JOHANNES BRAHMS

Kleine boef uit de Hamburgse haven

Yo mattie, ik ben geboren op 7 mei 1833 in Hamburg, wollah, een kleine kanjer uit de havenstad! M'n pa Johann Jakob blies hoorn, floot en tokkelde op de contrabas, dus bij ons thuis was het non-stop tuut-tuut, jonguh, geen rust voor niemand! M'n moesje Johanna was naaister en zat lekker bezig met naald en draad, terwijl ik al op de piano zat te beuken bij die gozer Otto Cossel vanaf 1840. Van 1845 tot 1848 ging ik bij Eduard Marxsen in de leer, en die ouwe maakte van mij een echt beest op de toetsen, geen grap!

Eén essay en ik was binnen

In 1850 liep ik die Hongaarse violist Ede Reményi tegen het lijf, en bam, ik was verslaafd aan die wilde Hongaarse folkgeluiden, ik zweer het! In de herfst van 1853 stond ik in Düsseldorf bij Robert en Clara Schumann op de stoep met een briefje van Joseph Joachim, safe en fissa, mans! Op 28 oktober 1853 gooide Robert zijn essay 'Neue Bahnen' de straat op en prees mij de lucht in, terwijl ik nog geen noot had uitgegeven, nie normaal, gast! Ik was twintig en ineens had de hele scene mijn naam in de bek, dope hè, maar ook zwaar veel druk, bro!

Wenen, mijn eigen stulpje

Later landde ik in Wenen, en die stad was voor mij gewoon vet chill, mattie. Vanaf december 1871 had ik daar een eigen stulpje op Karlsgasse 4, en dat hok hield ik tot m'n laatste snik, safe! Elke dag struinde ik door die straten met muziek op elke hoek, check, ik was er helemaal thuis, jonguh! Ik ben nooit meer weggegaan uit die hood, bro, ewa!

Mijn dikke klapper: de Eerste

Mijn Symphony No 1, dát is mijn visitekaartje, fam, en ik heb er maar liefst een jaar of eenentwintig aan zitten sleutelen! Op 4 november 1876 mocht ie eindelijk los in Karlsruhe, met die gozer Felix Otto Dessoff voor de band, lekker bezig! Hans von Bülow noemde 'm 'Beethoven's Tenth', maar ik baalde als een stekker, want ik ben mijn eigen baas en loop niet in andermans schoenen, mans! Daarna kwamen er nog drie symfonieën, de tweede in 1877, de derde in 1883 en de vierde in 1885, dus ik was een echte machine, wollah!

Twintig kwartetten de prullenbak in

Ik was zo'n freak met streng zijn voor mezelf dat ik zei dat ik twintig strijkkwartetten had vernietigd voordat ik m'n eerste uitgaf, ballen, wie doet dat nou? Ik trouwde nooit en schreef geen enkele opera, dus geen bruiloftsgedoe en geen dikke zangers die mijn oren van mijn hoofd schreeuwen, lekker rustig, jonguh! Robert Schumann ging in februari 1854 naar een inrichting bij Bonn en overleed in 1856, en dat was pittig heftig voor iedereen, mattie. Met Clara hield ik tot haar dood een superdiepe band vol gevoel, geen grap, zij was mijn vaste anker, bro!

Ouwe baas met een eretitel

In 1889 werd ik ereburger van Hamburg, mijn eigen oude hood, en ik voelde me een legende, wollah! Zo'n jongen uit die haven die later zo gevierd wordt, dat is toch bizar, gozer? Op 3 april 1897 ging ik dood in Wenen, 63 jaar oud, door ziekte aan m'n alvleesklier en lever, en dat was einde verhaal, jonguh. Maar die Karlsgasse 4 bleef tot het eind mijn stulpje, en mijn muziek bleef gewoon doordenderen, check!

Nog steeds in de mix

Ik ben weg, maar mijn symfonieën blijven knallen in concertzalen, mattie, dat is mijn eeuwige vibe! Dat 'Beethoven's Tenth'-gedoe waar ik zo van baalde is eigenlijk de beste reclame ooit, haha, lijp van mij! Die jarenlange sleutelpartij aan mijn Eerste was niet voor niks, want het ding staat er nog steeds als een kanjer, safe! Dus ja, bro, die ouwe jongen uit Hamburg doet het nog steeds, ewa!

Wat ik jou cadeau doe

Yo fam, ik wil dat je mijn Symphony No 1 opzet en gewoon even helemaal stil gaat zitten, geen telefoon, geen gedoe! Laat die muziek maar over je heen rollen als een dikke golf, lekker chill, wollah. Je hoeft niks van klassiek te snappen, check, je hoeft het alleen maar te voelen, jonguh! Als je na afloop denkt 'nie normaal, wat was dat', dan heb ik mijn werk gedaan, mans!