SYLVIA VAN DELIBES
DE MOOISTE MOMENTEN
Sylvia, ou La nymphe de Diane, ballet in three acts (1876)
Ik ben Delibes, en ik neem je graag mee naar de mooiste momenten uit mijn ballet Sylvia. Ben je nieuwsgierig naar wat die muziek zo bijzonder maakt? Ik loop met je mee en wijs onderweg aan waar je goed op kunt letten, zodat je alles op je gemak kunt beluisteren. Daarna geef ik je nog een paar manieren om Sylvia verder te ontdekken, voor als je er meer van wilt horen.
---
Tokken op de deur
Ik begin het Pizzicato zonder strijkstokken, want de strijkers tokkelen de snaren met hun vingers, alsof ze heel beleefd op een deur kloppen. Het staat bekend als muziek voor de solo van Sylvia op spitzen, en bij zulke lichte tokkels hoeft een danseres in elk geval niet te stampen.
Een wals met de handrem erop
Ik laat de Valse Lente rustig op gang komen, als een wals die zo langzaam draait dat je er bijna een kopje thee naast kunt zetten. Je hoort hem in het eerste bedrijf, in de dans van de jageressen, en het is best aardig dat zulke dappere dames bij mij zo sierlijk ronddraaien.
Iedereen mag mee
Ik laat in de Cortège de Bacchus een hele optocht binnenkomen, en de muziek marcheert zo uitbundig dat het lijkt alsof er iemand voorop loopt met een bord waarop staat dat iedereen mee mag doen. Het is het laatste van de vier nummers uit de suite van 1880, en in het ballet speelt het feest zich af in het derde bedrijf, terwijl Aminta nog staat te wachten.
---
Zo sluit ik mijn rondgang langs de mooiste momenten uit Sylvia af. Ik schreef dit ballet in 1876 voor het Palais Garnier in Parijs, en als ik nu terugkijk, merk ik dat het begin niet bepaald een triomf was. De eerste reacties waren gemengd, maar de muziek bleef doorklinken, en dat vind ik misschien nog mooier dan een luid applaus op de eerste avond. Het tokkelende Pizzicato, de rustig draaiende Valse Lente en de optocht van de Cortège de Bacchus laten zien hoe graag ik met een orkest vertel zonder dat er een woord bij nodig is. Heb je genoten van deze mooiste momenten uit Sylvia? Ik hoop dat je er iets van hebt gehoord wat je nog niet kende, of dat je een oude bekende met nieuwe oren hebt beluisterd. Er valt trouwens nog veel meer te ontdekken aan Sylvia. Denk aan het verhaal van de nimf, de herder en de god van de liefde, aan de manier waarop Diana uiteindelijk toegeeft, en aan de latere versie van Frederick Ashton uit 1952. Klik gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen over Sylvia. Neem er de tijd voor, en laat de muziek haar eigen verhaal vertellen.