Zweetdriffa en onweertori snappen bij Summer (Four Seasons) van Vivaldi
III. Presto

Hagelstenen koppen met mijn strijkers-squad, drerrie!

Ewa broer, riemen vast en oren op scherp, want in III. Presto uit mijn Summer (Four Seasons) stuur ik mijn soloviool plus twee vioolpartijen, altviool en basso continuo recht een verwoestende zomerstorm in, wollah! Die zware jongens op cello en klavecimbel of orgel pompen onderin de donder door de vloer, mattie, terwijl de strijkers erboven met razende tremolo's als bezetenen tekeergaan, tantoe lijp! Geen tijd om rustig achterover te hangen, neef, je moet luisteren hoe die hele bende tegelijk naar beneden stort in snelle toonladders alsof de hemel boven je panga openbreekt, geen grap! Let vooral op hoe mijn solist als een zieke eindbaas over al zijn snaren heen en weer springt midden in dat geweld, ouwe, want elke klap van zijn strijkstok is pure bliksem op je trommelvlies, kaolo hard!

Waarom deze sloper III. Presto heet, gappie!

Faka met die naam dan, strijder, ik heb dit laatste deel niet voor niks III. Presto gedoopt, want vanaf maat één trappen we het gaspedaal dwars door de bodem heen, wollah! In mijn partituur gooide ik er ook nog Tempo impetuoso d'estate bij, broer, omdat die benauwde hitte van daarnet nu in één klap omslaat in woeste zomerfurie waar geen enkele paraplu tegen helpt, tantoe bruut! Na dat trage gezwets en die irritante vliegen moest de boel gewoon compleet ontploffen, mattie, dus alleen het allerhoogste tempo op de teller was lijp genoeg voor deze afsluiter, geen speld tussen te krijgen! Zodra je die titel ziet staan, neef, weet je al dat de vingers van mijn violisten gaan roken op de toets alsof ze op de vlucht zijn voor een tornado, echt beestachtig!

Mijn blauwdruk voor totale slooppartij, ouwe!

Het uitdokteren van de opbouw voor III. Presto was op zichzelf al een ziek avontuur, drerrie, want hoe giet je nou een complete natuurramp in een strakke vorm zonder dat de boel uit de bocht vliegt? Vergeet een sonate of rondo, gappie, ik heb dit beest in een keiharde ritornello-vorm gegoten waarbij mijn voltallige orkest telkens terugkomt als een dreigende donderwolk tussen de solo-uitbarstingen door, wollah! Ik tip de verschillende blokken hier alleen effe kort aan, broer, maar zet je schrap, want in de volgende alinea's duiken we samen één voor één vol in elk onderdeel van deze orkaan, tantoe spannend! Geloof mij maar, mattie, dat wordt een lijpe ontdekkingsreis dwars door hagel en windstoten heen, dus hou je vast aan je stoel!

Deel 1: De hemel scheurt meteen open, kill!

Wollah strijder, in dit eerste blok klapt het hele orkest er direct vol in op G-klein en drie-kwartsmaat, geen enkele opwarmer, meteen die ijskoude douche op je dak! Alle strijkers jagen in razend Presto-tempo achter elkaar aan naar beneden in gierende toonladders, neef, precies zoals een plotselinge wolkbreuk met donder en bliksem uit de lucht komt vallen, kaolo heftig! De sfeer is vanaf de eerste seconde puur geweld en paniek op het land, gappie, met snijdende tremolo's die klinken alsof de wind de bomen uit de grond rukt, geen genade! Dit keiharde orkestrefrein zet meteen de toon voor mijn hele verhaal, broer, want niemand op het veld is nog veilig zodra deze eerste golf van geluid over je heen rolt, echt lijp!

Deel 2: Soloviool op bliksem-modus, mattie!

En precies als je denkt dat het niet gekker kan, drerrie, springt mijn soloviool naar voren voor zijn eerste solo-actie terwijl het tempo ongenadig hoog blijft doorjakkeren, wollah! Mijn solist flitst met zieke snaarkruisingen van hoog naar laag over zijn instrument, ouwe, precies alsof je de bliksemschichten zigzag door de zwarte lucht ziet knallen, tantoe vingervlug! Tussendoor beukt het orkest er nog steeds keihard in met die ritornello-flarden, neef, waardoor de toonsoort en de stemming heen en weer schieten tussen pure angst en blinde razernij, geen seconde adempauze! Samen vertellen die gierende uithalen van de solist en de dreunende continuo het verhaal van een storm die steeds dichter boven je hoofd hangt, broer, echt kaolo meeslepend!

Deel 3: Alles plat onder de hagel, neef!

Voor de grote finale schroef ik de spanning nog één keer maximaal op, gappie, wanneer orkest en soloviool samen in G-klein de laatste genadeklap uitdelen, wollah! In dit slotstuk stellen die razendsnelle noten en hamerende ritmes een brutale hagelbui voor die al het rijpe graan op de akkers genadeloos platbeukt, strijder, alles gaat tegen de vlakte! Geen zonnig einde of rustig briesje voor de boeren, mattie, het Presto-geweld dondert in volle vaart door tot de allerlaatste maat waarin iedereen tegelijk de grond in stampt, tantoe ruig! Zo sluit ik mijn zomerse verhaal af met één gigantische uitroepteken van geluid, broer, waarbij het koren geplet op het veld ligt en jouw speakers nog na staan te trillen, geen grap!

Knal die storm nu zelf door je speakers, broer!

Dus ewa mattie, nu is het jouw beurt om mijn III. Presto zelf van begin tot eind te gaan beleven, wollah! Ram op die afspeelknop, drerrie, en laat je compleet meesleuren door dat onweer dat uit je boxen knalt, geen twijfel! Hou tijdens het luisteren lekker in je achterhoofd wat ik je net allemaal heb ingefluisterd over die hagel en die bliksems, neef, dan hoor je elke klap nog tien keer zo scherp! Ik hoop dat deze dolle rit door mijn III. Presto jou net zo’n zieke kick geeft als ik kreeg toen ik dit beest op papier ramde, ouwe, genieten geblazen!