Robert Schumann
Componist

Van boekenworm tot rechten-skibber

Faka strijder, gedropt in 1810 in Zwickau als jongste kotertje van vijf bij m'n pa August Schumann die boeken shipte, en ik was meteen lijp op tunes! Eerst beetje les gepakt daar in de hood, maar in 1828 moest ik van m'n ma Johanna Christiane naar Leipzig voor rechtenstudie, wat een gaande saaie boel, broer! Jaartje later naar Heidelberg gechapt voor diezelfde wetboeken, maar ik skipte die hele rechten-grind gewoon keihard, je weet zelf! In 1830 die dikke boeken de prullenbak in gesmeten om full-time piano-eindbaas te worden bij leraar Friedrich Wieck, geen twijfel!

Dubbele persoonlijkheid en eigen magazine

Toen ik net lekker ging op die toetsen, crashte m'n rechterhand begin jaren 1830 compleet in de soep, dag droom als podium-killa! Niks aan het handje, gewoon geswitcht naar zelf tracks bouwen en in 1834 m'n eigen blad Neue Zeitschrift für Musik uit de grond gestampt, kassa! Ik knalde tien jaar lang de heetste reviews onder twee schuilnamen, Florestan voor de wilde waf en Eusebius voor de dromerige vibes, hoe gruwelijk is dat? Hele muziekscene las m'n columns alsof het heilige tekst was, terwijl ik solo achter de piano de dikste melodieën aan het koken was, sahbi!

Rechtbank-beef en steden hoppen

Die ouwe Friedrich Wieck gunde mij z'n dochter Clara Wieck echt nul komma nul, dus wij moesten via de rechter vechten voor onze trouwerij in 1840, bizar toch! Na die winst en acht kids verder chillden we tot 1844 in Leipzig, waar ik nog ff lesgaf op de school van m'n homie Felix Mendelssohn, strak werk! Daarna de boel ingepakt naar Dresden en in 1850 geland als grote baas dirigent in Düsseldorf, mijn enige vaste baan ooit, a ezel! Maar die orkest-gasten daar deden kapot moeilijk en m'n gezondheid ging bergafwaarts, dus in 1853 was het daar alweer einde oefening, challas!

Alleen maar bangers op m'n naam

Check Träumerei die hier op de site staat, eentje uit m'n Kinderszenen uit 1838, zo zacht dat zelfs de zwaarste boy uit de buurt een traantje laat, eerlijk! Tot 1840 pompte ik alleen maar solo-piano zoals Carnaval en Kreisleriana, maar toen ik eindelijk met Clara mocht trouwen spuwde ik ineens liedjes aan de lopende band zoals Dichterliebe, hoppa! Vanaf 1841 ging ik helemaal los met grote orkest-dingen zoals de Spring Symphony, de Rhenish Symphony en m'n Piano Concerto in A minor, alles erop en eraan! Op tournee stal Clara als piano-koningin trouwens altijd de hele show en stond ik er een beetje bij als haar tasjesdrager, echt lachwekkend gewoon!

Kapotte vingers en spookverhalen

Hoe die rechterpoot van mij nou precies naar de klote ging weet niemand zeker, misschien door zo'n lijp rek-apparaatje voor m'n vingers of vage medicijnen, raadsel! Mensen lullen ook graag dat mijn voornaam Alexander erbij hoorde, maar dat is dus echt dikke bull, gewoon verward met een schuilnaam van mij, sukkels! In m'n kop zat het helaas ook vaak flink in de knoop met donkere buien, zware paniek en rare geluiden in m'n oren die niet stopten, echt taai! Bovendien beweren haters dat mijn laatste muziek uit de jaren 1850 warrig zou zijn door m'n zieke brein, maar dat is klinkklare onzin, die tracks zijn nog steeds vuur!

Duik in de Rijn en laatste halte

In februari 1854 trok ik die herrie en spoken in m'n hoofd echt niet meer en sprong ik zo de Rhine River in, helemaal van het padje! Ze visten me eruit en toen ben ik zelf maar naar de kliniek van Dr. Franz Richarz in Endenich gegaan, vlakbij Bonn, om rust te pakken, man! Wat ik nou precies mankeerde in die bovenkamer snapt de wetenschap nog steeds geen snars van, honderd theorieën maar niemand heeft het bewijs, gekkigheid! Na tweeënhalf jaar binnen zitten in dat gesticht ging in juli 1856 op m'n zesenveertigste het licht definitief uit, veel te vroeg natuurlijk!

Legend-status voor altijd

Ik heb de Duitse Romantiek gewoon op m'n rug gedragen met m'n piano-werk en zangstukken, niemand kan om mijn naam heen, pik! Toen Frédéric Chopin en Johannes Brahms nog groentjes waren, zette ik ze in mijn tijdschrift meteen op het hoogste voetstuk, oog voor talent heet dat! En na mijn dood heeft mijn droomvrouw Clara Schumann al mijn bladmuziek uitgegeven en overal ter wereld gespeeld, zij is de echte MVP, sowieso! Zonder haar promotie-werk was de helft van mijn dikste werk misschien wel onder het stof verdwenen, dus alle respect naar mijn vrouwtje, toch?

Gevoel recht in je ziel

Als je mijn stukken opzet wil ik geen saaie achtergrondmuziek leveren, ik wil je recht in je hart raken met elke noot, begrijp je! De ene minuut beuk ik erin met die vurige Florestan-energie en de volgende tel zweef je weg op die zachte Eusebius-droom, pure achtbaan! Muziek moet geen droge wiskunde zijn maar een echt verhaal vol passie, gekte en liefde dat zo je huiskamer binnenknalt, geen cap! Dus gooi die speakers open, laat die dagelijkse hoofdpijn lekker varen en duik vol in mijn wereld, gaan we samen vliegen, dushi!