Sneue oorlogstraantjes uitspitten bij Elgars Cello Concerto in E minor, Op. 85
De beste momenten
Cello Concerto in E minor, Op. 85
Yo yo, ik ben Elgar, jonguh, en dit zijn de beste momenten van mijn Cello Concerto in E minor, Op. 85, tintin! Check, die eerste cellomelodie flikte ik in 1918 op papier, de nacht nadat ik met een ontstoken amandel uit het ziekenhuis kwam, en die laat je nog steeds zwaar janken, safi! Ayo, hier leren mijn collega-componisten en ik jou onze stukken herkennen zodra je ze hoort knallen, dus gooi die Trainer aan , mattie, en bewijs dat je beest bent!
---
De cello trapt de deur in
Yo joh, ik ga je dit even haarfijn uitleggen: die eerste, Adagio – Moderato, is zwaar de intro-vibe, want de cello komt binnen als een uitsmijter die nooit lacht, safi! Het duurt maar een minuut of acht, bro, met eerst een intro en dan een driedelig bouwwerk erachteraan, dus ik pak je bij je nek, laat je even janken en je staat fissa weer buiten voordat je koffie koud is!
Van slofjes naar turbo
Ayo, ik sleep je door naar deel twee, Lento – Allegro molto, eerst lekker sloffen in slow-mo en dan ineens knallen, ma, alsof je omafiets ineens een brommer wordt, hatsikidee! Met vier en een halve minuut is het de kortste van de vier, gozer, dus geen tijd voor gedoe, het is een snelle snack tussen de zware maaltijden en boeie of je honger had!
Hartslag op standje pantoffel
Joh, ik zet de derde aan, gewoon Adagio, zo laag en traag dat je hart zelf gaat chillen, zwaar zacht, bruh, geen drama, alleen die cello die zachtjes loopt te mopperen! Vier minuten vijftig, nummer drie van de vier in een ding van net geen half uur, dus ik parkeer je midden in de race even op een rustplek, loei-lekker, check!
De eindbaas heeft een tempo-kater
Sjonge, ik sluit af met de laatste, Allegro, en die duurt een minuut of elf en een half, de langste van de hele zooi, dus pak je snacks, gast, want dit is geen sprintje, mattie! Er hangt een hele sliert aanwijzingen aan, Allegro, Moderato, Allegro, ma non troppo, Poco più lento en dan Adagio, dus ik wissel van tempo vaker dan jij van kapsalon-saus, mafkees, dope toch!
---
Wollah, daar sta je dan, jonguh, helemaal stil na die laatste noot, en ik hoor je al denken: ‘Ouwe, wat was dat nou?’ Was dit lekker bezig voor jou, die beste momenten van het Cello Concerto in E minor, Op. 85, of was het gewoon tintin en geen beat? Mattie, ik zeg je: ik ben nog lang niet klaar, want dit stuk zit vol met dingen die je nog niet gecheckt hebt, zwaar! Er valt nog zoveel te graven, gozer, van hoe het allemaal begon tot hoe die cello later de hele wereld veroverde, breezy! Dus niet chillen als een slaphangende sok, kanjer, maar klik op die links hieronder en duik er zelf in, fissa fissa! Pak je koptelefoon, zet het beest hard en laat dat Cello Concerto in E minor, Op. 85 je nog even bij je nekvel grijpen, safi!
Opname: Anthony Pini (cello), The London Philharmonic Orchestra, Eduard van Beinum, historical recording