Brrr ijspegelbro bibbert mee bij Vivaldi's Violin Concerto No. 4 in F minor, RV 297, "Winter" (The Four Seasons)
I. Allegro non molto
Violin Concerto No. 4 in F minor, RV 297
Yo gozer, ik ben Vivaldi en ik ga jou die I. Allegro non molto even haarfijn uitleggen, lekker bezig, tintin! Je hoort strijkers die op één noot blijven hakken en trillen alsof ze in hun blote bast in de gietende vrieskou staan, dus jij bibbert mee, kanjer, wollah! Ik en mijn collega-componisten leren jou hier onze stukken herkennen zodra ze losgaan, dus ram de Trainer aan , bro, en laat die skills zien, boeie!
---
Zo moet je luisteren, mattie, en niet met je neus in je telefoon
Wollah, jonguh, spits je oren: je hoort één solist-violist die het opneemt tegen de hele bende strijkers, en die twee blijven elkaar de hele tijd lekker pesten! Die bende bestaat uit eerste en tweede violen, altviolen, celli en bassen, plus de basso continuo die helemaal onderin staat te brommen als een beest, tintin! Check de regel, kanjer: speelt de hele crew samen, dan is dat het vaste riedeltje, maar zodra de solist eruit knalt, ewa, moet jij letten op dat gefladder! Hou die twee uit elkaar, akhi, en je snapt dit hele deel sneller dan een ouwe zijn jas dichtritst als het vriest, serieus!Waarom heet dit ding zo, sahbi?
Allegro non molto is gewoon Italiaans voor 'snel, maar niet als een gek rennen', jonguh, dus geen gesprint zonder rem, wollah! Dat zet ik erboven omdat je bij het bibberen nog tijd nodig hebt om je tanden te laten klapperen, fam, anders klinkt het als een schuimparty in plaats van een vrieskist! Die bijnaam Winter, L'inverno, komt van het seizoen dat in het sonnet en in de muziek zit, dus de titel is de dikke jas en dat sonnet is de gemene wind, lekker bezig! Dat sonnet heb ik misschien zelf geschreven, het verhaal gaat zo, maar niemand weet het zeker, dus kom maar op met bewijs, gozer, haha!Geen sonate, geen rondo, maar een refrein dat blijft terugkomen
Ik koos hier geen sonatevorm en geen rondo, mattie, maar ritornellovorm, en dat is gewoon een vast refreintje dat telkens als een boemerang terugvliegt, wollah! Eerst knalt het orkest het openingsthema neer, dan mag de solist drie keer een eigen rondje flexen, en daartussen komt dat refrein weer binnenstormen, ewa! Helemaal aan het eind sluit het orkest af met een laatste ritornello in f-mineur, dus we landen waar we begonnen, net een rondje om het blok, jonguh! Elk stukje loop ik straks met je door in de paragrafen hierna, dus blijf kleven, breezy, want dit wordt een beest van een tocht!Sectie 1: Het orkest staat te bibberen zonder jas
Dit is de openingsritornello, de eerste twaalf maten, en die staat in f-mineur, mattie, dus meteen een gezicht als een natte maandag, wollah! Midden in dat refrein glij ik door naar c-mineur, jonguh, alsof de kou even een trapje lager de kelder in kruipt, ewa! Die herhaalde noten en trillers laten het klinken alsof iedereen zijn handen in zijn oksels propt, kanjer, geen warm plekje te vinden! Het tempo is gewoon Allegro non molto, dus het jaagt je niet op, het laat je gewoon lekker rillen, tintin!Sectie 2: De solist is de wind en die heeft haast
Nu komt de eerste solo-ronde en de solist stormt erin, akhi, met van die ratelsnelle 32ste-noten die de wind uitbeelden, ewa! Het orkest trekt zich even terug, fam, als een stel kleuters die bij storm binnen blijft, dus nu fluit alleen de wind jou om je oren, wollah! Zodra de wind uitgeraasd is, valt dat refrein weer binnen, boeie hoe gemeen, en het is alsof iemand de deur openzet, sahbi! Dit is het stuk waar je merkt dat solist en orkest elkaars ruzieschoppers zijn, jonguh, en ik vind dat een heerlijke knokpartij!Sectie 3: Je kiezen doen een drumsolo
Verderop in de episodes hoor je de tanden klapperen, gozer, want de solist hakt kleine, snelle hapjes noten alsof zijn kaken los zijn, wollah! Ik hou van dit soort gemene grapjes, mattie, want je hoort een beest van een violist die zich verslikt in de kou, zonder dat hij ook maar een tosti heeft! Tussendoor komt het refrein steeds terug als een bijdehante buurman, kanjer, en elke keer brengt hij weer een nieuw rilletje mee, ewa! Dit hele stuk klinkt als een disco van klapperende kaken, breezy, maar dan zonder lichtjes en met veel meer sneeuw!Sectie 4: Stampen op je voeten, anders vriezen ze vast
Nu komen de stampende voeten, jonguh, want in het sonnet staat iemand met ijsvoeten te trappelen om niet vast te vriezen, tintin! Je hoort het in de ritmes, akhi, harde, korte stoten alsof de hele band op de vloer aan het dansen is, wollah, en dat meen ik echt! Het is de derde en laatste ronde van de solist, mattie, dus hij gooit er nog even alles uit voordat het orkest terugkomt, lekker bezig! Wie hier niet mee stampt heeft ijsklompen als voeten, sahbi, en daar kan ik echt niks aan doen!Sectie 5: Terug in f-mineur, de cirkel is rond
Dan komt de laatste ritornello, ewa, en het orkest knalt terug naar f-mineur alsof het nooit weg is geweest, geen drama! Het refrein dat ik helemaal aan het begin neerzette, jonguh, komt nu als een oude bekende door de voordeur, een echte ouwe bekende, fam! Alles wat de solist heeft uitgespookt, de wind, de tanden, de voeten, blijft als ijspegels achter in de ruimte hangen, kanjer, wollah! En dan is het klaar, mattie, geen toegift, geen praatje, want dit deel eindigt zoals het begon: koud, strak en met een beest van een knal!Smijt die play-knop in, gozer
Nu is het jouw beurt, jonguh, dus druk op play en laat je lekker meesleuren door dit deel, tintin! Denk onderweg even terug aan wat ik je verteld heb, mattie: het refrein, de wind, de klapperende tanden, de stampende voeten, ewa! Ik hoop dat je dit eerste deel van mijn Winter net zo'n kick vindt als ik toen ik het maakte, wollah! Pak je dikste trui, akhi, en ga zitten, want het gaat vriezen in je oren, breezy!---
Yo akhi, en? Was die luistergids over het eerste deel van Violin Concerto No. 4 in F minor, RV 297, "Winter" (The Four Seasons) een beest of wat, of zat je te gapen als een ouwe op de bank? Wollah, ik hoop dat die rillende strijkers nog lekker in je kop trillen, mattie, want zo hoort dat! Maar jonguh, dit was alleen het topje van de ijsberg, breezy, want er valt nog zóveel meer te ontdekken aan dit stuk, tintin! Check Max Richter, die in 2012 met violist Daniel Hope ongeveer driekwart van mijn origineel de deur uit smeet, bizar toch, fam? En die gozer Nigel Kennedy knalde in 1989 met The Four Seasons zo hard door dat er meer dan drie miljoen exemplaren over de toonbank vlogen, kanjer! Dus yalla, blijf niet plakken als een oelewapper, klik op die links erbij en duik verder in mijn Winter, safe! Daar vind je nog meer verhalen, nog meer muziek en nog meer gekkigheid, serieus, vet! Ik wacht op je, sahbi, en pak je jas mee, want het blijft lekker koud, boeie!