Kletsnat plensbui-drama uitpluizen met Chopins Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop"
De beste momenten
Prelude in D-flat major, Op. 28, No. 15
Faka strijder, Chopin hiero, welkom bij de dikste momenten uit mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop", geen grap, ouwe! Check hier hoe één loeistrakke, tikkende pianonoot van een dromerige melodie ineens omslaat in een pikdonkere storm middenin, want deze langste prelude uit de bundel is echt beest, jonguh! Trouwens, samen met mijn collega-componisten leer ik je op deze site ook gelijk onze tunes herkennen zodra ze ergens knallen, dus fix die Trainer meteen , boks!
---
Lekkende dakgoot op de toetsen, neef!
Ewa mattie, ik trap die Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" af met zo'n gruwelijk chille melodie, kaolo rustig, terwijl mijn linkerhand non-stop op die ene toets blijft tikken alsof je bovenbuurman met houten klompen op je plafond staat te dansen, wollah! Mensen noemen die pokoe dus regendruppel door dat eindeloze getik, en mijn vrouwtje George Sand beweerde later in haar boek zelfs dat ik liep te trippen over verdrinken tijdens een storm op Majorca, maar geloof die fabeltjeskrant niet hoor, gozer, ik zat daar gewoon kapot ziek in een koud klooster op een klein lokaal pianootje te rammen omdat mijn echte Pleyel nog vastzat bij die tatta's van de douane, echt hayek!
Van zonneschijn naar horrorfilm, gap!
Opeens gooi ik midden in die track het roer compleet om, sahbi, want die lieve melodie verdwijnt in de kliko en de sfeer wordt in één klap zo duister dat je denkt dat de belastingdienst voor je deur staat, geen grap! Die irritante druppeltoets stopt geen seconde, kil, maar op papier noem ik 'm stiekem anders en ik beuk er van onderuit zulke zware, boze klappen tegenaan dat die regen ineens voelt als een baksteen door je voorruit, tantoe lijp!
Eind goed, al goed, of toch nog natte sokken?
Op het eind heb ik wel weer genoeg gezeurd met die donkere herrie, broer, dus ik knal gewoon dat zoete deuntje van het begin weer aan, maar dan lekker ingekort omdat ik na vijf tot zeven minuten beuken ook wel een keertje klaar ben met de langste van mijn vierentwintig preludes, faka dan! Even stopt dat getik heel kort zodat je eindelijk adem kan halen, drerrie, om daarna nog een paar keer zachtjes na te druppelen tot het helemaal stil is en jij achterblijft alsof je net zonder jas door een wolkbreuk bent gefietst, ciao!
---
Ewa strijder, zeg eerlijk, ging je ook zo gruwelijk lekker op die hardste momenten uit mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop", of hoe zit dat, gap? Geloof mij maar, ouwe, rond deze legendarische pokoe valt nog een hele waslijst aan lijpe dingen en achterbakse verhalen te ontdekken, geen enkele cap! Ram dus als de sodemieter op die linkjes hieronder, broeder, en duik nog veel dieper in mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop", want we zijn nog lang niet uitgespeeld, faka!
Opname: Giorgi Latsabidze, Public domain