LÉO DELIBES

Een postbode, een zangeres en een jongen met oren

Ik ben geboren op 21 februari 1836 in Saint-Germain-du-Val, een plaatsje in Frankrijk waar je niet meteen een componist verwacht. Mijn vader werkte bij de post en overleed al vroeg, dus de muziek kwam vooral van mijn moeder. Zij was een begaafde amateurmusicus en de dochter van een operazangeres, dus thuis werd er zeker niet gezwegen. Vanaf 1847 studeerde ik compositie aan het Conservatoire in Parijs, bij Adolphe Adam.

Eerst lachen, dan dansen

In de jaren vijftig en zestig schreef ik luchtige komische opera's voor de Bouffes-Parisiens van Offenbach, en daar leerde ik hoe je een zaal aan het lachen maakt. In 1866 kreeg ik de opdracht om twee aktes van het ballet La Source te schrijven, terwijl Ludwig Minkus de andere twee voor zijn rekening nam. Twee componisten voor één ballet is een beetje twee koks in één keuken, maar zo kwam ik wel in de wereld van het ballet terecht. Mijn echte doorbraak kwam op 25 mei 1870, toen Coppélia in première ging in de Opéra van Parijs, met choreografie van Arthur Saint-Léon en naar een verhaal van E. T. A. Hoffmann, Der Sandmann.

Alles op loopafstand van het podium

Parijs was mijn stad, en ik kende het theaterleven daar van onder tot boven. Ik begon als repetitiepianist en koorleider bij het Théâtre Lyrique en werd later tweede koorleider bij de Opéra. Van 1865 tot 1871 was ik daarnaast organist in Saint-Pierre-de-Chaillot, dus ik werkte zowel voor het toneel als voor de kerk. Wie jaren zangers en koren begeleidt, weet precies wat een stem kan, en ik denk dat je dat in mijn melodieën terughoort.

Een ballet dat je met gesloten ogen kunt volgen

Op deze site vind je Sylvia, dat op 14 juni 1876 in première ging in het Palais Garnier in Parijs, met choreografie van Louis Mérante. Ik schreef de muziek zo, dat je er ook van kunt genieten zonder één danser te zien. Tchaikovsky vond dat blijkbaar ook, want hij schreef aan Taneyev dat Sylvia het eerste ballet was waarin de muziek niet alleen de hoofdzaak is, maar het enige echt interessante. In 1877 werd ik benoemd tot Chevalier van het Légion d'honneur, en dat voelde als een mooi vervolg op zo'n compliment.

Terug naar de schoolbanken, maar nu vooraan

In 1881 volgde ik Napoléon Henri Reber op als hoogleraar compositie aan het Conservatoire, waar ik zelf ooit had gezeten. Op 14 april 1883 ging mijn opera Lakmé in première in de Opéra-Comique in Parijs. In 1884 werd ik gekozen in het Institut de France. Op 16 januari 1891 overleed ik in Parijs, 54 jaar oud, en ik ben begraven op de Cimetière de Montmartre.

Een duet dat in de lucht bleef hangen

Het bekendste stuk uit Lakmé is het Flower Duet, dat in de eerste akte gezongen wordt door Lakmé zelf en haar bediende Mallika. Het werd pas echt wereldberoemd door reclames van British Airways in de jaren tachtig, ongeveer een eeuw na de première. Misschien ken je die melodie dus allang, zonder te weten dat ik haar heb geschreven. En Sylvia laat zien dat balletmuziek best serieuze muziek mag zijn, ook als niemand erbij danst.

Een kopje licht in je dag

Ik wil je vooral muziek geven die elegant is en je meteen meeneemt, ook als je niets van klassiek weet. Bij Sylvia hoef je het verhaal niet te kennen, want de melodieën wijzen je vanzelf de weg. Zet het gerust op terwijl je kookt, wandelt of even niets doet, want het hoeft nergens een examen van te worden. Welke melodie blijft er bij jou hangen?