LÉO DELIBES

Postbode-zoon met een operaoma

Yo yo, luister, ik ben geboren op 21 februari 1836 in Saint-Germain-du-Val, zo'n gat waar je als kip nog je eigen schaduw kent, wollah! M'n pa was postbode en ging veel te vroeg dood, dus mijn mattie van een moeder moest alles regelen, en die was een talentvolle amateurmuzikant, jonguh, dochter van een operazanger, dus het zat in de familie als knoflook in de saus! In 1847 stond ik al op het Conservatoire in Parijs, kleine broekie tussen de grote beesten, en m'n leraar compositie was Adolphe Adam, een ouwe rot in het vak, tintin! Ik ging daar noten stapelen als een gek, breezy en zonder zeuren, want lekker bezig is nooit verkeerd, toch?

Eerst grappen, daarna de bom

Eerst fikste ik in de jaren vijftig en zestig luchtige komische operaatjes voor de Bouffes-Parisiens van Offenbach, gewoon gekkigheid op het podium, mattie, lachen gozer, lachen! In 1866 kreeg ik de klus om twee aktes van het ballet La Source te maken, en Ludwig Minkus deed de andere twee, dus samen een bakkie delen, check! Maar op 25 mei 1870 ging het echt los, wollah, want toen draaide Coppélia in première bij de Opéra in Parijs, met choreograaf Arthur Saint-Léon erbij, die kanjer! Het verhaal komt van E. T. A. Hoffmann, Der Sandmann, een akelig ding met een pop die doet alsof ze leeft, en ik zette daar dansmuziek onder die zo lekker loopt dat het gewoon een feestje werd, jonguh!

Parijs, mijn speeltuin en mijn werkplek

Parijs was mijn hele wereld, boy, en ik rende daar overal rond als een kip zonder kop, maar dan wel met een goed salaris! Ik was repetitiebegeleider en koormeester bij het Théâtre Lyrique en later tweede koormeester bij de Opéra, dus ik stond dagelijks tussen zangers die brulden als beesten, ouwe! Van 1865 tot 1871 zat ik ook nog als organist in Saint-Pierre-de-Chaillot, dus zaterdagavond op het toneel en zondagochtend achter het orgel, wat een geklooi, mattie! Dat gaf mij een oor voor wat zangers, dansers en een koor écht nodig hebben, en dat is goud waard, tintin, geen grap!

Sylvia, mijn trots

Check, hier komt Sylvia, want die staat hier op de site, dus luister goed, gozer! Op 14 juni 1876 draaide dat ballet in première in het Palais Garnier in Parijs, met Louis Mérante als choreograaf, en het publiek was helemaal van de kaart, wollah! Tchaikovsky, een enorme kanjer in het vak, schreef aan Taneyev dat Sylvia het eerste ballet was waarin de muziek niet alleen het belangrijkste is maar het enige wat telt, dus ik was gewoon even de baas, jonguh! Dat betekent dat je met je ogen dicht kunt luisteren en toch een heel feest in je kop krijgt, breezy, zonder dat je één danser hoeft te zien, lekker man!

Medailles, een katheder en het einde

In 1877 kreeg ik het lintje van Chevalier in het Légion d'honneur opgespeld, en ik liep te stralen als een ouwe pauw, mattie, serieus! In 1881 werd ik hoogleraar compositie op het Conservatoire als opvolger van Napoléon Henri Reber, dus ik stond ineens zelf voor de klas als de grote baas, wat een rare plot, jonguh! Op 14 april 1883 ging mijn opera Lakmé in première bij de Opéra-Comique in Parijs, en in 1884 werd ik nog gekozen in het Institut de France, bam, nog een prijs voor op de plank, tintin! Maar op 16 januari 1891 was het klaar in Parijs, op m'n 54e, en ze legden me neer op de Cimetière de Montmartre, dus ik ben nu buurman van een hele rij beroemde ouwe gasten, wollah!

Een duet dat de lucht in ging

Mijn nalatenschap is een zootje prachtigheid, gozer, want mensen blijven mijn muziek draaien alsof ik gisteren nog aan het werk was! Neem het Flower Duet uit Lakmé, dat zingen Lakmé zelf als sopraan en haar bediende Mallika als mezzosopraan in de eerste akte, twee stemmen die samen over elkaar heen glijden als zijde, no cap, wollah! In de jaren tachtig kwam dat nummer pas écht bij de massa terecht dankzij reclames van British Airways, dus half de wereld kent mijn duet van het vliegveld zonder dat ze weten wie ik ben, jonguh, hilarisch! Een ringtone was het nooit, hoor, het komt uit een opera van 1883, dus bel me niet voor zo'n flauwe grap, mattie!

Wat ik jou cadeau doe

Wat ik jou wil geven, boy, is gewoon een lekker kwartiertje waarin je hoofd helemaal leeg is, zonder gedoe en zonder dat je iets hoeft te snappen! Zet Sylvia aan en laat die melodieën maar rondspringen, want dat ding danst vanzelf je kamer door, tintin, breezy, geen stress! Je hoeft geen pak, geen boek en geen opleiding, alleen oren en een beetje zin, dan zit je als een koning op de bank, lekker bezig, wollah! Dus druk op play, ouwe, en kom me daarna vertellen dat het niet knalt, want dan eet ik m'n pruik op, check!