In de kappersstoel bij The Barber of Seville Overture van Rossini
De mooiste momenten

Ik open The Barber of Seville Overture met een langzame en deftige introductie, een Andante maestoso waarmee ik de zaal even het zwijgen opleg voordat het echte spektakel losbarst. De strijkers sluipen er zachtjes doorheen als iemand die midden in de nacht op kousenvoeten naar de voorraadkast sluipt, om je vervolgens met een paar flinke klappen van het orkest weer klaarwakker te schudden.

In het middengedeelte schakel ik plotseling over naar een vlot en nerveus tempo waarbij de strijkers achter elkaar aan jagen alsof ze een trein moeten halen. Tussendoor laat ik de fluiten, hobo's en klarinetten een vrolijk wijsje spelen dat klinkt als een stel goede vrienden die op een terrasje de laatste roddels van de stad doornemen.

Voor het slot haal ik mijn favoriete truc uit de kast, de lange opbouw die me in Parijs de bijnaam Monsieur Crescendo opleverde, waarbij ik hetzelfde melodietje steeds herhaal terwijl er telkens meer instrumenten bijkomen. Met de grote trom, de bekkens en de pauken erbij zwelt het geluid aan als een sneeuwbal die van een helling rolt, totdat ik het tempo nog één keer opschroef en het stuk met een daverend slot tot stilstand breng.