Papachantage van dochterlief doorgronden bij O mio babbino caro van Puccini
De backstory

Geen serieuze tranentrekker maar pure chantage, broer!

Ewa strijder, je denkt zeker bij O mio babbino caro meteen aan een of ander zwaar depressief drama vol echte tranen, maar wollah, je zit er helemaal naast, gap! Deze gruwelijke sopraan-hit komt namelijk gewoon rechtstreeks uit mijn komische eenakter Gianni Schicchi, en dat hele spektakel draait om een stelletje aasgieren die een testament lopen te vervalsen, tantoe lijp! Die titel betekent letterlijk 'oh mijn lieve vadertje', maar trap niet in die zoete praatjes hoor, want ik heb dit nooit geschreven als een losstaand concertliedje om netjes bij te janken, niffo! Nee man, midden in die snelle klucht zet een verwende tiener gewoon de allerziekste manipulatie-act ooit op om haar zin te doordrukken, echt geen genade, ouwe!

Dante Alighieri op de remix met Giovacchino Forzano, gek!

Hoe ik überhaupt op dit leipe verhaal kwam, komt door mijn vaste tekstschrijver Giovacchino Forzano, die voor mij het Italiaanse libretto in elkaar heeft geknutseld, lekker bezig! Die slimme gozer viste namelijk een oud stukje uit Canto XXX van het Inferno van Dante Alighieri omhoog en bouwde daar deze hele chaos omheen, knettergek toch? We gooien je midden in het Florence van het jaar 1299, waar die sluwe vos Gianni Schicchi de boel probeert te flessen terwijl zijn eigen familie hem compleet gek maakt, drerrie! In de dikke catalogus van Dieter Schickling heeft dit hele meesterwerk trouwens het nummer SC 88 gekregen, dus als je ergens wilt flexen met je kennis, heb je die alvast in je zak, mattie!

Krokodillentranen boven de Arno-rivier, faka dan!

Check die situatie dan: dochterlief Lauretta is helemaal hoteldebotel op d'r boy Rinuccio, maar zonder de hulp van haar vader komt er mooi geen bruiloft van de grond, zware tijden, bro! Dus wat doet die kleine dramaqueen om die ouwe over de streep te trekken, ze begint me toch een partij melodramatisch te dreigen waar je u tegen zegt, niet normaal meer, jonguh! Als ze in Porta Rossa geen vette trouwring mag gaan uitzoeken voor haar grote liefde, roept ze dat ze zichzelf zó vanaf de Ponte Vecchio omlaag smijt, regelrecht de Arno-rivier in, tintin! Natuurlijk gaat ze helemaal nergens vanaf springen, want ze speelt gewoon keihard op zijn schuldgevoel in met de allerliefste klanken die ik ooit uit mijn mouw heb geschud, baas boven baas!

Opgesloten in Torre del Lago tijdens de oorlog, man!

Terwijl ik in 1917 en 1918 in mijn chille villa in Torre del Lago daar in Toscane aan deze pokoe zat te sleutelen, was de Eerste Wereldoorlog buiten volop aan de gang, kapot chaotisch, vriend! Ik zat gewoon vast in Italië met allerlei gare reisbeperkingen en ellende om me heen, maar ik liet me niet kisten en knalde gewoon door aan mijn muziek, wollah! Op 20 april 1918 zette ik eindelijk de allerlaatste noot van de partituur op papier en was de hele klus geklaard, echt een beest van een prestatie al zeg ik het zelf, neef! Midden in die donkere periode heb ik dus gewoon zitten lachen om een middeleeuwse oplichter en zijn slijmende dochter, hoe ziek is die mindset, gabber?

Drie opera's op één avond voor de ultieme trip, niffo!

Je moet weten dat ik Gianni Schicchi niet zomaar in z'n eentje de wereld in wilde sturen, maar als het derde en laatste deel van mijn grote drieluik Il trittico, tantoe slim bedacht! Het hele idee was dat je op één enkele avond drie compleet verschillende eenakters achter elkaar voor je kiezen krijgt in het theater, echt waar voor je doekoe, mattie! Eerst krijg je de rauwe spanning van Il tabarro op je dak en daarna het zware kloosterdrama van Suor Angelica, zodat iedereen in de zaal helemaal gesloopt in zijn stoel hangt, ouwe! En precies op dat moment klap ik er dus deze keiharde komedie achteraan om de hele boel weer wakker te schudden, met dat zoete smeekliedje als de ultieme kers op de taart, drerrie!

Knallen in New York City zonder mij erbij, wollah!

Toen op 14 december 1918 eindelijk de wereldpremière losbarstte bij de Metropolitan Opera in New York City, kon ik er door al dat oorlogsgedoe en die reisregels mooi niet eens zelf bij zijn, zwaar balen, broer! Gelukkig stond dirigent Roberto Moranzoni daar voor het orkest om de boel strak in het gareel te houden, terwijl de Engelse sopraan Florence Easton in de huid van Lauretta kroop, lekker bezig! Nou vriend, toen Florence Easton eenmaal mijn aria door die grote Amerikaanse zaal liet galmen, ging het publiek én de pers compleet uit hun plaat, een directe megahit, jonguh! De mensen bleven maar klappen en schreeuwen van enthousiasme, waardoor ze midden in de voorstelling gewoon een bisnummer moest geven en het hele nummer nóg een keer zong, geen grap!

Drie minuten pure magie in As-groot, strijder!

Het grappigste is dat ik voor die totale slooppartij van emoties maar tweeëndertig maten nodig heb gehad, dus binnen tweeënhalf tot drie minuten is de hele buit al binnen, kapot efficiënt, gap! Ik trap eerst af met een orkestrale intro van vijf maten in Es-groot op het tempo Andante sostenuto, zodat iedereen meteen rechtop gaat zitten, faka dan! Daarna zakt het hoofdgedeelte heerlijk weg in de toonsoort As-groot en geef ik als aanwijzing Andantino ingenuo mee, lekker onschuldig wiegend in een zes-achtste maat, neef! Met een snelheid waarbij de achtste noot op honderdtwintig tikt, rolt het hele stuk in één compacte, doorgecomponeerde golf voorbij door het openingsthema steeds slimmer uit te bouwen, baas!

Van de piccolo tot de harp op één lijn, mattie!

Om die sopraan zo gruwelijk te laten shinen van een lage Es4 helemaal tot aan een hoge As5, heb ik mijn orkestbak echt tot in de puntjes afgesteld, ouwe! Ik heb daar fluiten, een piccolo, hobo, althobo, klarinetten, een fagot en hoorns klaargezet om die warme deken van geluid neer te leggen, tantoe dik! Ondertussen spelen de eerste violen, de cello's en de harp samen in octaven precies die grote melodielijn mee, zodat die melodie recht je ziel in boort, wollah! De rest van de strijkers legt daar dan weer van die kabbelende gebroken akkoorden in triolen onder, waardoor je bijna zelf al je portemonnee aan die meid wilt afgeven, drerrie!

Casa Ricordi drukt de centen in Milaan, bro!

Mijn vaste Milanese uitgeverij Casa Ricordi zag natuurlijk ook meteen dat we hier goud in handen hadden, dus die gasten hebben in 1918 direct doorgepakt, lekker gewerkt, vriend! Ze brachten de bladmuziek natuurlijk uit in het complete vocale uittreksel van Gianni Schicchi, maar ze gooiden de aria ook meteen als los bladmuzieknummer op de markt, slimme boys daarzo! Sindsdien zingt elke sopraan op deze aardkloot mijn kleine meesterwerkje als losse toegift in de concertzaal of op dikke crossover-platen, terwijl ik het daar dus nooit voor bedoeld had, gek! Maar mij hoor je echt niet klagen hoor, want zolang de mensen maar smelten bij die klanken, vind ik het allemaal helemaal prima, niffo!

Kiri Te Kanawa verovert de bioscoop, jonguh!

Zelfs tientallen jaren later blijft mijn track de hele boel domineren, want in 1985 knalde regisseur James Ivory hem gewoon vol in zijn beroemde film A Room with a View, tantoe lauw! Die film naar het boek van E. M. Forster speelt zich natuurlijk óók af in Florence, dus mijn melodie paste daar op het witte doek als een dikke merkschoen, geen speld tussen te krijgen, gap! Ze gebruikten daarvoor een legendarische opname uit 1983 van top-sopraan Kiri Te Kanawa, samen met het London Philharmonic Orchestra onder leiding van dirigent John Pritchard, echt beestachtig mooi! Zo zie je maar weer, mattie, dat een nep-dreigement van een middeleeuwse puber gewoon is uitgegroeid tot een van de allerbekendste klassiekers ter wereld, bizar toch, ouwe?