MAURICE RAVEL

Baskische baby met een Zwitserse uitvinder als pa

Yo yo, luister, mattie: ik ben geboren op 7 maart 1875 in Ciboure, Baskenland, en wollah, ik was amper drie maanden oud of heel de tent verhuisde al naar Parijs, snap je! Mijn pa Pierre-Joseph was een Zwitserse ingenieur en uitvinder, zo'n gozer die de hele dag knutselt aan gekke bakkies, en mijn ma Marie Delouart was Baskisch, dus ik kreeg dubbel talent mee, tintin! In november 1889 stond ik als jonguh op het Conservatoire in Parijs, lekker bezig, hè, maar in 1895 ging ik d'r gewoon uit, geflikkerd, bam, klaar! Ik terug in 1897, niks aan de hand, en daar kreeg ik composities van ouwe Gabriel Fauré, die gozer was echt een beest van een leraar, check!

Ik werd beroemd omdat ze me niet lieten winnen

In 1899 pende ik de Pavane pour une infante défunte voor piano, en die vloog meteen door heel de stad, wollah, geen grap! Maar in 1905 knalde ik in de eerste ronde uit de Prix de Rome, jonguh, afgeserveerd, en heel Parijs ging door het dak, want zo'n kanjer pakken ze toch niet af! Dat werd een publiek schandaal, l'affaire Ravel, en ik zat daar maar, lekker breezy, zonder één traan, terwijl de kranten helemaal losgingen, ouwe! Beter reclame kun je niet kopen, mattie, ik was ineens een naam op elke straathoek, en dat voor een gast die gewoon niet genoeg punten kreeg!

Parijs, mijn speeltuin, en later mijn hok in het groen

Parijs was mijn hood, echt, daar draaide alles en daar werd ik iemand, bruh, check die drukte! Diaghilev en zijn Ballets Russes kwamen met een bestelling voor Daphnis et Chloé, en in 1912 ging dat ballet de zaal in, dikke bonus, tintin! In mei 1921 trok ik naar Le Belvédère in Montfort-l'Amaury, ten westen van Parijs, lekker rustig, geen gedoe, geen kabaal, gewoon chillen als een boss! Daar bleef ik wonen tot aan mijn dood, dus dat huisje was mijn vaste stek, ouwe, mijn eigen kasteeltje, wollah!

Bolero: vijftien minuten hetzelfde, en toch gaan ze helemaal los

Mijn grootste hit is Bolero, jonguh, en ik zweer je, die ging eerst helemaal niet zo! Ida Rubinstein, een danseres met een eigen balletgroep, bestelde wat bij mij, en ik wilde eerst gewoon wat stukken uit Iberia van Albéniz orkestreren, gemakkie, maar het werd iets heel anders, mattie! Op 22 november 1928 ging het in de Parijse Opéra los, met Walther Straram voor het orkest en Ida zelf die danste, en het duurt zo'n vijftien minuten, kanjer, vijftien! Zelf noemde ik het orkestrale stof zonder muziek, haha, en die hele zaal ging toch wild, zeg maar niks, lekker bezig, ik lach me kapot, wollah!

Vrachtwagenchauffeur, vrijgezel en een taxi die alles verpestte

In maart 1915 sprong ik bij het Dertiende Artillerieregiment als vrachtwagenchauffeur, jonguh, een componist die achter het stuur zit, dat is toch gestoord, bam! Trouwen deed ik nooit, mattie, ik bleef gewoon mijn eigen baas, geen gezeur, geen gedoe, helemaal breezy! In oktober 1932 kreeg ik in een taxi een klap op mijn hoofd, en daarna ging het mis, want praten en schrijven wilden niet meer, wollah, rottig gewoon! Wat het precies was, weet niemand, de dokters gokken maar wat, dus zeg niet dat ze het zeker weten, ouwe, want dat is gelul!

De laatste ronde: operatie en doekje erom

In 1928 toerde ik nog door Noord-Amerika, en Oxford gaf me een eredoctoraat, dus ik was een echte boss, tintin, kijk mij! Maar later ging het bergafwaarts, mattie, want de muziek in mijn hoofd kreeg ik niet meer op papier, en dat is zo zwaar, jonguh, echt ongelofelijk kut! In 1937 ging ik onder het mes bij neurochirurg Clovis Vincent, een hersenoperatie, pfff, grote stap, ouwe! Op 28 december 1937 ging ik dood in Parijs, 62 jaar oud, en dat was het dan, gozer, einde, lichten uit, wollah!

Wat ik achterliet, check die lijst

In 1922 orkestreerde ik Pictures at an Exhibition van Mussorgsky, en die versie is nog steeds de bom, jonguh, iedereen kent hem, geen grap! Ik schreef geen symfonieën en geen kerkmuziek, mattie, dat vond ik niks, ik ging gewoon voor mijn eigen ding, helemaal tintin! Voor Paul Wittgenstein, die in de Eerste Wereldoorlog zijn rechterarm verloor, maakte ik een pianoconcert voor de linkerhand, wollah, kanjer, check! En dat Piano Concerto in G droeg ik op aan Marguerite Long, dus die dames en heren kregen allemaal hun eigen beest van een stuk, lekker bezig!

Wat ik jou wil geven

Ik wil dat je lekker in je stoel zakt en alles uit je hoofd flikkert, mattie, geen stress, geen gedoe, gewoon luisteren! Bij Bolero hoef je niks te snappen, wollah, laat dat ding maar sluipen en groeien en uiteindelijk knallen, jonguh, tot je er helemaal kapot van gaat! Hoor je een klank die je raakt, dan zit het goed, ouwe, want dat is precies waarvoor ik al die noten bij elkaar pende, bam! Dus zet het aan, check die sfeer, en geef een gozer zoals ik een kans, tintin, je gaat er geen spijt van krijgen, beest!