Zweetdriffa en onweertori snappen bij Summer (Four Seasons) van Vivaldi
De backstory

Zweten in Mantua, faka met die zon!

Ewa strijder, pak een stoel, tussen 1718 en 1720 zat ik daar in Mantua helemaal te smelten bij die hitte en ik dacht: wollah, hier moet ik een zieke track over bouwen! Sommige geleerde koppen zoals Karl Heller roepen dat ik al in 1716 of 1717 bezig was met pennen, drerrie, maar wie let er nou op de klok als het kwik zo kaolo hoog knalt? Ik werkte daar als maestro di cappella di camera aan het hof van Prince Philip of Hesse-Darmstadt, die gouverneur van de stad, dus ik runde die hele kamerchappie als een echte eindbaas! Terwijl iedereen buiten voor pampus lag te bakken in het gras, gooide ik al die plakkerige ellende en dreigende wolken recht op mijn papier, geen grap, mattie!

Wat is die lange naam dan, ouwe?

Kijk neef, op straat noemt iedereen deze knaller gewoon Summer of L'estate op z'n Italiaans, lekker kort door de bocht voor het tweede deel van mijn The Four Seasons, toch? Maar als je sjiek wilt doen bij de deur, gozer, heet dat ding officieel Concerto No. 2 in G minor, Op. 8, RV 315, een hele mond vol waar je kaak bijna van op slot schiet! Die RV 315 komt trouwens van Peter Ryom, zo'n Deense muziekdetective die al mijn bangers in zijn grote Ryom-Verzeichnis lijst heeft gedropt zodat niemand de tel kwijtraakt, tintin! En trap niet in die fabeltjes dat The Four Seasons los uitkwam, gappie, want deze vier seizoenen zaten gewoon als nummertje één tot en met vier verstopt in een dik pakket van twaalf concerten!

Drie hoofdstukken in één serie, check die opbouw!

Luister kill, zo'n heel concert werkt eigenlijk precies als een driedelige miniserie op je scherm waarbij elk los deel, of movement zoals kenners dat noemen, een eigen aflevering met een compleet eigen tempo en sfeer is: snel, traag, snel, alles strak in G-klein! Aflevering één heet I. Allegro non molto, waar mensen en kuddes eerst kapotgaan van de hitte, die soloviool ineens koekoek, tortelduif en puttertje imiteert, en na een zacht briesje die woeste noordenwind binnenvalt waardoor de herder staat te janken van angst! Daarna schakelen we in II. Adagio e piano – Presto e forte over naar een onrustige dialoog vol zwermen vliegen en horzels die die vermoeide schapenboer wakker houden, terwijl harde donderslagen zijn dutje compleet verpesten, wollah! En in de finale, III. Presto oftewel Tempo impetuoso d'estate, breekt de hel helemaal los met bliksem en hagelstenen die al het rijpe graan platbeuken, echt beest hoe dat klapt!

Mijn eigen bandje, klein maar fijn, broer!

Je denkt misschien dat ik honderd man nodig heb voor zo'n orkaan, vriend, maar ik flik dit hele spektakel met een supercompacte crew die harder blaast dan een vliegtuigmotor! Ik zet één gestoorde soloviool vooraan in de spotlights, geflankeerd door twee vioolpartijen en een altviool die samen de boel helemaal opruien, lekker bezig! Daaronder pompt die basso continuo, bestaande uit een cello en een klavecimbel of een orgel, die zware baslijn erin zodat de vloer onder je schoenen trilt, jonguh! Als die strijkers samen die snelle toonladders naar beneden roetsjen, zweer ik je dat je midden in de woonkamer je paraplu opent tegen de hagel, geen speld tussen te krijgen!

Gedichten erbij voor de domme vragen, sahbi!

Omdat sommige luisteraars destijds geen snars snapten van wat ze hoorden, gappie, liet ik bij de bladmuziek meteen een dik Italiaans sonnet afdrukken als tekst en uitleg! Niemand weet honderd procent zeker wie die rijmpjes heeft geschreven want er stond geen naam onder in 1725, maar bijna elke kenner gokt dat ik die verzen gewoon zelf uit mijn mouw heb geschud, ouwe! Sommige betweters lullen nog dat een latere uitgever die gedichten er achteraf bij heeft geplakt, wollah, maar dat is dikke onzin want die letters stonden al vanaf dag één in mijn manuscripten! Elke letter in het gedicht matcht precies met een lettertje tussen de muzieknoten, bro, zodat je exact kunt meelezen wanneer die koekoek roept of die donder inslaat, slim gefikst toch?

Geheime feestjes bij de graaf, niemand die het weet!

Voordat de rest van de wereld deze zomerhit kon draaien, strijder, had ik de geschreven partituren al opgestuurd naar mijn Boheemse suikeroom Count Wenzel von Morzin! Ik droeg dat hele Op. 8 album aan die graaf op, want zijn privéorkest had mijn seizoenen allang kapotgespeeld in zijn paleis voordat er ook maar één drukpers aan te pas kwam, drerrie! Vraag me alleen niet op welke dag of in welke zaal de allereerste openbare première was, mattie, want daar is dus nul komma nul papierwerk van bewaard gebleven! Die rijke gasten hielden destijds geen logboek bij van hun huisfeestjes, kill, dus wie toen die eerste soloviool vasthield blijft voor altijd een mysterie van de straat!

Drukpersen in Amsterdam draaien overuren, gap!

Pas in 1725 gingen we echt groots naar buiten toen uitgever Michel-Charles Le Cène het hele pakket liet drukken in Amsterdam, ja man, gewoon bij jullie om de hoek! De hele collectie kreeg de pompeuze titel Il cimento dell'armonia e dell'inventione, Op. 8, wat eigenlijk gewoon betekent dat ik harmonie en fantasie met elkaar laat matten in de ring, beest! Mijn zomerse onweersbui zat daar dus lekker warmpjes tussen als tweede concerto, klaar om heel Europa bij de keel te grijpen vanaf de grachten, geen grap! Die Amsterdamse drukker wist dondersgoed dat hij goud in handen had met die lettertjes en gedichten erbij, gozer, want iedereen wilde ineens zien hoe je een hagelstorm op papier zet!

Heel Europa gaat plat voor mijn storm, neef!

Zodra die bundel uit de winkel rolde, vriend, ontplofte de boel compleet en werd Op. 8 in één klap een gigantische kaskraker bij zowel de critici als het gewone publiek! Vooral in Parijs en Londen gingen de mensen helemaal uit hun plaat op mijn strijkersgeweld, wollah, ze konden geen genoeg krijgen van die huilende herder en die beukende donder! Door die klapper was mijn naam in één keer gevestigd als internationale superster, jonguh, niemand kon meer om deze maestro heen als het om dikke vioolconcerten ging! Terwijl andere componisten nog braaf saaie deuntjes zaten te breien voor de kerk, liet ik heel het continent zweten en bibberen op mijn zomerse noodweer, tintin!

Max Richter gooit mijn track in de blender, faka!

Je zou denken dat mijn beats na driehonderd jaar wel stoffig zijn geworden, gappie, maar in 2012 pakte componist Max Richter mijn werk op voor een compleet nieuwe remix! Hij dropte dat album Recomposed by Max Richter: Vivaldi – The Four Seasons, waarin hij mijn zomerse noten door een post-minimalistische mangel haalt, kaolo lijp gedaan! Die gozer knipte mijn herkenbare loopjes los en bouwde er een hypnotiserende nieuwe trip van die overal ter wereld grijs werd gedraaid, echt respect voor die man! Dat bewijst maar weer dat mijn originele melodieën uit Mantua zo bikkelhard zijn dat je ze eeuwen later nog steeds kunt verbouwen tot een verse clubhit, ouwe!

Bioscoopknaller op het witte doek, wollah!

En alsof dat nog niet genoeg eer was, broer, dook mijn derde deel III. Presto in 2019 ineens vol op in die Franse film Portrait of a Lady on Fire van regisseur Céline Sciamma! Helemaal aan het einde, in die beroemde scène in de concertzaal, knalt mijn razende zomerstorm door de speakers terwijl de camera vol op de emotie inzoomt, kippenvel tot op je botten, drerrie! Geen dialoog nodig, kill, mijn jagende violen in G-klein vertellen in hun eentje het hele verhaal en blazen iedereen in die bioscoopstoel compleet achterover! Van een zweterig kamertje bij Prince Philip of Hesse-Darmstadt tot het grote scherm drie eeuwen later, mattie, mijn Summer blijft voor altijd de hardste weersvoorspelling ooit gemaakt!