijdens die Mei-opstand in Dresden, helemaal faya op de barricades, jonguh! Die opstand werd keihard neergeslagen door de popo en ineens stond er een arrestatiebevel op mijn hoofd, dus heel die geplande show in Dresden werd direct gecanceld, zwaar klote! Ik moest als een malle mijn biezen pakken en vluchten naar Zürich in Zwitserland, anders zat ik mooi achter de tralies weg te rotten in plaats van dikke hits te droppen, echt lijp!

Mattie Franz Liszt regelt die première, strijder!

Terwijl ik dus als politieke banneling vastzat in Zürich, pakte mijn allergrootste gappie Franz Liszt de dirigeerstok op om mijn meesterwerk toch te laten vlammen, wat een kanjer! Hij knalde de wereldpremière op 28 augustus 1850 gewoon op de planken bij de Staatskapelle Weimar in het theater van Weimar, precies uitgekozen om de verjaardag van Johann Wolfgang von Goethe te eren, lekker bezig! Eerlijk is eerlijk, gap, de zang en de staging daar rammelden nog aan alle kanten, maar toch ging heel Europa in de jaren 1850 compleet plat voor mijn opera en de losse stukken, kaolo hard! Het allerergste voor mij? Ik mocht Duitsland niet in en zag pas in 1861 in Wenen voor het allereerst met mijn eigen ogen een volledige uitvoering van mijn eigen werk, bizar toch!

Partituurtjes drukken en cashen in Leipzig, niffo!

Gelukkig bleef mijn muziek niet ergens in een stoffig laatje liggen, want mijn boy Theodor Uhlig maakte snel een strakke vocale bewerking van de boel, dikke shoutout! Uitgeverij Breitkopf & Härtel in Leipzig gooide dat vocale uittreksel in 1851 meteen op de markt zodat iedereen thuis kon meeblèren, kassa! Een jaartje later, in 1852, dropten ze daar ook gelijk de volledige orkestpartituur, waardoor elk groot huis mijn symfonische geweld kon inkopen, geen grap! Zo rolde mijn sound dus dwars door alle grenzen heen terwijl ik zelf nog steeds buiten schot moest blijven in Zwitserland, echt baas!

Koninklijke fissa zet de trend, geen cap!

Hoe deze track uiteindelijk de ultieme trouwhit werd? Dat kwam door Victoria, de Princess Royal, die mijn deuntje op 25 januari 1858 liet pompen voor haar huwelijk met prins Frederick William van Pruisen, tantoe chique! Vanaf die ene koninklijke bruiloft wilde ineens elke bruid op aarde precies zo binnenkomen als een echte prinses, iedereen deed haar na, mattie! Tegenwoordig gooien mensen in Engelstalige landen er allerlei gekke parodieën overheen op de openingsmelodie, maar de basis blijft mijn onverslaanbare klapper, sws! Zonder die royale stunt was het misschien gewoon een vet operakoor gebleven, maar nu zit ik voor eeuwig gebakken in elke trouwzaal, hoppa!

Slaapkamer-vibes in plaats van het altaar, gozer!

Wat bijna niemand snapt, vriend: in mijn opera loopt er helemaal geen bruid door het gangpad van de kerk naar het altaar tijdens deze muziek, echt nul! De hele trouwceremonie is allang achter de rug als dit nummer start, en de bruidsstoet brengt Elsa en Lohengrin juist naar de bruidskamer voor de huwelijksnacht, snap je die! En vergeet dat sprookje van een lang en gelukkig huwelijk ook maar snel, want nog in diezelfde scène breekt Elsa haar eed door naar zijn verboden naam en afkomst te vragen, domme actie! Door die ene nieuwsgierige vraag is het meteen einde oefening en gaan ze direct en voorgoed uit elkaar, dus eigenlijk vieren mensen hun trouwdag op mijn allergrootste relatiedrama, hilarisch!

Weg met dat suffe orgel en die andere gast, bro!

Ik krijg ook altijd de kriebels als ze mijn pareltje op zo'n eenzaam, piepend kerkorgeltje spelen, want ik heb dit nooit geschreven als een instrumentale orgelmars, wollah! Bij mij knalt er een compleet gemengd koor van sopranen, alten, tenoren en bassen samen met een groot romantisch orkest én instrumenten op het podium zelf, volle bak power! De structuur staat als een huis in een driedelige vorm, waarbij mijn hoofdthema na een heel ander middenstuk weer keihard terugkomt om de boel af te maken, meesterlijk gewoon! En haal mijn werk alsjeblieft nooit door elkaar met die Wedding March in C major van Felix Mendelssohn uit A Midsummer Night's Dream, neef, want dat is een totaal ander stuk voor wanneer je de kerk weer uitloopt, klaar!