Gouden vleugels voor gedachten in Va, pensiero van Verdi
De mooiste momenten

Ik laat het hele koor in de opening van Va, pensiero eerst zachtjes precies dezelfde melodie zingen boven een rustig wiegende begeleiding van het orkest, een beetje zoals een groep vrienden die op weg naar huis na een lange avond uit spontaan hetzelfde liedje begint te neuriën. De sopranen, alten, tenoren en bassen hoeven zo in het begin nog geen ingewikkelde eigen partijen te onthouden, en die eenvoud zorgt er meteen voor dat de heimwee naar een verloren thuisland je vanaf de eerste maten raakt.

In het middengedeelte geef ik de verschillende stemgroepen eindelijk de ruimte om zich uit te spreiden in een volle harmonie, alsof iedereen aan de keukentafel na een paar minuten beleefd knikken toch zijn eigen verhaal begint te vertellen. De muziek zwelt hier even krachtig aan om de trots en de pijn van de gevangen ballingen te laten voelen, waarna ik al die stemmen weer rustig laat terugkeren naar de vertrouwde melodie van het begin.

Aan het slot kies ik niet voor een luidruchtig einde waarbij het koor nog één keer uit volle borst uithaalt, maar laat ik het stuk in een kort naspel bijna fluisterend wegsterven. Het klinkt als een diepe zucht aan het einde van een zware dag, en juist die zachte afronding laat het publiek vaak zo ademloos achter dat men jaren later op mijn eigen uitvaart in Milan deze melodie nog spontaan op straat voor mij zong.