PIANO CONCERTO NO 21 VAN MOZART
DE BESTE MOMENTEN
Piano Concerto No. 21 in C major, K. 467
Yo yo, ik ben Mozart, en ik ga je zo de beste momenten van Piano Concerto No 21 showen, wollah, geen gezeik! Ik maakte dit beest in 1785 in Wenen, toen heel de stad mij op handen droeg, lekker bezig, jonguh! Soms denk ik terug, mattie, en dan zit ik gewoon stil te staren: hoe kwam zoiets dopes uit mijn kop? Het klinkt zo breezy, maar onder die glans zit diepte, gast, een kanjer van een put, echt waar! Nieuwsgierig naar de beste momenten van Piano Concerto No 21, of wat, ouwe? Blijf dan lekker hangen, want ik ben d'r om je erdoorheen te loodsen, sws, ik heb je rug, bro! Na die beste momenten geef ik je nog hapklare tips om verder te graven in Piano Concerto No 21, check! Dus gordels vast, fam, we gaan d'r vol in, vet!
---
Op mijn tenen de kamer in, bro
Ik trap dit ding af zo chill, joh: orkest sluipt binnen met 'n marsje op z'n tippen, kei zacht, net gasten die 's nachts de koelkast leegtrekken en de buren nie wakker willen maken, sws! Dan stapt de piano erin, bam, in g-mineur, helemaal onverwacht, iedereen fissa paniek van 'wat is dit nou?', en hup, glad als zeep terug naar G-majeur met 'n toonladdertje naar beneden, dope man!
Dromen met 'n demper erop
Ik laat de strijkers beginnen met demper erop, dromerig thema in F-majeur, zo zacht dat je buurman z'n snurkende kat d'r nog doorheen hoort, gast! Daaronder borrelen die triolen, zachtjes heen en weer, terwijl de piano z'n tweetallen doet en vette sprongen maakt van hoog naar laag, net 'n kangoeroe op energydrank, zwaar mooi, habibi!
Opera buffa, maar niemand zingt
Ik knal er 'n rondo achteraan, joh, hele vlotte kekke melodie in opera buffa-stijl, alsof piano en orkest beef hebben maar dan voor de lol, kei grappig! Roep en antwoord, mattie: piano roept, orkest ketst terug, piano weer, daarna 'n cadens en nog 'n keer dat hoofdthema, klaar, deksel erop, zwaar gaaf!
---
Nou jonguh, daar zit je dan, adem half kwijt van al dat moois, wollah! Vond je 't lekker, mattie, al die beste momenten uit Piano Concerto No 21, of niet? Ik zit d'r zelf nog steeds mee, gast: 'n kleine 28, 29 minuten maar, en toch blijft 't plakken in je kop als kauwgom onder je schoen! Zo'n beest wordt nooit oud, bro, elke keer weer hoor je 'n ander detail, breezy! En wacht, we zijn nog lang nie klaar, jonguh, want d'r valt nog zoveel meer te graven in dit ding! Die cadens van mij voor het eerste deel? Foetsie, kwijt, dus elke pianist knalt z'n eigen kunstje d'r tussen, check! M'n ouwe heer Leopold noemde 't verbijsterend moeilijk, geen grap, kei hard gezegd! Die Andante zat in 'n Zweedse film uit 1967, Elvira Madigan, en sindsdien plakt die bijnaam d'r op, maar die komt van die film, nie van mij, fissa duidelijk? En Neil Diamond bouwde in 1972 z'n hit Song Sung Blue op datzelfde Andante-thema, lekker bezig, die gozer! Dus klik die links hieronder maar open, kanjer, en duik d'r diep in, dan ga je dit concert van 'n heel nieuwe kant checken!