ANTONÍN DVOŘÁK

Slagerszoon met een citerpa

Yo yo, check het: ik ben geboren op 8 september 1841 in Nelahozeves in Bohemen, een gat zo klein dat de kippen elkaar bij naam kenden, wollah! Mijn ouwe, František, was slager én had een herberg, dus ik groeide op tussen de worsten en het bier, jonguh, lekker vet gezin! Die gozer speelde ook nog citer als echte job, dus bij ons thuis was het vlees snijden en snaren knijpen, tintin, twee beroepen in één pa! In het najaar van 1857 smeerde ik hem naar Praag voor de orgelschool, en in juli 1859 had ik dat diploma binnen, breezy, geen gezeur!

Van brood op de plank naar Brahms in mijn DM's

Eerst was ik gewoon een skere altviolist, mattie, en op 17 november 1873 trouwde ik met Anna Čermáková, mijn kanjer van een vrouw! In 1875 won ik een staatsbeurs, en wie zat er in die jury te beasten? Johannes Brahms, bro, de baas der bazen! Die ouwe stuurde me meteen door naar uitgever Fritz Simrock, zo van: pak deze gast, hij is dope, wollah! In 1878 kwamen mijn Slavonic Dances, Op. 46, en poef, ineens kende half Europa mijn naam, niet normaal, jonguh, gewoon fissa de wereld in!

Praag: mijn stad, mijn blok, mijn bak

Vanaf een jaar of 1862 zat ik zo'n negen jaar als altviolist in de theaterorkesten van Praag, elke avond krassen op die snaren, lekker bezig, hè! Dat was geen chille gig, mattie, maar ik leerde daar hoe een orkest ademt en waar het piept en kraakt, echt goud waard! In 1891 pakte ik een professoraat op het conservatorium in Praag, en ik stond ineens voor de klas als een heuse meester, check die flex! In november 1901 werd ik er zelfs directeur, dus de gozer die eerst achterin de pit zat, die zat nu op de grote stoel, tintin, wat een opstoot!

De Nieuwe Wereld en een ouwe melodie die niemand kan loslaten

Ik leidde twee en een half jaar het National Conservatory of Music in New York, vanaf het schooljaar 1892/93, en daar maakte ik mijn Symphony No 9, de beest van de lijst! Op 16 december 1893 ging dat ding in Carnegie Hall in première met de New York Philharmonic onder Anton Seidl, en die zaal ging helemaal los, wollah, kanjer van een avond! Dat Largo met die trage, treurige melodie? Helemaal van mij, jonguh, zelf bedacht, geen gejat liedje, ik zeg het er maar bij want mensen blijven zeuren! En die symfonie werd eerst nummer 5 genoemd, toen nummer 8 en daarna pas nummer 9, een gedoe als een kapotte tellerstand, breezy, maar wij houden het bij 9!

Treinen, treinen en nog eens treinen

Mijn grootste gekkigheid? Treinen, bro, ik was er mijn hele leven stapelgek op, echt een mafkees met een ticket! Voor sommige gozers is een stoomlocomotief gewoon een rokend blik, maar voor mij was dat pure muziek op wielen, tintin! Dus als jij mij ooit zou zoeken, ouwe, dan keek je eerst op het station, want daar hing ik rond als een kind in een snoepwinkel! Mijn vrouw had er genoeg van, kan ik je vertellen, die dacht: jonguh, doe eens normaal, maar nee hoor, ik bleef lekker op het perron staan!

Rusalka, een baan en de laatste halte

Op 31 maart 1901 ging mijn opera Rusalka in Praag in première, en het publiek was helemaal van de kaart, wollah, een echte hit! Datzelfde jaar werd ik nog directeur van het conservatorium, dus ik had stacks aan werk en geen minuut chill, mattie! Op 1 mei 1904 kwam er een einde aan mijn rit, ik was 62, en dat is voor een gozer als ik gewoon veel te vroeg, jonguh! Maar ik had alles eruit gegooid wat erin zat, dus ik ging weg zonder spijt, lekker bezig tot het laatste station!

Nog steeds in de speaker, ouwe

Mijn Slavonic Dances blijven overal opduiken, op podia en in zalen, en elke keer dat iemand ze draait schiet er een stuk Bohemen door de boxen, bizar! In 1922 plakte mijn leerling William Arms Fisher er woorden onder, die pakten het Largo-thema en maakten er "Goin' Home" van, een kanjer van een liedje! Daardoor denken veel mensen dat het een oud volkslied is, maar nee hoor, bro, dat is gewoon mijn eigen melodie, check dat even! Bohemen, Amerika, Londen, overal staan nog beesten van orkesten mijn werk te spelen, wollah, ik ben nooit uit de mode gegaan!

Wat ik jou in je oren wil leggen

Ik wil jou gewoon een knaller van een tijd geven, mattie, zonder dat je er een studieboek bij nodig hebt, tintin! Zet die Symphony No 9 aan, doe je ogen dicht, en laat dat Largo je hart pakken alsof je thuiskomt na een veel te lange dag, jonguh! Heb je geen verstand van klassiek? Boeien, ouwe, je hoeft niks te snappen, alleen maar te voelen, dat is hele fijne straattaal voor de ziel! En als je daarna in de trein stapt met mijn muziek in je oren, dan ben je precies waar ik je wil hebben, breezy, lekker op weg!