Kletsnat plensbui-drama uitpluizen met Chopins Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop"
De backstory

Doekoe harken voor vierentwintig klappers, neef!

Ewa broer, die hele serie van vierentwintig preludes in Op. 28 ben ik al tussen 1835 en 1839 gaan brouwen, want ik had grote plannen met de solopiano, wollah! Mijn vaste gabber Camille Pleyel, die Franse pianobouwer en uitgever, schoof gewoon tweeduizend francs over de tafel voor die set, kaolo veel saaf, dus ik was meteen lekker bezig! Ik pakte alle vierentwintig majeur- en mineurtoonsoorten in een dikke kwintencirkel en mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" werd nummer vijftien in de rij, geen grap, mattie! Die saaie studiebollen Maurice J. E. Brown en Józef Michał Chomiński plakkten er later nog de nummers B. 107 en C. 180 op in hun lijsten, maar op straat telt alleen de echte vibe, ouwe!

Hoesten en bibberen op dat eiland, strijder!

In de winter van 1838 op 1839 trok ik met mijn chick George Sand en haar kids naar het Spaanse eiland Majorca om de boel af te ronden, maar dat werd me een partij afzien, jonguh! We zaten daar weggestopt in Valldemossa, in zo'n oud kartuizerklooster waar het steenkoud en klam was, terwijl mijn longen helemaal naar de klote gingen van die tuberculose, echt faya! Of ik dit specifieke nummer daar helemaal heb geschreven of al eerder in Parijs had geschetst, daar vechten de geleerden nog steeds om, niemand weet het zeker, tintin! Maar één ding staat vast, gozer: ik heb die hele bundel daar in die vochtige cel zitten finetunen terwijl ik liep te blaffen als een zeehond, tantoe zwaar!

Douane houdt mijn dikke bak vast, gap!

Alsof die kou nog niet wack genoeg was, hielden die stijve hark-ambtenaren bij de douane mijn vers bestelde Pleyel-piano wekenlang vast, ik werd helemaal para! Daarom moest ik in Valldemossa noodgedwongen rammen op zo'n zielig klein lokaal pianootje dat klonk als een opgevoerde koektrommel, echt schande voor een eindbaas! Probeer jij maar eens een meesterwerk voor solopiano in elkaar te sleutelen op zo'nammelend barrel terwijl de wind door de gangen giert, broeder! Toch kreeg ik die toetsen onder de duim, want als de inspiratie binnenknalt, houdt geen enkele gare bak mij nog tegen, boks!

Vrouwtje kletst uit haar nek in haar boek, wollah!

Later ging George Sand in haar memoires Histoire de ma vie dus lopen verkondigen dat ik op een stormachtige nacht helemaal leip werd van het getik van regen op dat kloosterdak, wat een blaaskaak! Volgens haar verhaal had ik een nachtmerrie waarin ik verdronk en speelde ik daarna vol paniek een prelude, waardoor iedereen dit stuk nu de "Raindrop" noemt, kaolo irritant! Trouwens, ze schreef in dat boek niet eens welke prelude ik die avond zogenaamd speelde, dus sommige betweters roepen dat het misschien Prelude No. 6 in B minor of Prelude No. 8 in F-sharp minor was, je weet zelf! Ik heb al mijn vierentwintig preludes zonder bijnaam uitgebracht en keihard geprotesteerd tegen haar onzin dat ik vallende regendruppels zat na te apen, want ik ben geen weerman, neef!

Eindeloos hameren op dezelfde toets, ouwe!

Hoe ik die pokoe dan wel heb gebouwd? Gewoon in de vierkwartsmaat en met tempo Sostenuto, lekker traag en gedragen, zodat die klanken keihard binnenkomen, mattie! Het hele geheim is die ene koppige pedaalnoot op A-flat die bijna het hele nummer door blijft doortikken, strakker dan een specht met cafeïne-overschot, geen grap! Met een speelduur van vijf tot zeven minuten klokt dit beest meteen als de allerlangste van alle vierentwintig preludes in Op. 28, dus je krijgt sowieso waar voor je doekoe! Terwijl die A-flat maar blijft pompen, leg ik er in het eerste deel een dromerige en serene melodie in D-flat major overheen waar je helemaal zen van wordt, strijder!

Zelfde toets maar ineens pikdonker, jonguh!

Ik heb de boel opgezet in een A-B-A-vorm, dus na dat chille begin klapt de sfeer in het middendeel ineens om naar zware duisternis, echt gruwelijk! Sommige amateurs denken dat ik daar naar een totaal vreemde toonsoort met een nieuwe noot spring, maar dat is dikke cap, gabber! Ik schakel gewoon over naar C-sharp minor, de enharmonische gelijknamige mineur van D-flat major, en ik schrijf die tikkende A-flat nu op als een G-sharp, slim bekeken toch! Op de piano ram je dus exact dezelfde fysieke toets in, maar het klinkt in dat donkere middendeel ineens als een dreigende storm voordat ik aan het eind weer kort terugkeer naar dat lieve D-flat major, tantoe lijp!

Uitgeven in drie grote steden tegelijk, broer!

Toen die hele Op. 28 in 1839 eindelijk klaar was voor de straat, dropte ik de eerste edities meteen in drie dikke steden tegelijk, want ik pakte het groots aan, ouwe! In Parijs rolde de bundel van de pers bij Ad. Catelin et Cie, in Leipzig fixte Breitkopf & Härtel de boel en in Londen stond Wessel & Co. klaar om te cashen, lekker bezig! De Franse en Engelse uitgaven droeg ik natuurlijk op aan mijn grote vriend Camille Pleyel, want die man had tenslotte de flappen op tafel gelegd, wollah! En de Duitse eerste druk gaf ik als eerbetoon aan de pianist en componist Joseph Christoph Kessler, omdat die gozer eerder zijn eigen 24 Preludes, Op. 31 aan mij had opgedragen, puur respect!

Nooit de hele lijst achter elkaar, gap!

Vraag me niet wanneer de officiële première van Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" was, want niemand heeft die datum ooit opgeschreven, echt vaag! Ik had er trouwens ook nul komma nul zin in om die complete cyclus van vierentwintig preludes achter elkaar live op een podium te gaan zweten, ben je helemaal betoeterd, neef! Als ik een concert gaf, pikte ik er gewoon een paar losse krenten uit de pap om het publiek mee omver te blazen, veel slimmer toch, mattie! Zo deed ik dat bijvoorbeeld tijdens mijn optreden in Parijs in de Salle Pleyel op 26 april 1841, gewoon een kleine selectie spelen en daarna weer stijlvol achterover leunen, boks!

Adelaarsvleugels en ruïnes volgens mijn collega, strijder!

Toen de critici mijn bundel hoorden, wist mijn collega-componist Robert Schumann niet wat hij meemaakte en schreef hij een recensie die echt legendarisch is, jonguh! Hij prees de originaliteit van Op. 28 helemaal de hemel in, want zoiets fris had nog niemand in de klassieke wereld gedurfd, geen grap! Tegelijk noemde die gast mijn preludes een stelletje schetsen, het begin van études en zelfs ruïnes, alsof ik een sloopbedrijf was begonnen, kaolo grappig! Maar toen noemde hij ze ook nog losse adelaarsvleugels, en zeg nou zelf broeder, als iemand jouw muziek met een vliegend roofdier vergelijkt, ben je gewoon de koning!

Van geheim agent tot gamers op de bank, ouwe!

Moet je kijken hoe hard mijn pokoe eeuwen later nog steeds door de speakers knalt in de popcultuur, want deze tune is niet kapot te krijgen, wollah! In 1979 zat hij al vol in de James Bond-film Moonraker, dus zelfs die gladde spionnen in smoking konden niet om mijn tikkende A-flat heen, tintin! Daarna gooide de Japanse regisseur Akira Kurosawa het stuk in zijn film Dreams uit 1990, waardoor het over de hele aardbol in de bioscopen galmde, tantoe dik! En in 2007 gebruikten ze mijn meesterwerk zelfs voor de "Believe" tv-reclame van de videogame Halo 3, dus ook alle jonge gamers kennen mijn klanken uit hun hoofd, ciao!