PIANO CONCERTO NO 21 VAN MOZART
DE MOOISTE MOMENTEN
Piano Concerto No. 21 in C major, K. 467
Ik ben Mozart, en ik ga je de mooiste momenten laten horen uit mijn Piano Concerto No 21. Ik schreef dit concert in 1785 in Wenen, en als ik er nu op terugkijk, hoor ik er nog steeds zowel de levendigheid als de rust van die tijd in. Ik speelde de solopartij toen zelf, dus ik ken deze muziek niet alleen van het papier maar ook van onder mijn vingers. Ben je benieuwd naar de mooiste momenten uit het Piano Concerto No 21? Ik loop graag met je mee, zodat je onderweg precies hoort waar het de moeite waard is om even stil te staan. Als we al die momenten hebben doorgenomen, geef ik je nog een paar manieren om het Piano Concerto No 21 verder te ontdekken.
---
Op de tenen het concert in
Ik open het eerste deel heel zachtjes met een marsachtig thema in het orkest, alsof iedereen op de tenen loopt om maar niemand wakker te maken. Als de piano daarna binnenkomt, doet hij dat in g-mineur, een toonsoort die niemand verwacht, en pas na een poosje vindt hij zijn weg terug naar G-majeur.
Een kaarsje in een slapend huis
Ik laat het tweede deel beginnen met een dromerig thema voor strijkers met een demper, en dat klinkt zo zacht dat je bijna zelf gaat fluisteren. Onder de piano wiegen de strijkers met rustig kloppende drietallen, terwijl de piano er kalm tweetallen tegenover zet, en juist dat verschil maakt het zo teder.
Opera zonder zangers
Ik sluit het concert af met een rondo op een vrolijk, kwiek deuntje in de stijl van de opera buffa, de komische opera dus. Solist en orkest roepen en antwoorden elkaar steeds weer na, als twee buren die over de heg het laatste nieuws uitwisselen, en aan het eind krijgt de pianist nog even een cadens helemaal voor zichzelf.
---
Als ik terugkijk op dit concert, vind ik het mooi dat ik het in maart 1785 in Wenen afrondde en er kort daarna zelf mee voor het publiek zat in het Burgtheater. Mijn vader Leopold schreef later dat de kopiist nog druk bezig was en dat ik het rondo niet eens meer had kunnen doorspelen. Dat hoor je er niet aan af, en dat vind ik eigenlijk het mooiste: de muziek klinkt alsof ze alle tijd van de wereld had. Heb je genoten van de mooiste momenten uit Piano Concerto No 21? Ik hoop het, want er valt nog veel meer te ontdekken. Het tweede deel kreeg in 1967 bijvoorbeeld een nieuw leven door de Zweedse film Elvira Madigan, en sindsdien draagt het hele concert die naam. Mijn eigen cadens voor het eerste deel is bovendien verloren gegaan, dus elke pianist kiest zijn eigen weg en je hoort het stuk telkens een beetje anders. Wil je verder luisteren en lezen, klik dan op de links hieronder. Daar vind je meer over Piano Concerto No 21, en misschien hoor je er straks iets in wat je de eerste keer nog niet had opgemerkt.