Giacomo Puccini
Componist

Een zesde kind in een huis vol noten

Ik werd geboren op 22 december 1858 in Lucca, als zesde van negen kinderen, dus aandacht aan de eettafel moest je stevig verdienen. Mijn vader Michele was componist en kapelmeester, maar hij overleed in 1864, toen ik nog maar een jongetje was. Mijn oom Fortunato Magi nam een deel van mijn opleiding op zich, en in 1880 haalde ik mijn diploma aan de Pacini-school in Lucca. Daarna ging ik ongeveer drie jaar naar het conservatorium van Milaan, waar Amilcare Ponchielli mijn leraar was en ik eindelijk begreep hoe je een verhaal op het toneel met muziek vertelt.

Eerst een begin, dan een knal

Mijn eerste opera, Le Villi, werd op 31 mei 1884 opgevoerd in het Teatro Dal Verme in Milaan. Het publiek luisterde aandachtig, en dat was voor een beginneling al een heel prettige ervaring. Het echte doorbraakgevoel kreeg ik pas met Manon Lescaut, die op 2 februari 1893 in Turijn in première ging. Drie jaar later volgde La bohème, op 1 februari 1896, onder leiding van niemand minder dan Arturo Toscanini.

Een huis bij het meer

Vanaf 1891 woonde ik het liefst in Torre del Lago, een rustig plekje bij Lucca en Viareggio. Rond 1900 bouwde ik daar mijn eigen Villa Puccini, en ik bleef er wonen tot 1921. Voor mij was dat de ideale plek om te werken, want hier hoefde ik niemand te overtuigen en kon ik gewoon luisteren naar wat in mijn hoofd klonk. Wie lang achter elkaar met een verhaal in zijn hoofd rondloopt, heeft af en toe nu eenmaal stilte nodig, en die vond ik daar.

Wat u vast al eens gehoord heeft

Mijn bekendste opera's zijn La bohème, Tosca, dat op 14 januari 1900 in Rome in première ging, en Madama Butterfly. Maar het stuk dat u op deze site vindt is Nessun dorma, uit mijn laatste opera Turandot. Het begint ingehouden, bijna fluisterend, en zwelt dan aan tot een slot waar de zaal zelden helemaal stil bij blijft. Je hoeft niets van opera te weten om te voelen dat hier iemand met heel zijn hart iets wil zeggen.

Een fluitconcert in Milaan

Madama Butterfly ging op 17 februari 1904 in première in La Scala, en die eerste versie viel bij het publiek slecht. Ik moest dus terug naar mijn werktafel, wat geen prettige avond was om mee naar huis te gaan. In datzelfde jaar trouwde ik met Elvira Gemignani, met wie ik al een zoon had, Antonio, die in 1886 was geboren. Dat huwelijk bracht niet alleen rust, want in 1909 beschuldigde Elvira onze dienstmeid Doria Manfredi ten onrechte van een verhouding met mij, een tragische zaak waar Doria het leven bij liet.

Het laatste hoofdstuk

Tegen het einde van 1923 kreeg ik last van een zere keel, en die bleek keelkanker te zijn. Een paar maanden voor mijn dood werd ik benoemd tot senator voor het leven, een eer die ik helaas maar kort mocht dragen. In Brussel kreeg ik een nieuwe, experimentele bestralingsbehandeling, en daar overleed ik op 29 november 1924, 65 jaar oud, aan de gevolgen ervan. Mijn Turandot liet ik onaf achter, met de laatste twee scènes nog niet geschreven.

Wat er na mij gebeurde

Franco Alfano schreef die laatste twee scènes af, en op 25 april 1926 ging Turandot in La Scala in première. Ik werd eerst begraven in het graf van de familie Toscanini in Milaan, maar in 1926 bracht mijn zoon mij over naar een kapel in mijn villa in Torre del Lago. Zo lig ik uiteindelijk toch weer thuis, wat me een mooie afloop lijkt. Operabase zette me voor de jaren 2004 tot 2018 op de derde plaats, achter Verdi en Mozart, en La bohème, Tosca en Madama Butterfly staan nog steeds bij de tien meest gespeelde opera's.

Wat ik u wil meegeven

Ik wil dat u bij mijn muziek gewoon durft te voelen, ook als u niet weet wie wie is in het verhaal. U hoeft de taal niet te begrijpen of de plot te kennen, want de melodie vertelt al wat er in iemands hart gebeurt. Luister dus eens naar Nessun dorma en laat het even helemaal over u heen komen. Als u daarna een beetje stil bent, dan heb ik gedaan wat ik wilde doen.