GIUSEPPE VERDI

Een herbergierszoon met een orgel

Ik werd in oktober 1813 geboren in Roncole, een dorpje bij Busseto, als zoon van een herbergier en een spinster. In 1818 begon de dorpsorganist Pietro Baistrocchi me orgelles te geven, en toen hij in 1823 overleed, nam ik zijn plek achter het orgel over. Daarna leerde ik van Ferdinando Provesi in Busseto hoe je muziek echt opbouwt, en in 1831 nam de koopman Antonio Barezzi me in huis, als leraar voor zijn dochter Margherita. Het conservatorium van Milaan wees me in juni 1832 af, maar ik studeerde gewoon privé verder bij Vincenzo Lavigna, want een afwijzing is soms niet meer dan een omweg.

Eerst een beetje applaus, toen een storm

In november 1839 werd mijn opera Oberto opgevoerd in La Scala, en dat was mijn eerste echte stap de grote wereld in. Een opera is trouwens gewoon een toneelstuk waarin iedereen zijn tekst zingt, ook als de situatie daar eigenlijk niet naar is. Pas met Nabucco, in maart 1842, ging het dak eraf: het publiek was door het dolle heen. Vanaf die avond wist iedereen in Milaan wie ik was, en ik moet bekennen dat ik daar langzaam aan gewend raakte.

Milaan en een stille bruiloft

Milaan met zijn theater La Scala, vol rood fluweel en loges tot aan het plafond, was de plek waar mijn naam groot werd. In die stad zou ik ook mijn laatste jaren doorbrengen, al kon ik dat toen nog niet weten. Ondertussen had ik in de jaren veertig een band gekregen met de sopraan Giuseppina Strepponi, een zangeres die het vak door en door kende. In augustus 1859 trouwden we in alle stilte in Collonges-sous-Salève, zonder publiek en zonder applaus, wat voor twee mensen uit de opera bijna ongewoon is.

Een Egyptisch avontuur

Het werk waar mensen nu bij Verdi als eerste aan denken is Aida, dat in Kaïro in december 1871 voor het eerst werd gespeeld. Het is een liefdesverhaal in het oude Egypte, met een driehoeksverhouding die, zoals u kunt verwachten, niet goed afloopt. Toch is het ook een stuk met grote momenten, zoals de triomfmars waarin de trompetten door de zaal schallen alsof een heel leger binnenmarcheert. Maar het is niet alleen lawaai: de stille scènes tussen de geliefden zijn zacht en fijn geschreven, en juist daardoor werkt de rest zo goed.

Het verdriet achter de bühne

Ik trouwde in mei 1836 met Margherita Barezzi, de dochter van mijn beschermheer, maar ons geluk duurde niet lang. Onze dochter Virginia overleed in 1838 en onze zoon Icilio in 1839, allebei als kind, en in juni 1840 stierf ook Margherita zelf. In diezelfde tijd, in september 1840, viel mijn komische opera Un giorno di regno door de mand, en ik kan u zeggen dat ik nooit minder zin had om grappig te zijn. Ik heb lange tijd gedacht dat ik met componeren wilde stoppen, en dat ik uiteindelijk toch doorging, heb ik aan mijn koppigheid te danken.

Nog lang niet klaar

Je zou denken dat een man van in de zeventig zijn pen neerlegt, maar in februari 1887 bracht ik in La Scala nog Otello uit. In februari 1893 volgde Falstaff, een komedie die ik schreef toen ik al heel oud was, en die klinkt alsof ik er zelf de grootste lol in had. Op 27 januari 1901 overleed ik in Milaan, 87 jaar oud, na een beroerte. Ik had mijn werk toen al gedaan, en dat is een rustig gevoel om mee te sterven.

Wat er van mij overbleef

Tijdens de Risorgimento, de strijd om Italië tot één land te maken, riepen mensen "Viva V.E.R.D.I.", wat in code stond voor "Viva Vittorio Emanuele Re d'Italia". Vanaf 1859 verspreidde die kreet zich, beginnend in Napels, en zo werd mijn achternaam een soort geheim wachtwoord. Ook had ik in Milaan een rusthuis voor gepensioneerde musici laten bouwen, tussen 1889 en 1899, en dat ging in 1902 open. Dat huis, de Casa di Riposo per Musicisti, is misschien wel het werk waar ik het meest trots op ben, al staat er geen noot in.

Wat ik u wil meegeven

Als u nog nooit een opera hebt gehoord, hoeft u er niets van te weten om hem te kunnen voelen. Ik schreef over liefde, jaloezie, verdriet en moed, dingen die iedereen kent, en ik probeerde ze zo eerlijk mogelijk te laten klinken. Zet dus gerust Aida op, laat de muziek haar werk doen en let niet op de ingewikkelde woorden. Als er één moment is dat u even stil maakt, dan heb ik mijn werk gedaan.