Appels en pijlen bij de William Tell Overture van Rossini
De mooiste momenten
William Tell Overture
Ik ben Gioachino Rossini, en dit zijn de mooiste momenten uit mijn William Tell Overture. Je hoort hoe de trompetten mijn slotgalop openen, een melodie die je waarschijnlijk kent van The Lone Ranger, hoewel er in mijn opera geen paard te bekennen is. Op deze site leren mijn collega-componisten en ik je ook om onze stukken te herkennen zodra je ze hoort, dus probeer het zelf in de Trainer maar eens.
---
Vijf cello's en een uitgestelde wekker
Ik open mijn ouverture met vijf cello's die helemaal alleen mogen beginnen, met contrabassen eronder en zachte roffels op de pauken, alsof het orkest nog even wil uitslapen. Dit deel heet Dawn: het begint in mineur en trekt langzaam naar majeur, dus je hoort de zon opkomen zonder dat iemand de gordijnen hoeft open te trekken.
Eerst de bliksem, dan de koeien
Ik laat daarna de storm los, en daar doet het hele orkest aan mee, dus wie net rustig was gaan zitten, is dat nu niet meer. Als het weer opklaart, speelt de Engelse hoorn een herdersmelodie, later gevolgd door de dwarsfluit en een triangel, een soort Zwitserse koeienroep die doet alsof er nooit iets is gebeurd.
Een galop zonder paarden
Ik sluit af met trompetten die het startschot geven voor een razendsnelle galop, en dit is het stuk dat bijna iedereen herkent, ook wie nog nooit een concertzaal van binnen heeft gezien. Veel mensen denken bij die muziek aan galopperende paarden door The Lone Ranger, maar in mijn opera zit geen paardenaanval, want de Zwitsers vieren hier hun overwinning op de Oostenrijkse onderdrukking.
---
Zo, dat waren de momenten uit mijn ouverture waar ik zelf het meest aan hecht. Vond je het leuk om de mooiste momenten van de William Tell Overture te ontdekken? Als ik terugkijk op die vier delen, de stille cello's, de storm, de herdersmelodie en de galop, dan ben ik er nog steeds blij mee dat ze zonder pauze in elkaar overgaan. In ongeveer twaalf minuten loop je van een rustige ochtend naar een luid feest, en dat voelt voor mij als één adem. Ik schreef dit stuk voor mijn opera Guillaume Tell, die in 1829 in Parijs voor het eerst op het toneel kwam, en die opera zelf heeft nog heel wat te vertellen. Er valt dus nog veel meer te ontdekken aan de William Tell Overture. Je kunt bijvoorbeeld horen hoe Liszt de ouverture in 1838 voor piano bewerkte, of lezen waarom Berlioz er een symfonie in vier delen in zag. Ook is het de moeite waard om te zoeken naar de plekken waar andere componisten, zoals Johann Strauss I en Shostakovich, mijn finale hebben aangehaald. En wie benieuwd is hoe die galop bij paarden en een eenzame held terechtkwam, terwijl er in mijn opera helemaal geen paarden voorkomen, vindt daar ook een mooi verhaal. Klik daarom gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen over de William Tell Overture. Misschien hoor je het slot de volgende keer met andere oren, en merk je dat er veel meer in zit dan alleen een galop.