Gustav Holst
Componist

Trombone-boy uit Cheltenham

Yo yo, check, ik ben geboren in 1874 in Cheltenham, als Gustavus Theodore von Holst, wollah, wat een naam voor één baby, mattie! Mijn rechterarm zat vol neuritis, dus pianist worden? Vergeet het, jonguh, mijn hand deed gewoon zijn eigen ding, kapot en klaar! Dus ik pakte de trombone en speelde die echt voor de lekkere centjes, breezy, stoer gozertje met een schuifding! Eerst Cheltenham Grammar School van 1886 tot 1891, daarna composities leren op het Royal College of Music bij die strenge ouwe Charles Villiers Stanford, beest van een leraar, tintin!

Trouwen en Sanskriet, lekker bezig

In 1901 trouwde ik met Isobel Harrison, op 22 juni, top van de top, geen gezeur, fam! In 1907 kwam daar dochter Imogen bij, kleine kanjer, en ineens was ik vader, wat een mazzel, bro! Ik ging ook als een gek Sanskriet-teksten vertalen naar het Engels, Rig Veda-hymnes en zo, gewoon zelf, zonder juf, who does that, serieus? Daaruit kwam mijn opera Savitri in 1908, en een jaar later de Military Band Suite in E-flat, blazers los, boem, dikke boost voor mijn naam, snap je!

Londen, Thaxted en heel veel kinderen

Vanaf 1905 was ik muziekbaas op St Paul's Girls' School in Londen, en daar bleef ik tot ik doodging, ouwe, echt trouw, hè! Vanaf 1907 tot 1924 ook nog Morley College erbij, dubbele shift, geen rust, nul pauze, die ouwe klok tikte maar door, wollah! En in Thaxted begon ik in 1916 een Whitsun-festival, daar woonde ik later van 1917 tot 1925, dorpsleven, chill, fresh air, geen stress! Stad of dorp, ik had overal studenten en zangers om me heen, drukte als een bende op de markt, maar ik vond het geweldig, zeg maar, mattie!

The Planets, de grote knaller

The Planets, dat is mijn ding, bro, geschreven van 1914 tot 1916, drie jaar knallen, kanjer van een project, lekker bezig! Ik zei zelf: dit is geen mythologie-ding, maar astrologisch karakter, een serie stemmingsplaatjes, snap je, jonguh, moods, fam! Op 29 september 1918 klonk het voor het eerst in de Queen's Hall onder Adrian Boult, voor een man of 250 uitgenodigde gasten, VIP-only, geen kaartjes, geen gedoe, tintin! De eerste echte complete publieke keer was pas op 15 november 1920, met het London Symphony Orchestra onder Albert Coates, en toen ging het dak eraf, wollah, beest!

Mijn naam, mijn gedoe

Ouwe, ik had een naam met "von" erin, maar in september 1918 gooide ik dat eraf met een deed poll, klaar, weg ermee, doei! Waarom hadden we dat ding eigenlijk? Het verhaal gaat dat Matthias Holst het leende van een neef die een eer kreeg van de Duitse keizer, om pianoleerlingen te lokken, haha, nep-chique, bro! Maar let op, ik was gewoon een echte Engelsman, no cap, geen buitenlander, ook al klonk mijn naam alsof ik uit een ander land kwam, mattie! Vaughan Williams citeerde zelfs H.M.S. Pinafore om te zeggen dat ik een Engelsman bleef, dus wie kan mij nog wat maken, gozer, ha!

Laatste rondjes en einde verhaal

In 1927 kwam Egdon Heath, daarna in 1930 A Choral Fantasia, nog steeds aan het werk, jonguh, geen pensioen, geen zin! Harvard bood me in 1932 een lectureship voor de eerste zes maanden, dus ik naar Amerika, lekker breezy, college geven, ik, een trombone-ouwe! Op 25 mei 1934 ging het mis in Londen: hartfalen na een operatie aan mijn maagzweer, ik was 59, wat een domme timing, wollah, echt balen! Mijn as ligt in Chichester Cathedral, rustig, mooi, geen lawaai meer, behalve de toeristen, tintin, fam!

Wat er van mij overbleef

Michael Tippett nam na mij het muziekbaasschap van Morley College over, mooie opvolger, top gozer, geen stress! Vaughan Williams noemde mij de grootste invloed op zijn muziek, volgens Short, dus ik heb een beest als leerling gemaakt, check dat even, ouwe! In 2000 schreef Colin Matthews een Pluto, the Renewer als extra deel voor The Planets, eerste keer in Manchester op 11 mei onder Kent Nagano, maar dat was niet van mij, hè, kanjer! En in 2009 hing er een gedenkplaat voor mij in Chichester Cathedral, op 27 september onthuld, dus ik ben officieel een muur-held, mattie, lekker bezig!

Wat jij van mij mag hebben

Luister, bro, ik geef jou geen saaie les, maar een ruimtereis zonder raket, gratis, wollah, instappen maar! Zet The Planets op, doe je ogen dicht, en laat de moods maar bonken, van stoer tot zacht, jonguh, geen geheimen! Je hoeft niks te snappen van noten of regels, gewoon je oren open en die klanken als een bom laten ontploffen in je hoofd, boem, beest! Dus ga erin, fam, en vertel me later of jij ook een beetje trombone-ziel hebt gekregen, tintin, ik wacht!