Wispelturige chaps en narrenbeef bij La donna è mobile van Verdi
De beste momenten

Wajow, luister dan mattie, ik knal La donna è mobile in Rigoletto gelijk open met zo'n gruwelijke 3/8-bounce op Allegretto, acht maten lang alleen die strijkers en blazers op B-majeur, nul zware toeters of trommels, gewoon licht en bouncy alsof je op je nieuwe patta's door de stad stuitert, je weet zelf! Die gluiperd van een Hertog van Mantua komt daarna pas inkakken om te roepen dat chimi's wispelturig zijn, terwijl die gast zelf de grootste player van heel het land is, fissa achter elke rok aan, dus die vrolijke meezinger-beat van mij is eigenlijk één grote sarcastische grap, echt skaffa!

Check deze stiekeme actie in het midden dan, ouwe, want ik laat die zinnen van de tenor steeds een maatje te vroeg kappen, bam, afgekapt zonder rustpunt, waardoor die gozer op het podium bijna stikt van de haast en jij op je stoel helemaal para wordt van de spanning, tantoe lijp! Tussendoor gooi ik na het eerste couplet gewoon weer keihard datzelfde orkest-loopje erin als ritornello voordat ronde twee dropt, zo catchy dat ik zanger Raffaele Mirate in 1851 in Venetië zwaar moest verbieden om die pokoe op straat te fluiten, anders kende heel de buurt mijn geheim al vóór de première, duku veiligstellen toch!

Aan het einde van die tweede ronde maak ik de boel eindelijk netjes af met een dikke cadenza tot aan een A-kruis, waarmee ik die hypocriete charmeur nog één keer laat flexen voordat hij weer achter een nieuwe dame aan sjeest, helemaal loco! Maar nu komt de grootste grap, sahbi: al die uitslovers van een tenoren plakken er op het allerlaatst uit het niets een giga hoge B aan vast om stoer te doen voor de zaal, een noot die ik nooit op papier heb gezet, dus ze plegen gewoon muzikale inbraak op mijn track om applaus te hosselen, echt rwina!