GUSTAV MAHLER

Veertien kinderen en een kroeg vol drank

Wollah, ik ben in 1860 geboren in Kaliště in Bohemen, dat gat ken je niet, jonguh, niemand ken dat gat! Een jaartje later, 1861, verkaste de hele tering-tent naar Jihlava, want mijn ouwe begon daar een drankzaak, lekker bezig, hè. Mattie, we waren met veertien kinders, acht ervan gingen jong dood, dus thuis was het geen feestje maar zwaar kut, echt een droeve bups. Maar ik gaf in 1870 al mijn eerste pianoconcert, tien jaar oud, kleine beest, en daarna ging ik van 1875 tot 1878 knallen op het conservatorium in Wenen, tintin!

Stokje zwaaien als een gek

Ik werd dirigent, snap je, zo'n gozer die met een stokje staat te zwaaien terwijl honderd man voor hem moet buigen, geinig baantje! Eerst Kassel in 1883, dan Praag in 1885, dan Leipzig in 1886, ik hopte van stad naar stad als een zwerver zonder OV-kaart, breezy! In Boedapest, van 1888 tot 1891, ging het los, want daar draaide mijn Eerste Symfonie in 1889 voor het eerst, boem, kanjer! Daarna Hamburg, van 1891 tot 1897 baas bij het Stadttheater, en zeg nou zelf, die Tweede Symfonie in Berlijn in 1895 was ook gewoon vuur, check!

Baas van de Weense tent

In 1897 kreeg ik de grootste klus ever, directeur van de Hofoper in Wenen, en ik bleef er tien jaar, tot 1907, als een echte ouwe getrouwe! Maar hoor, daar was wel een addertje: ik moest van Jood katholiek worden, anders geen baan, dus ik dacht: flikker op, toch maar doen, wat een gedoe! In Wenen was ik de baas van het hele circus, iedereen op zijn tenen, niemand durfde te kuchen, ik was zo streng, jonguh, gewoon een bonkige dictator met een stokje! En in 1902, op 9 maart, trouwde ik met Alma Schindler, toffe meid, mijn gozer-hart klopte als een gek, wollah!

De Vijfde, mijn grote bom

Luister, op deze site staat mijn Symfonie nr. 5, dus pak die en vergeet de rest even, broertje, doe me die lol! Het is zo'n monster dat je bij je nekvel grijpt, eerst donker en bonkig, dan ineens zo zacht dat je gaat janken, echt een rollercoaster zonder gordel, tering! Ik schreef veel meer van die kanjers, mijn Achtste ging in 1910 in München in première met mij als dirigent, maar die staat hier niet, dus chill! Die Achtste kreeg de bijnaam Symphony of a Thousand van een reclamegozer, Emil Gutmann, en ik vond dat helemaal niks, nul komma nul, bewaar me!

Het ging bergafwaarts, mattie

Echt, 1907 was een kutjaar, mijn dochtertje Maria ging dood in juli, scharlaken en difterie, en ik zat helemaal in de put, jonguh! Diezelfde tijd zeiden de dokters dat mijn hart een defect had, dus ik kon letterlijk niet meer rennen, wat een drama! In de zomer van 1910 hoorde ik ook nog dat Alma het deed met Walter Gropius, zo'n architect, en ik dacht: hoezo, wat een ramp, mijn hoofd was gewoon kapot! Dus ik ging op de bank bij Sigmund Freud in Leiden liggen, ja echt, de beroemdste prater van Europa, en ik betaalde nog ook, lekker bezig, ouwe!

New York en de laatste meters

Daarna naar New York, bij de Metropolitan Opera in 1907-08, en op 1 januari 1908 dirigeerde ik Tristan, amper aangekomen en meteen knallen, wollah! Vanaf 1909 had ik ook het New York Philharmonic, en ondertussen schreef ik nog mijn Negende, in 1908 en 1909, helemaal af, geen geklooi, tintin! In 1910 schetste ik ook nog de Tiende, maar die bleef half, want ja, het lijf wou niet meer, kut hè, echt balen! Op 18 mei 1911 ging ik dood in Wenen, vijftig jaar, door een bacterie op mijn hart, en ze legden me op Grinzing naast mijn Maria, zo hoort het, mattie.

Na mijn dood nog steeds aan het knallen

Mijn Das Lied von der Erde heb ik zelf nooit gehoord, jonguh, want dat ging pas op 20 november 1911 in München in première, onder Bruno Walter! Ik was dus al dood, mooie boel, dirigeren vanuit de wolken ging helaas niet, dus mijn maat Bruno deed de klus, respect! Mijn Negende is af, maar de Tiende hangt als een open einde in de lucht, dus mensen blijven gokken en gissen, geinig hè, beest! En echt, eerst noemde iedereen mij een zeurende nerd, nu staat mijn muziek overal op de speellijst, ouwe, wat een comeback!

Mijn cadeautje aan jou

Wat ik jou wil geven? Gewoon een knal van een gevoel, broertje, alsof je in één uur je hele leven doorleeft, van janken tot juichen! Zet de Vijfde aan, gooi je telefoon weg, en laat die bak herrie maar over je heen rollen, eerlijk, je gaat stuiteren! Je hoeft niks te snappen van noten of regels, check, voel het maar, gewoon met je buik, lekker simpel! En als je na afloop even stil bent en je ogen jeuken, wollah, dan weet ik dat ik mijn werk gedaan heb, jonguh!