AMILCARE PONCHIELLI

Kleine boer met een grote bek vol noten

Wollah, mattie, check: ik ben geboren op 31 augustus 1834 in Paderno Fasolaro, een dorpie bij Cremona, Italië, dus echt zo'n plek waar de kippen gehaktballen zijn! Op mijn negende pakte ik gewoon een beurs voor het conservatorium van Milaan, jonguh, negen, ik kon nog niet eens mijn eigen veters strikken, maar wel noten fixen als een beest! In november 1843 kwam ik binnen bij die tent en ik bleef er tot september 1854, dus bijna elf jaar non-stop schoolbankie, tintin! Ouwe, ik was daar zo'n nerd dat de bel mij moest smeken om pauze te houden, geen grap, wollah!

Eerst flop-gevoel, toen boem

Mijn eerste opera heette I promessi sposi, naar die dikke roman van Manzoni, en die ging op 30 augustus 1856 in première in het Teatro Concordia in Cremona, lekker bezig voor een jonge gozer! Maar bro, ik ging daarna nog eens flink met de schaar en de pen in dat ding, helemaal omgebouwd, scheef en krom herschreven! Op 5 december 1872 ging die nieuwe versie open in het Teatro Dal Verme in Milaan en het was een enorm succes, kanjer, het publiek ging helemaal los, wollah! Twee jaar later, op 7 maart 1874, lag mijn I Lituani op de bühne van La Scala in Milaan, dus ik was ineens van onbekende kech naar grote baas, breezy!

Mijn hood, mijn stokken, mijn Teresina

Eerst was ik kapelmeester in Piacenza en Cremona, jonguh, dus ik zwaaide met een stok voor een blaaskapel, echt hard werken voor een brood, gadver! Daarna was Milaan mijn stad, mattie, met La Scala als mijn thuisbasis waar alle grote mans hun opera's lieten knallen, safe! Ik trouwde ook met de sopraan Teresina Brambilla, uit een bekende muziekfamilie, dus thuis was het gewoon zingen en brullen van ontbijt tot avondeten, geen rust, wollah! En in 1881 pakte ik ook nog de baan van maestro di cappella in de kathedraal van Bergamo, dus ik rende van hot naar her als een kip zonder kop, lekker druk, fissa fissa!

De Danza delle Ore, mijn grote hit

Mijn grootste kanjer heet La Gioconda, die ging op 8 april 1876 in première op La Scala, met een tekst van Arrigo Boito naar het toneelstuk Angelo, tyran de Padoue van Victor Hugo, heftig spul, bro! Check nou: de Danza delle Ore is dat ballet aan het eind van de derde akte van die opera, dus niet een los nummer, hè, ouwe, niet zomaar los uit de lucht gevallen! Dat ding gaat zo hard en vrolijk dat je hoofd gaat draaien als een wasmachine, tintin, en dan trekt Walt Disney in 1940 de Danza delle Ore gewoon in zijn film Fantasia, die had het van mij geleend, dik respect, wollah! En Allan Sherman plakte er ook nog een grappig liedje op, Hello Muddah, Hello Fadduh, dus die melodie zit in hoofden van mensen die mijn naam niet eens kunnen spellen, gekkenhuis, jonguh!

Eeuwig knutselen aan mijn baby

Mijn grote tic? Ik kon het nooit laten staan, mattie, ik bleef maar sleutelen, pimpen en poetsen aan mijn eigen werk, echt zo'n perfectionist met een sloophamer! La Gioconda heb ik meerdere keren aangepast, bro, en pas na 1880 bleef het eindelijk zoals het was, dus acht jaar gezeur, bijna, nou ja, ruim vier, maar het voelde als een eeuwigheid, wollah! Ook mijn eerste opera trok ik helemaal uit elkaar en bouwde ik opnieuw op, dus ik was de heftigste klusjesman van heel Italië, lekker bezig, ouwe! Mijn motto was dus: nooit tevreden, altijd nog één noot erbij of eraf, beest, en mijn uitgever was daar volgens mij niet echt blij mee, geen idee, ik zeg alleen maar dat het kan, chill!

Laatste ronde, laatste noten

In 1881 werd ik ook professor compositie aan het conservatorium van Milaan, jonguh, dus de leerling van toen stond ineens zelf voor de klas, kijk mij nou, breezy! Mijn Il figliuol prodigo ging op 26 december 1880 in première op La Scala en mijn Marion Delorme op 17 maart 1885, dus ik bleef tot het eind door pompen, wollah, geen rust voor de wicked! Maar op 16 januari 1886 was het klaar in Milaan, bro, longontsteking, en ik was maar 51, dat is echt veel te vroeg, kech, het doet nog steeds pijn! Ze hebben me begraven op de Monumentale begraafplaats, safe, een heel nette plek voor een jongen uit een dorpie waar de kippen gehaktballen zijn, tintin!

Mijn leerlingen doen het beter dan ik

Check wie er bij mij in de klas zaten, mattie: Giacomo Puccini en Pietro Mascagni, dus twee absolute beesten, ik was hun juf, hun baas, hun muziekouwe! Dat betekent dat ik indirect in elke Puccini-opera zit te kijken, jonguh, als een stiekeme pa die over de schouder meekijkt, wollah! En mijn Danza delle Ore leeft nog altijd door in tekenfilms en in grappige liedjes, dus ik ben gewoon een legende, bro, zonder dat ik zelf ooit een filmrol heb gespeeld, geen grap! Respect voor mij, hè, want zo'n dorpskech uit Paderno heeft dik de wereld veroverd, lekker bezig, ouwe, tintin!

Wat ik jou wil geven, mattie

Wollah, ik wil dat je even lekker gaat zitten en je oren een feestje geeft, jonguh, gewoon zonder gedoe, zonder boeken, zonder zeuren! Zet de Danza delle Ore gewoon aan en voel hoe dat ding je hoofd laat dansen, bro, je wordt er zo blij van dat je zelf een pasje gaat doen in je woonkamer, dikke lol! Je hoeft niks te snappen over klassiek, check, je hoeft alleen maar te luisteren en te grijnzen, geen examen, geen stress, chill, mattie! En als je het dan mooi vindt, zeg dan tegen je mattie dat die ouwe Ponchielli uit Cremona het gefixt heeft, kanjer, tintin, wollah!