Sloepfissa op Theems ontrafelen bij Handels Water Music
De backstory

Bootje varen met die baas, neef!

Ewa mattie, luister dan, in 1717 zat ik dus zwaar te chillen in London toen King George I ineens een dikke fissa op de River Thames wilde bouwen, geen grap! Die opperbaas had gewoon zin in een zieke concert-sessie op het water, dus ik moest meteen aan de bak om die legendarische Water Music te fiksen, wollah! Baron Johann Adolf von Kielmansegg, de Master of the Horse van de koning en de man van z'n halfzus Sophia Charlotte, regelde die hele boel tot in de puntjes, sahbi! Op de avond van 17 juli 1717 was het eindelijk raak en gingen we met z'n allen keihard vlammen op die rivier, tantoe lijp!

Vijftig man op een schuit, drerrie!

Die Kielmansegg had dus een enorme City-schuit gedropt voor mij en ongeveer vijftig muzikanten, gewoon pal naast de koninklijke boot van King George I, jonguh! Vaart die koning met z'n rijke aristocraten-squad lekker van Whitehall Palace naar Chelsea en weer terug, terwijl wij daarnaast de pannen van het dak spelen, of nou ja, de golven uit de rivier, broer! Vijftig man op zo'n drijvend houtje proppen met al hun toeters en violen is echt geen kattenpis, maar we stonden daar als echte strijders te pompen, gap! Heel London kon meegenieten vanaf de kade terwijl wij over die stroming heen bliezen alsof ons leven ervan afhing, echt beest!

Tot in de vroege uurtjes doorhalen, ouwe!

Nou, die King George I ging dus helemaal los op m'n beats, zo erg dat hij die hele handel gewoon drie keer achter elkaar liet draaien, ik zweer 't je! Twee keer vóór het avondeten en daarna nog een keertje na het bunkeren, want die man kreeg er gewoon nul komma nul genoeg van, niffo! We bleven maar doorbeuken op dat water tot na half vijf 's ochtends, toen de vogels al bijna begonnen te fluiten, echt zieke nachtdienst, gozer! Dat stond later zelfs zwart op wit in The Daily Courant en in een berichtje naar Berlin van die Pruisische gezant Friedrich Bonet, dus je weet dat ik niet aan het liegen ben, tintin!

Geen klavecimbel in de buitenlucht, gap!

Check, voor deze klus had ik echt een gruwelijke line-up aan instrumenten geregeld: dwarsfluit, blokfluit of piccolo, twee hobo's, fagot, twee hoorns, twee trompetten en een hele bak strijkers met basso continuo, sahbi! Alleen één ding heb ik lekker thuisgelaten, en dat was het klavecimbel, want op zo'n schuit in de open lucht hoor je dat getinkel dus echt nooit boven het klotsende water uit, wollah! Sommige gasten dachten later nog dat er wél zo'n toetsending aan boord stond, maar dat is pure onzin, want die baslijn werd gewoon keihard gedragen door de strijkers en lage blazers, broer! En trouwens, al die instrumenten knallen ook nooit allemaal tegelijk in één en dezelfde suite, ik wissel die hap slim af voor de perfecte vibe, lekker bezig toch!

Alle delen op een rijtje, strijder!

Kijk, bij zo'n groot werk knip ik de muziek op in losse stukjes die we movements noemen, zeg maar net als losse tracks op een dikke mixtape waarbij elke track weer een heel eigen tempo en sausje heeft, neef! Moderne editors hebben mijn Water Music, HWV 348–350, verdeeld in drie suites met eigen bijnamen: de Suite in F major (HWV 348) heet de Horn Suite, de Suite in D major (HWV 349) noemen ze de Trumpet Suite, en de Suite in G major (HWV 350) is de Flute Suite, drerrie! In die suites gooi ik na een Franse Overture allerlei barokke dansvibes en losse tracks in F major, D minor, D major, G major en G minor erin, zoals minuets, bourrées, rigaudons, een sarabande, gigues, een zangerige Air en twee energieke hornpipes: de Hornpipe in F major en de beroemde Alla Hornpipe in D major, ouwe! Daarbij plak ik er tempo-stickers op als Largo, Allegro, Adagio e staccato, Andante, Presto, Alla Hornpipe, Lentement en Pomposo, zodat m'n muzikanten precies weten of ze moeten chillen of vlammen, kanjer!

Kwijtgeraakte blaadjes en vage roddels, mattie!

Het gekke is alleen dat mijn originele handgeschreven partituur helemaal spoorloos is verdwenen, dus niemand weet nu meer honderd procent zeker in welke volgorde we die tracks op die boot in 1717 hebben gedropt, jonguh! Toen Samuel Arnold in 1788 na mijn dood eindelijk de eerste complete partituur uitbracht, stonden al die stukken uit de F-, D- en G-suites nog vrolijk door elkaar gehusseld in plaats van netjes gesorteerd per toonsoort, gap! En dan heb je ook nog van die studiebollen die eindeloos discussiëren of ik een paar stukken van de Suite in F major misschien al twee jaar eerder in 1715 had geschreven voor een ander boottochtje van de koning, wollah! Eerder, rond 1733, had die Londense uitgever John Walsh trouwens al een eerste deeltje gedrukt onder de naam The Celebrated Water Musick, en in 1743 nog een versie voor klavecimbel voor thuis op de bank, niffo!

Dikke fabeltjes over boze koningen, broer!

Er gaat trouwens een tantoe hardnekkige roddel rond dat ik deze muziek in 1717 stiekem had geschreven om het weer goed te maken met een woedende King George I, omdat ik zogenaamd te lang was weggebleven uit Hanover, sahbi! Die onzin komt allemaal uit het boek van John Mainwaring uit 1760, die er gewoon een sappig verhaaltje van wilde brouwen voor de verkoop, geen grap! In het echt was die koning allang dikke mik met mij daar aan het hof in London, lang voordat we überhaupt op die boot stapten, tintin! Die gulle baas had mijn koninklijke pensioen zelfs al verdubbeld en mij een lekkere baan gegeven als muziekleraar van de koninklijke prinsessen, dus niks geheime vredespijp, gozer!

Van dikke villa naar dikke villa, sahbi!

Rond de tijd van die natte première in 1717 woonde ik trouwens als een echte koning in Burlington House in London, helemaal onder de hoede van mijn rijke mattie Richard Boyle, de 3rd Earl of Burlington, drerrie! Daar zat ik in alle rust die keiharde blazerspartijen uit m'n mouw te schudden terwijl ik gratis kost en inwoning meepakte, lekker bezig toch, neef! Later datzelfde jaar verkaste ik weer naar een andere zieke plek en werd ik de vaste huiscomponist op het landgoed Cannons in Middlesex, ouwe! Dat was bij James Brydges, de Earl of Carnarvon die later nog de 1st Duke of Chandos werd, dus qua luxe leefde ik echt op grote voet, strijder!

Moderne remixes in de twintigste eeuw, jonguh!

Spoel je effe een paar eeuwen door naar begin jaren 1920, komt die Ierse dirigent en componist Sir Hamilton Harty ineens om de hoek kijken met een eigen bewerking, gap! Die man pakte gewoon zes movements uit mijn meesterwerk en verbouwde ze voor een modern symfonieorkest, met al die nieuwe toeters en bellen van zijn tijd, wollah! Decennialang was die dikke remix van Harty de standaardversie in alle concertzalen, totdat mensen weer zin kregen in het echte werk op oude instrumenten zoals ik het ooit bedoelde, broer! En later maakte Sir Malcolm Sargent ook nog een ingekorte versie van mijn Alla Hornpipe, want blijkbaar wilde iedereen een graantje meepikken van mijn legendarische beats, niffo!

Op de tv en tussen de lichtjes, ouwe!

Die versie van de Alla Hornpipe van Sir Malcolm Sargent werd van 1959 tot 1988 zelfs gebruikt als de vaste opstart-tune van de Britse zender Anglia Television, echt zieke roem op de beeldbuis, mattie! Zaten al die Britten daar voor de buis te wachten, knalde mijn muziek uit 1717 ineens door de woonkamer heen, tantoe hard! Maar het wordt nog gekker, want sinds 1971 zitten er ook stukken van mijn Water Music in de Electrical Water Pageant van Walt Disney World, geen grap! Van de River Thames met King George I rechtstreeks naar een drijvende lichtshow in een pretpark, dat had ik op die schuit toch nooit kunnen dromen, kanjer!