GIUSEPPE VERDI

Roncole, waar de kippen meer te vertellen hadden dan de mensen

Yo, check, ik word geboren in oktober 1813 in Roncole bij Busseto, zo'n gehucht waar je de wifi nog moet uitvinden, wollah! Mijn ouwe Carlo had een herberg en verkocht wijn en andere spulletjes, en mijn moeder Luigia Uttini zat de hele dag te spinnen, dus thuis was het geen breezy leventje, mattie. Vanaf 1818 pakte dorpsorganist Pietro Baistrocchi mij onder zijn hoede voor orgellessen, en toen die gozer in 1823 doodging, nam ik gewoon zijn baantje over, lekker bezig! Vanaf 1825 ging ik bij Ferdinando Provesi, de maestro di cappella van Busseto, contrapunt en componeren slijpen, en dat was pas knallen, tintin!

Eerst de deur in mijn gezicht, daarna de hele straat plat

In juni 1832 smeet het conservatorium van Milaan de deur voor mijn neus dicht, jonguh, geweigerd, einde verhaal! Maar ik niks opgeven, ik pakte privéles in Milaan bij Vincenzo Lavigna, dus kom niet aan met dat ik alles zelf deed, doe normaal! In 1839 stond mijn Oberto op de planken van La Scala, mijn eerste echte stap, kanjer! En op 9 maart 1842 kwam Nabucco, ook in La Scala, en die avond ging het dak eraf, een spectaculair succes, beest, geen grap!

Milaan, mijn eigen speeltuin

Milaan was mijn thuishaven, bro, want daar stond La Scala, het theater waar het allemaal ging knallen. Daar kwam ik na die afwijzing terecht voor mijn lessen bij Lavigna, dus ik was al vroeg een straatkat van die stad, check. In La Scala zetten ze mijn Oberto, mijn Nabucco en in 1887 ook mijn Otello neer, dus ik had daar bijna mijn eigen stoel, wollah. Zonder Milaan geen Verdi, ouwe, en zonder mij geen heel Milaan-gevoel, dikke waarheid!

Aida, de mega-bangerd

Mijn grootste bangers? Op deze site draait Aida, en dat ding is een beest van een opera, gozer! Op 24 december 1871 ging die in Caïro in première, kerstavondvibes in Egypte, wie doet dat nou, jonguh? De muziek knalt: grote koren, marsmuziek die je vloer laat trillen en een liefdesverhaal dat je hart sloopt, zonder poespas, tintin! Heb je nog nooit klassiek gehoord? Zet Aida op en je bent om, mattie, ik garandeer het, serieus!

Het ging even keihard mis

Eerst iets liefs: in 1836 trouwde ik met Margherita, de dochter van Antonio Barezzi, mijn weldoener die mij in 1831 in huis nam, en die gozer was puur goud, respect! Maar toen kwam de ellende: mijn dochtertje Virginia en mijn zoontje Icilio gingen allebei als baby dood, in 1838 en 1839, echt een dreun, fam. En op 18 juni 1840 ging Margherita zelf ook weg, bro, ik was compleet leeg, niks meer aan de hand. Als klap op de vuurpijl floppte in september 1840 ook nog mijn komische opera Un giorno di regno, dus dat jaar was één grote bak ellende, niks te lachen, zero!

Oud, maar nog steeds geen pensioen

In 1893 kwam Falstaff, en dat deed ik als stokoude kanjer, wollah, nog één keer knallen! Tussen 1889 en 1899 liet ik in Milaan de Casa di Riposo per Musicisti bouwen, een tehuis voor gepensioneerde muzikanten, zodat die boys lekker konden uitblazen, check! Op 27 januari 1901 ging ik in Milaan dood na een beroerte, 87 jaar oud, wat een leeftijd, jonguh! Dat huis ging pas in 1902 open, dus ik heb die kamers nooit zelf zien vollopen, balen, mattie!

Mijn naam op elke muur

In 1859 begon heel Italië vanuit Napels 'Viva V.E.R.D.I.' te schreeuwen, wollah, mijn naam als geheime code! Het betekende eigenlijk 'Viva Vittorio Emanuele Re d'Italia', want in de Risorgimento was mijn naam de perfecte vermomming, slim hè, gozer? In 1874 klonk in Milaan mijn Requiem ter nagedachtenis van Alessandro Manzoni, en dat ding galmt nog altijd door, geen grap, beest! Dus van volksheld tot weldoener van oude muzikanten, ik deed het allemaal, en niemand die mij dat nadoet, bro!

Wat ik jou wil geven

Wat ik jou wil geven? Een avond waarop je als een gek moet janken én lachen, zonder dat je iets van klassiek hoeft te snappen, serieus! Zet Aida aan, doe je koptelefoon op en laat de hele bende maar knallen, je hoeft niks te weten, gewoon voelen, jonguh. Het draait om drama, liefde, ruzie en kippenvel, precies als je favoriete serie, maar dan zonder reclame en met live geluid, mattie. Dus pak je spullen, check dat ding, en kom me daarna vertellen dat ik niet de baas ben, wollah!