Sergei Rachmaninoff
Componist

Een jonguh uit Semyonovo

Wollah, ik ben geboren op 1 april 1873 in Semyonovo, bij Staraya Russa, en nee gozer, dat is geen aprilgrap, tintin! Mijn pa was een ex-legerofficier die zo'n beetje piano pingelde, mijn ma had alles onder controle, en ik was nummer drie van zes kinderen, dus oprecht, het was elke dag cirkus in huis. Op mijn vierde zat ik al achter de piano, breezy, alsof ik uit de baarmoeder kwam met tien vingers vol talent, mattie! In 1883 ging ik naar het conservatorium in Sint-Petersburg bij Gustav Kross, daarna naar Moskou bij die strenge ouwe Zverev, waar ik bij hem in huis woonde, check, geen weg terug, jonguh!

Diploma en een preludium dat gewoon knalde

In 1892 haalde ik mijn diploma met de hoogste eer voor compositie én piano, lekker bezig, wat een beest, zeg! Mijn leraren waren Siloti voor piano, Taneyev voor contrapunt en Arensky voor compositie, drie bazen die mij elke dag lieten zweten, wollah. Datzelfde jaar maakte ik de opera Aleko en dat Prelude in cis-klein, en dat ding ging meteen viral, ouwe, zonder één TikTok! Maar ik, die kanjer van twintig, dacht alleen maar: ben ik nou gewoon klaar met dit alles, of begint het eigenlijk nu pas, zeg het me, bro?

Moskou, Dresden en ik die nergens rust vond

In 1904 werd ik dirigent bij het Bolshoi Theater in Moskou, dus ik stond daar met mijn stokje te zwaaien als een gozer die de hele tent runde, tintin! In februari 1906 was ik d'r klaar mee en gaf ik gewoon mijn ontslag, doei, ciao, adios, geen discussie! Toen verhuisde ik naar Dresden, van 1906 tot 1909, lekker rustig en saai, een stad waar niemand mij lastigviel, mattie! Daar zat ik te componeren als een eenzame wolf met koffie, want ja, ik wilde gewoon mijn eigen ding doen, jonguh, check!

Die concerto die jullie allemaal kennen

Piano Concerto No 2, klaar in 1901, dat is mijn grote hit, wollah, en iedereen werd er gek van, geen grap! Het begint met van die zware pianoakkoorden die op komen zetten als onweer boven de polder, bam, bam, bam, jonguh! Daarna komt er zo'n melodie die je recht in je hart raakt, zo vet romantisch dat je ouwe tante ervan gaat huilen op de bank, serieus! Het publiek vond het geweldig, lekker bezig dus, en ik dacht: eindelijk, dat was een flinke dosis comeback, bro, breezy!

Flop, depressie en handen als schoppen

Even terug in de tijd, want in 1897 ging mijn Symphony No. 1 helemaal onderuit bij de premiere, wollah, een totale ramp! César Cui sloopte het stuk genadeloos, en of de dirigent Glazunov misschien dronken was, dat weet niemand zeker, de verhalen lopen uiteen, mattie. Ik zakte weg in een depressie van ongeveer drie jaar, geen noot meer op papier, zwaar balen, gozer, tot ik in 1900 van januari tot april bij dokter Nikolai Dahl op de bank lag voor hypnose en praatsessies! Oh ja, en mijn handen waren gigantisch, hoor, ik kon met links een twaalfde pakken, zonder moeite, een echte beest-klauw, check!

Weg uit Rusland, ergens in Amerika beland

In 1917 ging ik Rusland uit voor altijd, ouwe, en mijn 83 liedjes had ik toen al geschreven, na die tijd niks meer, helaas! Vanaf 1918 woonde ik in Kopenhagen, daarna in New York, en later had ik ook nog Villa Senar bij het Vierwoudstedenmeer in Zwitserland, lekker chill, tintin! In 1942 verhuisde ik naar Beverly Hills, en op 1 februari 1943 werden ik en Natalia Amerikaans staatsburger, nou jonguh, pasje erbij en klaar! Op 28 maart 1943 ging ik dood aan melanoom, wollah, veel te vroeg, wat een rotstreek van het leven, mattie.

Begraven in het verkeerde land

Ik wilde begraven worden op de Novodevichy-begraafplaats in Moskou, maar door mijn Amerikaanse paspoort kon dat niet, balen, bro! Dus lig ik nu op Kensico Cemetery in Valhalla, New York, ja echt, een plek die Valhalla heet, dat is stoer, zelfs voor een boy als ik! In Moskou kreeg de zaal in het conservatorium in 1986 mijn naam, en daarna kwamen er ook nog standbeelden in 1999 in Moskou en in 2009 in Veliky Novgorod, check dat eens! Dus ondanks alles ben ik terug thuis, lekker bezig, en ik weet het: mijn muziek was altijd groter dan elk paspoort, gozer!

Wat jullie van mij mogen hebben

Luister, ik wil jou gewoon een traan en een glimlach tegelijk geven, kanjer, geen woorden nodig! Zet Piano Concerto No 2 op, doe je ogen dicht en laat die akkoorden maar bonken, jonguh, dan voel je alles wat ik toen voelde! Het is geen ingewikkeld gedoe, wollah, het is gewoon gevoel, groot en warm, als een knuffel van een reus met schoppen als handen! Dus druk op play, mattie, en laat me zien dat jij ook gewoon kan genieten, tintin, zonder gedoe!