Papachantage van dochterlief doorgronden bij O mio babbino caro van Puccini
De luistergids

Oren open voor mijn orkest-bende, drerrie!

Ewa mattie, als je O mio babbino caro gaat checken moet je niet als een duf konijn zitten staren, want mijn orkest en die solo-sopraan gaan je oren sowieso slopen van pure schoonheid, wollah! Spits je gehoor gelijk op die eerste violen, de cello's en die glimmende harp, want ik laat die gasten samen in octaven precies dezelfde dikke hoofdlijn pompen zodat die zangeres kaolo hard wordt gedragen, je weet zelf! Ondertussen tikken die andere strijkers op de achtergrond non-stop gebroken akkoord-triolen weg als een soort rijdende tapijtje, terwijl mijn houtblazers met fluiten, hobo, althobo, klarinetten en fagot plus die hoorns er zachte kleuren doorheen gooien, tantoe lauw! Alles draait om dat contrast tussen een mega-serieuze, romige klank en de stiekeme tiener-manipulatie die erachter zit, dus leun achterover en laat die warme golf van geluid gewoon over je heen rollen, gap!

Waarom deze pokoe zo'n slijmerige naam heeft, swa!

Ayo kil, die titel O mio babbino caro heb ik natuurlijk niet zomaar uit mijn duim lopen zuigen, want dat zijn letterlijk de allereerste woorden die Lauretta uitkraamt als ze haar oude heer Gianni Schicchi om zijn vinger probeert te winden, geen grap! Tekstschrijver Giovacchino Forzano heeft die woorden in het libretti-script geknald en het betekent gewoon 'oh mijn lieve vadertje', precies wat elke dochter roept vlak voordat ze je hele bankrekening leegtrekt, toch niffo? Terwijl die kleine hbo-actrice in het Florence van 1299 dus poeslief staat te bedelen om met haar boy Rinuccio te mogen trouwen, laat ik mijn piccolo en de rest van de blazers haar geslijm ondersteunen alsof ze een heilig engeltje is, faka met die nepheid! Door het nummer naar haar eigen openingszin te vernoemen weet meteen elke luisteraar in de zaal dat dit hele muzikale meesterwerkje één grote charme-offensief is richting die arme pa, echt een beest van een zet, ouwe!

De blauwdruk van deze drie-minuten-sloper, jonguh!

Luister dan strijder, het uitkiezen van de juiste opbouw voor O mio babbino caro was een lijp avontuur op zich, want ik had echt nul komma nul zin in een of andere stoffige sonate of een eindeloze rondo waar iedereen bij in slaap dondert, geloof mij! Ik heb er gewoon een superstrak, doorgecomponeerd lyrisch blok van slechts tweeëndertig maten van gebouwd dat in pakweg tweeënhalf tot drie minuten voorbij vliegt, gebaseerd op herhalingen en uitbreidingen van dat eerste thema, lekker bezig toch! Hierzo tip ik die onderdelen effe kort aan, maar maak je borst maar alvast nat, want in de volgende alinea's duik ik samen met jou stap voor stap elk deel in om te laten zien hoe de boel ontploft, broer! Het wordt sowieso een zieke ontdekkingstocht door mijn eigen keuken, dus hou je vast aan je stoel voordat die emotionele achtbaan je compleet uit je slippers blaast, tintin!

Deel 1: De vijf maten opwarmer voor het grote geslijm, gappie!

Check, in dit allereerste stukje knal ik er meteen een orkestrale intro van precies vijf maten in die begint in Es-groot op het tempo Andante sostenuto, lekker gedragen en serieus zodat iedereen in de zaal meteen op het puntje van zijn stoel zit, wollah! Je hoort nog geen stem, alleen mijn instrumenten die de rode loper uitrollen midden in die chaotische klucht van Gianni Schicchi, alsof de tijd in één klap stilstaat voor een zwaar belangrijk moment, tantoe gruwelijk! Die sfeer schakelt in een fractie van een seconde van luidruchtige ruzie over een erfenis naar pure fluwelen romantiek, puur om die ouwe pa alvast helemaal week te maken vanbinnen, je kent die tactiek wel, mattie! Aan het einde van deze vijf maten glijdt de harmonie boterzacht naar de hoofdtoonsoort, helemaal klaar om het stokje over te geven aan onze huilende dramaqueen, kaolo slim in elkaar gezet al zeg ik het zelf!

Deel 2: Puppy-ogen op standje maximaal in As-groot, niffo!

Binnenkomen doet Lauretta hierzo als de echte aria losbarst in een wiegende zes-achtste maat en de toonsoort As-groot, met mijn speciale aanwijzing Andantino ingenuo op een tempo van honderdtwintig achtste noten per minuut, dus onschuldig en soepel, swa! Ze zet die beroemde openingszin in terwijl de eerste violen, de cello's en de harp haar melodie in octaven dubbelen, wat zorgt voor een mega-rijke laag stroop waar echt niemand immuun voor is, geen speld tussen te krijgen! De stemming is hier nog superzacht en smekend terwijl ze vertelt hoe gek ze wel niet is op haar Rinuccio en dat ze een trouwring wil scoren in Porta Rossa, klinkt bijna echt zielig, toch drerrie? Door die deinende zes-achtste beweging en die rinkelende gebroken akkoord-triolen in de overige strijkers voelt het alsof ze haar vader rustig in slaap wiegt voordat ze met haar ultieme dreigement komt, echt lijp!

Deel 3: Hoogtevrees op de Ponte Vecchio en volle bak drama, broer!

Maar wacht effe ouwe, in dit laatste gedeelte gooi ik de beuk erin door diezelfde thematische frase nog een keer op te pakken en helemaal uit te rekken naar de hoogste noten, waarbij de sopraan uiteindelijk een heel bereik van Es4 tot een knallende As5 aantikt, beest! Hier slaat de sfeer compleet om naar pure chantage op hoog niveau, want die meid dreigt gewoon glashard dat ze zichzelf vanaf de Ponte Vecchio zo de rivier de Arno in flikkert als ze haar zin niet krijgt, faka met die escalatie! Op die hoge As5 laat ik de spanning in het orkest maximaal opzwellen zodat je bijna gelooft dat ze echt gaat springen, waarna de muziek weer zachtjes inzakt alsof ze uitgeput en snikkend op haar vaders schouder hangt, wollah! Die laatste maten sterven weg in dezelfde zoete As-groot sfeer waarmee haar verhaal begon, en geloof mij maar dat haar pa na deze tweeëndertig maten meteen door de knieën gaat, klus geklaard, jonguh!

Klap die afspeelknop aan en duik erin, strijder!

Ewa gap, nu heb ik genoeg geluld en nodig ik je uit om O mio babbino caro gewoon lekker zelf met je eigen oren te gaan beleven, geen smoesjes meer! Ram op die play-knop van je speaker of koptelefoon en laat jezelf helemaal onderdompelen in die warme zee van strijkers, harp en sopraangeweld, tantoe lekker! Hou tijdens het luisteren trouwens effe in je achterhoofd wat we net allemaal hebben besproken over die sluwe tienerstreken en die verborgen details, dan hoor je opeens tien keer zoveel, swa! Ik hoop wollah dat je deze muzikale trip door mijn O mio babbino caro net zo gruwelijk spannend vindt als ik toen ik deze kraker op papier knalde in Toscane, geniet ervan mattie!