Kletsnat plensbui-drama uitpluizen met Chopins Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop"
De luistergids

Eén solopiano en nul andere toeters, wollah!

Ewa mattie, luister dan, voor mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" heb je helemaal geen groot orkest met honderd man nodig, want ik klap deze hele vijf tot zeven minuten durende sessie gewoon solo op één piano, geen grap! Je moet je oren spitsen op die ene eindeloze noot, want terwijl de ene hand dromerige lijnen strooit of dikke akkoorden beukt, blijft die andere vinger non-stop doortikken als een bezeten specht op een lantaarnpaal, broer! Die tikkende toon heet op papier eerst een As en middenin ineens een Gis, maar laat je niet foppen door die moeilijke boekjestaal, ouwe, op mijn klavier ram ik gewoon precies dezelfde toets in, kaolo slim! Zet die koptelefoon dus op standje burenruzie en focus op hoe die ene koppige toets van een zacht kussentje verandert in een loodzware moker, want dat is de hele magie van deze pokoe, strijder!

Niks geen weerman gespeeld met die naam, neef!

Wacht effe gozer, voordat je denkt dat ik zelf die bijnaam op Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" heb geplakt: echt niet, ik heb al mijn vierentwintig preludes uit Op. 28 gewoon strak zonder verhaaltjes of titels uitgebracht, wollah! Mijn eigen vrouwtje George Sand ging in haar boek Histoire de ma vie lopen roddelen dat ik op een stormachtige nacht vol regen op het dak een prelude speelde na een zieke nachtmerrie over verdrinken, wat een fabeltjeskrant, jonguh! Ik werd daar serieus laaiend om, gabber, want mijn muziek is geen goedkope imitatie van vallende druppels, en geleerden twijfelen trouwens nog steeds of zij niet eigenlijk mijn nummer zes in b-mineur of nummer acht in fis-mineur bedoelde! Toch hoorde iedereen in dat koppige getik op die ene toets meteen een plensbui, dus de straat heeft die naam er gewoon zelf opgedrukt en sindsdien kom ik er nooit meer vanaf, bizar toch, kil?

Drie delen als een broodje shoarma met hete saus, bro!

Hoe ik de vorm van mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" heb gefikst is pas echt een dik avontuur, want ik heb die ingewikkelde sonates en rondo's lekker links laten liggen voor een strakke A-B-A-opbouw, lekker bezig! Zie het als een broodje, mattie: je begint en eindigt superzacht in Des-majeur, maar daartussenin zit een pikdonker middenstuk in cis-mineur dat alles op zijn kop zet, kaolo heftig! Door die driedelige opzet werd nummer vijftien gelijk de allerlangste klapper van mijn hele bundel, terwijl recensent Robert Schumann mijn stukken nog omschreef als schetsen, ruïnes en losse adelaarsvleugels, geen grap! Hou je vast aan je stoel, neef, want ik ga je nu stap voor stap door die drie delen heen loodsen zodat je precies weet waar de boel ontploft, tintin!

Deel 1: Dromen op standje sluimer, strijder!

In dit eerste deel van Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" trap ik af in een vierkwartsmaat op tempo Sostenuto, dus lekker ingehouden en chill, alsof je op een zonnige zondagmiddag door de stad slentert, wollah! Boven die zachtjes tikkende As-pedaalnoot zweeft een serene melodie in Des-majeur die je ziel meteen inpakt, zo boterzacht dat zelfs de grootste heethoofd uit de buurt er spontaan rustig van wordt, ouwe! Je hoort nul stress in deze opening, gozer, alleen maar pure schoonheid die rustig voorbij glijdt terwijl die begeleiding in de linkerhand zo stabiel tikt als een duur horloge, beest! Geniet maar effe van die vredige sfeer zolang het duurt, vriend, want aan het einde van dit stukje trek ik langzaam het licht uit en duw ik je recht een donkere steeg in, let maar op!

Deel 2: Ineens onweer en paniek in de tent, jonguh!

Bam, welkom in het tweede deel van mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop", waar ik de boel omsmyt naar cis-mineur, de enharmonische mineur-tweelingbroer van Des-majeur, en de sfeer ineens pikzwart wordt, kaolo duister! Die lieve As-noot heet op papier nu dus Gis, maar hij stopt niet met tikken hoor, nee man, hij beukt nu dwars door een zware, dramatische melodie die vanuit de diepte van de bas omhoog kruipt, geen grap! Ik bouw die spanning hier zo gruwelijk hoog op dat het voelt alsof de muren van dat koude klooster in Valldemossa op je afkomen, tot de piano bijna uit zijn voegen barst van het geweld, mattie! Precies omdat dit middenstuk zo onheilspellend knalt, hebben filmmakers deze tune later gepakt voor de James Bond-film Moonraker in 1979, Dreams van Akira Kurosawa in 1990 en die dikke Halo 3-reclame in 2007, kanjer!

Deel 3: Uitblazen na de klap, neef!

Net als je denkt dat die storm in Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" je helemaal platwalst, gooi ik het roer in dit derde deel weer om naar dat veilige Des-majeur van het begin, wollah! Die dromerige openingsmelodie komt gewoon weer terug om de boel te sussen, gabber, maar ik hou het dit keer een stuk korter omdat we na al dat gedonder in het midden helemaal gesloopt zijn! Even breekt dat eigenwijze getik op de As-noot heel kort af voor een snelle adempauze, alsof de wolken opentrekken, waarna het stukje in alle rust uitdooft tot er niks meer over is, gruwelijk mooi! Na zo'n achtbaan van vijf tot zeven minuten laat ik je gewoon muisstil achter bij de piano, helemaal van de kaart door één simpele noot die de hele tijd bleef hangen, boks!

Knal die afspeelknop nu door je scherm, mattie!

Ayo strijder, nou weet je precies hoe de vork in de steel zit, dus tijd om mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" zelf voluit door je speakers te laten blazen, wollah! Ram op die afspeelknop, leun achterover en laat je helemaal meeslepen door die golven van die solopiano, geen twijfel mogelijk, ouwe! Hou tijdens het luisteren al deze kennis over die stiekeme toetswissel van As naar Gis en die duistere omslag in je achterhoofd, dan klapt die muziek tien keer zo hard binnen, jonguh! Hopelijk geeft deze wilde rit door mijn Prelude in D-flat major, Op. 28, No 15 "Raindrop" jou net zoveel kippenvel als ik kreeg toen ik dit meesterwerk zat te brouwen, geniet ervan, neef!