Zuchten na de oorlog bij Elgars Cello Concerto in E minor, Op. 85
De mooiste momenten
Cello Concerto in E minor, Op. 85
Ik ben Edward Elgar, en dit zijn de mooiste momenten uit mijn Cello Concerto in E minor, Op. 85. Je hoort hoe de solocello in nog geen dertig minuten een peinzend, weemoedig verhaal vertelt, veel stiller van toon dan mijn Vioolconcert, en juist daardoor blijft het zo bij je hangen. Op deze site leren mijn collega-componisten en ik je onze stukken herkennen zodra je ze hoort, dus probeer het zelf en begin maar met de Trainer .
---
Een binnenkomer zonder reservering
In het eerste deel, het Adagio – Moderato, laat ik de cello meteen met een paar zware, brede akkoorden beginnen, alsof ze een zaal binnenloopt en zonder te vragen het podium opeist. Daarna wordt het langzaam en diep, en je merkt in die ongeveer 8 minuten dat ik je niet kom opvrolijken maar even met je wil zitten.
Eerst even slapen, dan hollen
Voor het tweede deel, het Lento – Allegro molto, heb ik bedacht dat de cello eerst nog wat aarzelend om zich heen kijkt, als iemand die denkt dat hij zijn sleutels vergeten is. Dan schiet ze ineens in een razend tempo, en voor je het doorhebt is het na ongeveer 4½ minuten alweer voorbij, het kortste deel van het hele stuk.
Het rustige hoekje
Bij het derde deel, gewoon Adagio, houd ik het kort en zacht: de cello zingt een lange, warme melodie en ik laat haar daarbij met rust. Het duurt maar zo'n 4 minuten en 50 seconden, maar het is precies het stukje waar je even je adem inhoudt.
De lange laatste ronde
Het vierde deel begint met een Allegro waarin ik de cello flink op pad stuur, zodat ze flink vaart maakt zonder om te kijken. Het is met ongeveer 11½ minuten het langste deel, en ik gebruik die tijd om nog één keer terug te blikken voordat ik het stuk afsluit.
---
Zo, nu je de mooiste momenten uit mijn Cello Concerto in E minor, Op. 85 hebt gehoord, ben ik benieuwd of je er met plezier naar hebt geluisterd. Als ik er zelf op terugkijk, merk ik dat dit werk meer is dan een reeks sterke momenten. Het is muziek die ik na de oorlog schreef, in een tijd waarin mijn stijl voor veel mensen al ouderwets begon te klinken. Misschien hoor je daarom die stille, bijna afscheidnemende toon die ook onder de felle passages blijft liggen. Het succes kwam dan ook niet meteen, want de waardering voor dit concert is pas in de loop der jaren gegroeid. Dat vind ik eigenlijk een mooi idee: een stuk dat eerst rustig wacht en later toch gehoord wordt. Er valt nog veel meer te ontdekken aan dit concert. Je kunt bijvoorbeeld letten op het verhaal van de eerste uitvoering, op de opnamen die er sindsdien van zijn gemaakt of op de manier waarop de cello zich door het orkest beweegt. Klik gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen over mijn Cello Concerto in E minor, Op. 85. Misschien hoor je er bij de tweede keer weer iets heel anders in.
Opname: Anthony Pini (cello), The London Philharmonic Orchestra, Eduard van Beinum, historical recording