Camille Saint-Saëns
Componist

Mama's boy met een vleugel als speelmaatje

Yo, check, ik ben geboren op 9 oktober 1835 in Parijs, enige kind van pa en ma, dus geen broertjes om mee te meppen, wollah! Mijn pa ging dood aan tbc voordat ik twee maanden was, jonguh, dus mijn mama en tante Charlotte Masson, een ouwe weduwe, bouwden mij op, helemaal gezellig, maar ook zwaar kut voor een baby. Tante Charlotte leerde mij de basis van piano, en ik was meteen zo'n klein beestje dat toetsen liet spreken, tintin! In 1848 stond ik op het Conservatoire van Parijs, bij gozers als Stamaty voor piano, Benoist voor orgel en Halévy voor componeren, lekker bezig, mattie, school was voor mij gewoon een speeltuin met noten!

Van wonderboy naar grote bek met noten

In 1863 smeet ik de Introduction and Rondo Capriccioso op papier, en dat ding is zo vlot, jonguh, dat een viool er bijna van gaat hyperventileren! In 1868 kwam mijn Piano Concerto No. 2 erachteraan, een kanjer van jewelste, en de zalen zaten te kijken van: wie is die gozer, bro? Ondertussen gaf ik van 1861 tot 1865 les op de École Niedermeyer, en daar zat een broekie bij, Gabriel Fauré, die later ook een beest werd, geen cap! Dus ja, ik was jong, snel en fris, een tiepje dat noten uit zijn mouw schudde alsof het niks was, breezy, ouwe!

Parijs, mijn eigen block

Parijs was mijn hele wereld, mattie, daar werkte ik, daar sliep ik, daar ruzieënde ik met iedereen over muziek, wollah! Van 1853 tot 1857 zat ik als organist in Saint-Merri, en daarna, vanaf 1858, hing ik bij La Madeleine, lekker op de orgelbank als een boss op zijn troon. Daar bleef ik hangen tot 1877, toen ik zei: laat maar, ik ben weg, doei, tintin! Negentien jaar lang elke zondag zo'n gigantisch orgel bespelen, jonguh, dat is geen baantje, dat is een trainingskamp voor je vingers en voeten, check!

Skeletten op de dansvloer, zo kan ik ook

Mijn bekendste track hier op de site is Danse macabre uit 1874, en dat ding is een spookfeest, gozer, zonder uitnodiging maar met bonkende botten! Het orkest gaat daar echt los, alsof een stel skeletten de club heeft overgenomen en niemand meer durft te klagen over de herrie, wollah! Je hoort het meteen: stiekem, spannend en tegelijk lekker catchy, dus je gaat bibberen en meebewegen, wat een kanjer van een combi, bro! Dus als je maar één stuk van mij checkt, pak dan dit ding, want het is kort, het is heftig en het heeft meer pit dan de meeste mensen na vier espresso's, jonguh!

Pech, drama en een geheime dierentuin

Ik trouwde in 1875 met Marie-Laure Truffot, maar in 1878 gingen onze twee zoontjes allebei dood als baby, en dat was zwaar kut, mattie, echt de donkerste bladzijde van mijn leven. In juli 1881 liep ik weg uit dat huwelijk en ik zag mijn vrouw nooit meer terug, einde verhaal, wollah, geen terugkeer, geen tweede ronde. En dan mijn eigenwijze actie: The Carnival of the Animals maakte ik klaar in 1886 en ik verbood dat ding te spelen zolang ik leefde, bro, mijn eigen track op slot, wat een gekke streek! Waarom? Geen idee hoe ik daarop kwam, ouwe, misschien was ik bang dat mensen mij een clown vonden, terwijl ik gewoon een serieuze gozer wilde blijven, lekker dramatisch, tintin!

Winterstop in Algiers, ik ben een vogel

Later in mijn leven ging ik vaak overwinteren in Algiers, want Parijs in de winter is koud, nat en grijs, jonguh, dat ging mij echt te ver! Daar zat ik lekker in de zon, breezy, als een ouwe kat op een warm dak, nog steeds bezig met muziek, want stilzitten kon ik niet, mattie. Op 16 december 1921 kreeg ik een hartaanval, en weg was ik, in Algiers, dus niet in Parijs, check dat even goed, gozer! Zo ging ik: geen drama, geen gedoe, gewoon in mijn favoriete winterplek de lichten uit, wollah, stijlvol of niet?

Mijn erfenis, geen cap

Na mijn dood kreeg ik in Parijs een staatsbegrafenis bij La Madeleine, dezelfde kerk waar ik jaren op het orgel zat, en dat is toch wel een beest van een afscheid, bro! Ze legden mij neer op het kerkhof van Montparnasse, dus nu lig ik nog steeds in mijn eigen stad, lekker dichtbij, tintin! Het verhaal gaat dat Gounod mij ooit ‘de Beethoven van Frankrijk’ noemde, maar of dat echt zo is, weet niemand zeker, dus neem het met een korreltje zout, jonguh! En mijn leerling Fauré liep rond met mijn lessen in zijn hoofd, dus ik zit overal tussen, een bakken wijsheid doorgegeven, kanjer!

Mijn cadeautje voor jou, mattie

Wat ik jou wil geven? Gewoon een lekker moment waarop je even uit je drukke hoofd stapt, wollah, geen studie, geen stress! Zet Danse macabre aan, laat die botten rammelen en voel hoe je rug een beetje kriebelt, gozer, dat is pure fun, check! Je hoeft niks te snappen over noten of namen, jonguh, je hoeft alleen je oren open te zetten en te zeggen: wat een gekke ouwe, die Camille! Dus druk op play, lekker bezig, breezy, en dans maar mee met mijn skeletten, want daar draait het om, tintin!