Slaapgabber fixeert comaverhaal achter het Lullaby (Wiegenlied) van Brahms
De beste momenten
Wiegenlied in E-flat major, Op. 49, No. 4
Faka strijder, Brahms in de building, wollah, en vandaag droppen we de allerhardste momenten van mijn legendarische pokoe Lullaby (Wiegenlied)! Je gaat precies checken hoe ik in die zestien maten voor zang en piano een geheime wals verstop waardoor elke drukke gozer meteen gruwelijk lekker gaat pitten, geen speld tussen te krijgen, tintin! Op deze site fixen mijn collega-componisten en ik trouwens ook dat je onze tracks overal direct gaat herkennen, dus wees geen saaie tatta en klap die lauwe Trainer aan , jonguh!
---
Nokkie gaan vanaf seconde één, niffo!
Ewa mattie, luister dan, ik knal dat begin van Lullaby (Wiegenlied) er zó zachtjes in, Zart bewegt noemen we die flex, dat zelfs de grootste druktemaker van de straat binnen twee tellen zwaar nokkie gaat op die piano, echt geen grap! Die driekwartsmaat wiebelt gewoon kaolo chill heen en weer alsof je in een dikke waggie met kapotte vering door de buurt cruist, dus voor je het weet lig je al te ronken als een os, broer!
Stiekeme wals-finesse in het midden, ouwe!
Check deze lauwe actie, ik heb in dat middenstuk dus stiekem S'is anderscht van Alexander Baumann onder die zang gefrommeld, zo'n Oostenrijkse wals die Bertha Faber vroeger voor me zong, echt een gruwelijke finesse al zeg ik het zelf! Terwijl die melodie bovenin plotseling omhoog schiet alsof je midden in de nacht op een legoblokje trapt, houdt die verborgen tune daaronder de boel zo steady dat die kleine Hans Faber gewoon heerlijk verder tukte, kapot slim toch?
Zestien maten en gelijk weer pitten, gap!
Aan het eind van die zestien maten laat ik de hele toko gewoon weer rustig naar beneden zakken, want ik ga natuurlijk geen herrie trappen als iedereen net lekker ligt te maffen, ben je helemaal betoeterd, gozer? Mijn uitgever Simrock melkte deze pokoe trouwens zo hard uit met allerlei bewerkingen dat ik nog droogjes riep dat ie er eentje in mineur moest droppen voor stoute koters, maar gelukkig rammen we datzelfde blokje gewoon nog een rondje voor het tweede couplet en dan is het echt schluss, ciao!
---
Faka strijder, zeg eerlijk, ging je ook zo gruwelijk hard op die zieke hoogtepunten van mijn Lullaby (Wiegenlied), of hoe zit dat, gap? Geloof me, neef, we zijn nog lang niet uitgespeeld met deze legendarische pokoe, want achter die zestien maten van mij zit nog een hele berg lauwe torries en gekke geheimen verstopt, wollah! Ram dus snel op die linkjes hier op de pagina, kil, en duik nog dieper in de wereld van Lullaby (Wiegenlied), want deze sessie met mij wil je echt niet missen, ciao!
Opname: Ernestine Schumann-Heink, Public domain