Pietro Mascagni
Componist

Van bakkerszoon tot skirre student

Ewa mattie, luister dan, in 1863 gedropt in Livorno, pa Domenico wilde mij zehma in de rechten duwen terwijl hij zelf de hele dag brood stond te bakken, kifesh die?! Ik dus stiekem keihard tunes pompen bij Alfredo Soffredini, want die saaie wetboeken waren echt niks voor mij, wollah geen grap! Gelukkig gooide graaf Florestano de Larderel die floes op tafel zodat ik in 1882 naar het conservatorium in Milaan kon verkassen, waar ik gewoon een osso deelde met Giacomo Puccini, tantoe lijp! Maar die stoffige leraren daar, ouwe, in 1885 had ik schijt aan die hele diploma en ben ik gewoon zonder papiertje gepeerd, lekker bezig toch!

Boem, één klapper en gelijk miljonair-vibes

Daarna zat ik helemaal skir in Cerignola wat piano te geven, tot ik in 1890 mijn opera Cavalleria rusticana dropte voor die grote Sonzogno-wedstrijd, broer! Sommige gasten roddelen nog steeds dat ik die papierwerk uit twijfel in een la had gesmeten en dat mijn vrouwtje Lina het stiekem op de laatste dag heeft opgestuurd, wie weet is het dikke fabel, vraag niet hoe! Maar in mei in het Teatro Costanzi in Rome ging het dak er compleet af, ze zeggen zelfs veertig tot zestig keer buigen op die podium, kaulo ziek! In één nacht was ik ineens de allergrootste baas van heel de wereld en trapte ik die rauwe verismo-stijl af, echt beest!

Grote directeur spelen in Pesaro en overal touren

Na die zieke klapper kon ik natuurlijk niet in dat kleine dorpje blijven hangen, dus in 1895 pakte ik mijn biezen naar Pesaro, je weet zelf! Daar werd ik tot 1902 gewoon de grote leider van het Liceo Musicale Rossini, beetje de wijsneus uithangen en die jonge gasten lesgeven, gruwelijk toch? Ondertussen vloog ik als dirigent heel Europa en Amerika door om orkesten af te breken, want iedereen wilde mij live zien vlammen, geen speld tussen te krijgen! Die mensen dachten dat ik alleen maar achter mijn bureau zat te pennen, maar met dat stokje in mijn hand op die bühne was ik pas echt aan, tintin!

Niet alleen die ene hit, maar vijftien opera's op mijn naam

Haters lullen soms dat ik maar één kunstje kon, maar ik heb gewoon vijftien opera's en een operette uit mijn mouw geschud, zoals L'amico Fritz en Iris, dus praat geen poep, gozer! Hier op de site kun je trouwens gelijk het Intermezzo uit Cavalleria rusticana checken, die melodie is zo boterzacht dat zelfs de hardste straatvechter spontaan gaat janken, ik zweer! Ik deed echt niet alleen maar rauwe straathoek-drama's, jonguh, in 1917 heb ik zelfs de orkestmuziek gefikst voor de stomme film Rapsodia satanica, hoe lauw is dat?! Van een kerkelijke Messa di Gloria in 1888 tot die vrolijke L'amico Fritz in 1891, mijn pen spuwde altijd vuur, kanjer!

Verkeerde vrienden en foute keuzes

Maar eerlijk is eerlijk, neef, op een gegeven moment maakte ik een paar hele domme moves door achter Benito Mussolini en zijn fascistische partij aan te lopen, echt hoofdpijn! Of ik die politieke onzin en mijn opera Nerone uit 1935 nou echt geloofde of alleen maar achter die staatsfloes en grote podia aanzat, daar lullen de mensen nog steeds over, geen idee! In 1929 zat ik nog helemaal gebakken als oprichter van de Koninklijke Academie van Italië, vol in de spotlights, dacht dat niemand mij kon raken, ouwe! Uiteindelijk keerde die hele boel zich keihard tegen mij en stond ik aan het einde van de rit mooi voor paal, zware tijden!

Skir en alleen in een chique hotelkamer

Vanaf 1927 bivakkeerde ik vast in een appartement in het Grand Hotel Plaza in Rome, lekker luxe doen zonder eigen osso te kopen, je kent die streken! Alleen toen de Tweede Wereldoorlog voorbij klapte, had ik door die politieke blunders geen rode cent meer op zak en liet iedereen mij keihard vallen, echt vies! Zat ik daar helemaal geïsoleerd in mijn eentje tussen die dure hotelmuren naar het plafond te staren, helemaal klaar met alles, bro! Op 2 augustus 1945 blies ik in datzelfde Grand Hotel Plaza mijn laatste adem uit, boeken dicht, klaar is Kees!

Mijn naam blijft sowieso voor altijd staan

Toch krijgt niemand mijn naam ooit nog klein, want ik ben en blijf de enige echte pionier die dat rauwe verismo op de kaart heeft gezet, wollah! Zonder mijn harde beats zaten al die operahuizen nu nog steeds naar neppe pruiken-verhaaltjes te koekeloeren, dat weet elke kenner op straat! Over de hele aardbol draaien ze Cavalleria rusticana en dat legendarische Intermezzo nog elke dag helemaal grijs, die dingen gaan nooit meer dood, vriend! Van een bakkerszoon uit Livorno naar eeuwige roem in alle grote zalen, ik heb die hele muziekgeschiedenis gewoon op zijn kop gezet, bizar!

Voel die emotie recht in je ziel

Wat ik jou wil meegeven, mattie, is dat muziek geen saaie wiskunde is voor kakkers, maar pure passie die recht in je gezicht moet klappen! Als mijn strijkers beginnen te huilen, moet je die kippenvel op je armen voelen staan alsof je midden in een echt straatdrama zit, snap je die vibe? Gooi die oordopjes in, zet dat volume op standje maximaal en laat dat Intermezzo uit Cavalleria rusticana je hele hoofd leegmaken, heerlijk toch! Vergeet al die stoffige regeltjes en leef gewoon honderd procent met je hart, precies zoals ik mijn noten op papier heb geknald, ciao!