DANZA DELLE ORE VAN PONCHIELLI
DE MOOISTE MOMENTEN
La Gioconda, opera in four acts (1876): Danza delle ore (Act III)
Ik ben Amilcare Ponchielli, en in dit verhaal deel ik de mooiste momenten uit mijn Danza delle Ore. Ik schreef die dans voor mijn opera La Gioconda, die in 1876 in Milaan voor het eerst te horen was. Het is muziek die een hele dag laat voorbijgaan, van het eerste ochtendlicht tot de terugkeer van de morgen. Misschien ken je de melodie allang, ook al heb je nooit geweten waar ze vandaan komt. Ben je nieuwsgierig naar de mooiste momenten van de Danza delle Ore? Dan neem ik je er graag in mee, want ik ben hier om je er stap voor stap doorheen te leiden. Luister rustig mee, want elk moment krijgt de tijd die het verdient. Als we aan het einde zijn gekomen, geef ik je een paar manieren om de Danza delle Ore daarna zelf verder te ontdekken.
---
Een ochtend zonder wekker
Ik open de Danza delle Ore met de harpen, die zachtjes omhoog en omlaag rimpelen, alsof de zon haar ogen nog half dicht heeft. Daaroverheen laten de strijkers glinsterende akkoorden schijnen, en je merkt meteen dat niemand hier al haast heeft om uit bed te komen.
Overdag heeft iedereen iets te vertellen
Als ik de dag laat beginnen, kletsen de houtblazers vrolijk door elkaar heen, tot de beroemde melodie opduikt die je waarschijnlijk al honderd keer hebt gehoord zonder te weten van wie ze is. Bij het vallen van de avond komt die melodie nog één keer terug, en in de nacht laat ik de celli een lange, zachte lijn zingen die de hele zaal rustig toedekt.
Een can-can voor de slaapkop
Ik laat de zon aan het eind stralend opkomen in de strijkers, en dan barst de dag los als een uitbundige can-can. Zo'n slot laat zelfs de grootste slaapkop rechtop zitten, en het publiek gaat er dan ook enthousiast van los.
---
Zo komt er een einde aan onze wandeling door een heel etmaal aan muziek, en ik hoop dat je er met net zoveel plezier naar hebt geluisterd als ik. Vond je het leuk om de mooiste momenten van de Danza delle Ore te ontdekken? Als de ochtend terugkeert, laat ik de dans uitlopen op een uitbundige can-can, en met die opgewekte klank stuur ik het publiek naar huis. Toch is er nog veel meer te ontdekken aan de Danza delle Ore dan wat ik hier heb verteld. Je kunt bijvoorbeeld nagaan hoe de dans in La Gioconda past, als voorstelling op een feest in het paleis van Alvise, of hoe de melodie in 1940 in Fantasia terechtkwam bij dansende nijlpaarden, struisvogels en alligators. Klik gerust op de links hieronder om verder te luisteren en te lezen. Als je de beroemde melodie daarna weer hoort, herken je misschien ook de rest van de dag eromheen.