DANZA DELLE ORE VAN PONCHIELLI
DE BESTE MOMENTEN
La Gioconda, opera in four acts (1876): Danza delle ore (Act III)
Yo yo yo, ik ben Ponchielli, ouwe maestro, en ik ga jou de beste momenten van mijn Danza delle Ore laten checken, wollah! Sinds 1876, toen mijn La Gioconda op La Scala in Milaan losging, blijft die dans in mijn kop hangen, jonguh, geen weg meer terug, kei hardnekkig! Zeg, mattie, ben jij al kei benieuwd naar de beste momenten van de Danza delle Ore, of zit je nog te chillen? Ik ben er om jou erdoorheen te loodsen, gozer, fissa en breezy, geen gedoe, ik pak jou bij je schouder en jij hoeft niks te doen! En als we klaar zijn met die beste momenten, tintin, gooi ik nog een berg tips op tafel om dieper in de Danza delle Ore te duiken, lekker bezig, safe!
---
Harpen op zonsopgang, geen wekker nodig
Yo mattie, ik open de Danza delle Ore uit mijn opera La Gioconda met zonsopgang, geen kabaal, gewoon harpen die kriebelen, jonguh, kei zacht, kei breezy! Dan pullen de strijkers up met glinsterende akkoorden, blingbling tot en met, alsof de ochtend zich insmeert met glitter, en jij nog te pitten, ouwe slaapkop, lekker bezig!
Nijlpaarden in een tutu, tintin
Overdag laat ik de houtblazers los, gast, die doen zo speels als kleuters op suiker, en dan klapt die beroemde dagmelodie erin, mashallah, zo'n tune die je kent zonder te weten waarom! Bij de schemer komt er een nieuw staccato-riedeltje in de blazers, fissa, de dagtune komt nog een keer pluggen, en Disney zette er in 1940 in Fantasia nijlpaarden, struisvogels en alligators op, wollah, die beesten dansten beter dan jij op een bruiloft!
Can-can en klaar, kanjer
In de nacht smeren de cello's een lange, gladde melodie, zo smooth, bro, en dan knalt de zon weer op in majeur met de strijkers, dope, schoon, nieuwe dag, mashallah! Daarna gaat de dag los als een wilde can-can, het publiek helemaal gestoord, iedereen uit zijn dak, en zo sluit ik de Danza delle Ore af, check, harder dan een neef die z'n eigen feestje binnenwandelt, wollah!
---
Ayo sahbi, daar ben je dan, van zonsopgang tot can-can, en je hoofd draait nog zwaar rond van al die uren, of niet? Ik schreef die dans voor een paleisfeest in mijn La Gioconda, gozer, en kijk hem nou, hij is bizar veel groter geworden dan de hele opera zelf! Sinds 1886 ben ik er niet meer bij, fam, maar mijn dagtune bonkt nog steeds heftig door de zalen, hoor ik zo! Zo gaat dat met uren, gast: de nacht kruipt weg, de ochtend komt terug, en het feest begint gewoon weer opnieuw, kanjer! Vond je het chill, bro, om die beste momenten van de Danza delle Ore te leren kennen, of zit je al te wachten op meer, eerlijk zeggen? Want luister, habibi, er zit nog zoveel meer in die dans, van de cello's in de nacht tot de wilde ritten door popland, dikke stof! Dus klik op die links hieronder, ouwe, en ga er dieper in duiken, het wordt gaaf, wollah!