Gioachino Rossini
Componist

Een kind dat maar om de vier jaar jarig was

Ik werd geboren op 29 februari 1792 in Pesaro, dat toen nog bij de Pauselijke Staten hoorde, dus echt vaak taart had ik niet. Mijn vader Giuseppe speelde trompet en hoorn en mijn moeder Anna was naaister, een gewoon gezin waarin muziek er toch vanzelf bij hoorde. Later ging ik naar het Liceo Musicale in Bologna, waar ik compositie studeerde. Daar leerde ik de regels van het vak, en ik heb ze mijn hele leven met veel plezier gebruikt, behalve wanneer een uitzondering mooier klonk.

Van Venetië naar de hele wereld

In 1810 werd mijn eerste opera opgevoerd in Venetië, en daarmee was ik definitief aan het componeren. Het echte succes kwam in 1813, toen ik Tancredi en L'italiana in Algeri schreef. Plotseling kende iedereen in Italië mijn naam, en ik was nog jong genoeg om dat prettig te vinden in plaats van vermoeiend. Vanaf dat moment kwamen de opdrachten sneller binnen dan ik ze kon opschrijven, en dat was precies zoals ik het wilde.

Naples, waar ik de baas van de theaters werd

Van 1815 tot 1822 was ik muziekdirecteur van de koninklijke theaters in Napels. Daar schreef ik veel serieuze opera's, onder andere Otello in 1816 en Mosè in Egitto in 1818, voor een publiek dat graag groot drama wilde zien. In 1822 trouwde ik met de sopraan Isabella Colbran. Datzelfde jaar was ik in Wenen, waar ik Beethovens Eroica hoorde en Beethoven zelf mocht ontmoeten, iets wat ik nooit ben vergeten.

De ouverture die iedereen kent zonder het te weten

Van 1824 tot 1829 werkte ik in Parijs met een contract van de Franse regering, en daar schreef ik in 1828 Le comte Ory en in 1829 mijn laatste opera, Guillaume Tell. Van die laatste opera staat op deze site de William Tell Overture. Ze begint rustig, dan trekt er een onweer over, en daarna komt een galop die je meteen in je benen voelt. Zelfs als je denkt dat je nooit klassieke muziek hebt gehoord, herken je dat laatste stuk vrijwel zeker.

Een eerste avond om snel te vergeten

Il barbiere di Siviglia ging in Rome in première op 20 februari 1816 in het Teatro Argentina, en die eerste avond was een ramp. Het publiek floot en joelde en er gingen ook nog dingen mis op het toneel. Vanaf de tweede voorstelling sloeg het stuk wel aan, dus ik heb er niet lang van wakker gelegen. De ouverture was trouwens niet nieuw, want ik had haar uit twee eerdere opera's van mezelf gehaald, en niemand die het merkte.

Veertig jaar bijna zonder opera

Na Guillaume Tell schreef ik in de ongeveer veertig jaar daarna nauwelijks nog opera, en waarom precies wordt nog steeds besproken, want ziekte en een veranderende smaak worden vaak genoemd. Stoppen met componeren deed ik echter niet: in 1831 begon ik aan mijn Stabat Mater, dat ik in 1841 afmaakte, en ik woonde in Bologna en Florence voordat ik in 1855 terugkeerde naar Parijs. Daar schreef ik voor mijn salons meer dan 150 stukjes, die ik Péchés de vieillesse noemde, oftewel zonden van de ouderdom, en mijn laatste grote werk was in 1863 de Petite messe solennelle. Op 13 november 1868 stierf ik in Passy, bij Parijs.

Waar ik uiteindelijk terechtkwam

Ik werd eerst begraven op Père Lachaise in Parijs, maar daar bleef ik niet liggen. In 1887 werd mijn graf verplaatst naar de Basilica di Santa Croce in Florence, dus ik ben uiteindelijk toch weer in Italië beland. Mijn opera's worden nog steeds opgevoerd, en de ouverture van Guillaume Tell wordt gespeeld op plekken waar je het niet verwacht. Dat vind ik een goed teken, want muziek die je zonder uitleg kunt meefluiten heeft haar werk gedaan.

Wat ik je wil meegeven

Ik wil je vooral een paar minuten plezier geven, zonder dat je er iets voor hoeft te weten. Muziek hoeft niet zwaar te zijn om goed te zijn, en een melodie die je laat glimlachen is een prima doel. Luister dus gewoon naar de William Tell Overture en let op hoe de stilte omslaat in storm en daarna in galop. Merk je dat je tegen het einde sneller gaat zitten of mee wilt tikken, dan heb ik gedaan wat ik wilde.