Edward Elgar
Componist

Pianostemmer z'n zoon uit Worcester

Yo, check, ik ben op 2 juni 1857 gedropt in Lower Broadheath, vlak bij Worcester, jonguh, een kei klein dorpje, geen cent drukte! Mijn ouwe was pianostemmer met een muziekwinkel in Worcester en orgelspeler in St George's, en mijn moeder Ann Greening, dochter van een landarbeider, was een echte bikkel, wollah! Ik was nummer vier van zeven kinderen, mattie, dus een heel peloton aan broers en zussen, en katholiek opgevoed, no cap! Op m'n vijftiende was ik weg van school, even klerk bij een advocaat, maar nee gozer, muziek fulltime, dus viooltjes pakken bij Adolf Pollitzer in Londen in 1877–78 en de rest gejat uit boeken in de bieb, lekker bezig!

Van asielband naar de grote bühne

Vanaf 1879 was ik de baas van de personeelsband in de inrichting van Powick, breezy, dirigent van een stel gasten zonder enig idee wat er ging gebeuren! In 1882 zat ik te krabben op m'n viool in het orkest van William Stockley in Birmingham, fissa werk, ouwe, geen glamour maar wel oefenen! Op 8 mei 1889 trouwde ik in Londen met Caroline Alice Roberts, haar familie vond dat voor geen meter en onterfde d'r, dus ze koos mij boven het geld, wat een beest van een vrouw, tintin! En toen in 1899 kwam de Enigma Variations in Londen onder Hans Richter, bam, mega doorbraak, en ineens kende iedereen mijn naam, dope toch?

Mijn adres? Een heel postcodeboekje

Ons enige kind, Carice Irene, werd in augustus 1890 geboren, mattie, klein mensje, groot geluk, en vanaf 1891 woonden we in Malvern, lekker groen en chill! Van 1904 tot 1911 zat ik in Plâs Gwyn in Hereford, gozer, een eigen stek en eindelijk rust in m'n kop, wollah! Van 1905 tot 1908 was ik ook nog Peyton Professor aan de universiteit van Birmingham, ik, die op m'n vijftiende van school was gegaan, voor de klas, bizar, jonguh! Vanaf 1912 zat ik in Hampstead aan Netherhall Gardens en in de oorlogsjaren in Brinkwells in Sussex, dus een echte zwerver met een koffer vol noten, check!

Nimrod, de traanknop

Mijn grootste hit is de Enigma Variations uit 1899, officieel Variations on an Original Theme, dus geen 'Enigma' op de hoes, ouwe, hoe gek is dat! Variation IX "Nimrod" is de traanknop, mattie: langzaam, plechtig, zwellend, en voor je het weet zit je te janken als een klein kind, geen grap! Ik zei zelf dat er nog een tweede thema door die hele set heen loopt dat je nooit hoort, en wollah, tot vandaag weet niemand welk, een kei van een raadsel! Dus pak je oortjes, check die Nimrod, en tel maar mee hoe lang het duurt voordat je borst gaat trillen, breezy!

Een geheimschrift en een pak slaag

In 1997 plakte ik... nee wacht, in 1897 stuurde ik Dora Penny een briefje in geheimschrift met een brief van 14 juli, gozer, een code die tot vandaag niet echt is gekraakt! Het verhaal gaat dat veel mensen oplossingen hebben bedacht, maar geen een daarvan wordt algemeen geloofd, dus het blijft lekker gek, jonguh! Dan het Cello Concerto uit 1919: de première in oktober was slecht gerepeteerd en kreeg flinke kritiek, mattie, een echte flop, au! En in 1930 kwam Edward Dent met een artikel dat mijn muziek te emotioneel, vulgair en pompeus noemde, wollah, en dat gedoe werd herdrukt en veroorzaakte ruzie, dus gozers gingen los!

Laatste ronde, stille bank

Op 7 april 1920 overleed mijn Alice aan longkanker, mattie, en dat raakte me zwaar, geen grap, mijn hart was kapot! Van 1923 tot 1927 woonde ik in Kempsey in Worcestershire, en op 13 mei 1924 werd ik Master of the King's Musick, ouwe, een mega titel, tintin! Mijn Third Symphony bleef liggen van 1932 tot 1934, jonguh, onaf, want in oktober 1933 kreeg ik te horen dat de kanker niet meer te opereren was, wollah! Op 23 februari 1934 ging ik eraan in Little Malvern en ze legden me naast Alice bij St Wulstan's Catholic Church, gozer, samen weer, dat is pas lit!

Op een bankbiljet, ouwe!

In 1904 werd ik geridderd en baronet, mattie, en in 1911 kreeg ik de Order of Merit, dus ik was een kanjer met een wolk aan titels! Mijn geboortehuis in Lower Broadheath is nu het Elgar Birthplace Museum, wat Carice in 1936 hielp oprichten, check, d'r pa een museum, dope! Mijn gezicht stond van 1999 tot begin 2007 op het briefje van twintig pond van de Bank of England, jonguh, ik was cash, wollah! En in 1997 maakte Anthony Payne mijn Third Symphony af, een gozer met lef, en dat is lekker bezig voor iemand die al jaren dood was!

Dit wil ik jou geven

Mattie, ik wil dat je voelt dat muziek je mag raken zonder diploma, zonder uitleg, zonder gedoe, gewoon bam, recht in je borst! Zet Nimrod aan als je een slechte dag hebt, jonguh, laat die strijkers je omarmen, en je ziet dat je schouders vanzelf zakken, breezy! En als je even denkt dat je te laat bent of te klein of te nobody, ouwe, bedenk dan dat ik een pianostemmerszoon van school was op m'n vijftiende, wollah! Dus druk op play, gozer, en laat die ouwe Elgar je laten janken, lachen en gaan, tintin, dat is mijn cadeau aan jou!