Onder de wol met Lullaby (Wiegenlied) van Brahms
De mooiste momenten

Ik schreef mijn Lullaby (Wiegenlied) in 1868 voor de pasgeboren zoon van mijn goede vriendin Bertha Faber, en ik liet het lied voor zang en piano beginnen met een rustig schommelende begeleiding. In die pianopartij verstopte ik stiekem de melodie van S'is anderscht, een Oostenrijks walsduet dat Bertha vroeger voor mij zong, zodat de ouders een knipoog kregen terwijl de kleine alvast begon te gapen.

In het middenstuk laat ik de zangstem ineens een flinke sprong omhoog maken, alsof de baby zich nog één keer goed uitrekt voordat hij zich gewonnen geeft. De piano wiegt ondertussen onverstoorbaar verder in zijn driekwartsmaat, want een verstandige ouder laat zich door een plotselinge geeuw natuurlijk niet uit het ritme brengen.

Aan het einde van die zestien maten laat ik de melodie zachtjes terugzakken naar de grondtoon, en tegen de tijd dat het tweede couplet voorbij is, slaapt zelfs de meest eigenwijze dreumes. Toen mijn uitgever Simrock later allerlei bewerkingen bleef uitbrengen omdat het stuk zo populair werd, grapte ik droogjes dat hij er ook maar eentje in mineur moest maken voor stoute kinderen.