Veertjes in de wind bij La donna è mobile van Verdi
De mooiste momenten

Ik laat het orkest aan het begin van de derde akte van Rigoletto zo luchtig en opgewekt van start gaan, dat ik de partituur van La donna è mobile tot vlak voor de première in Venetië achterhield uit angst dat heel de stad het deuntje al op straat zou fluiten. De zware koperblazers en het slagwerk heb ik bewust thuisgelaten, zodat de hertog op deze dansende cadans kan binnenwandelen als een charmante schurk die net zijn derde glas wijn achterover heeft geslagen.

Ik laat de tenor in het middenstuk vrolijk doorzingen in een tweede couplet, terwijl ik bij de zanglijnen steeds de laatste maat weglaat zodat het lied geen seconde inzakt. Hij klaagt op die zonnige melodie steen en been over hoe wispelturig vrouwen wel niet zijn, precies op het moment dat hij zelf op het punt staat om weer een nieuwe verovering aan de haak te slaan.

Ik heb aan het einde van het lied helemaal geen lange hoge B opgeschreven, want in mijn eigen handschrift komt de zanger niet hoger dan een A-kruis. Toch persen tenoren er tegenwoordig steevast die extra hoge slotnoot uit alsof ze op het podium de hoofdprijs voor de sterkste longen willen winnen, en eerlijk gezegd geef ik het publiek geen ongelijk dat ze daarvoor klappen.