Nalatenschapsboy negeert verbrandplan bij Chopins Fantaisie-Impromptu
De luistergids

Twee handen, nul orkest, nul genade

Wollah jonguh, dit is puur solopiano, dus geen orkest, geen band, geen backing, alleen één gozer met tien vingers die het hele feestje in z'n eentje draagt! Pak eerst die rechterhand, want die dendert als een beest over de snelweg en jij maar proberen die lijn bij te houden, ouwe! Daaronder draait de linkerhand z'n eigen film, breezy, en die twee ruziën de hele tijd over wie de maat mag bepalen, dus zero rust maar wel een kanjer van een spanning! Hou je oren open voor het einde, fam, want daar rol ik één cis-groot akkoord uit en dan is 't klaar, gas, geen woord meer nodig!

Wie plakte die naam erop, bro?

Impromptu klinkt als ter plekke verzonnen, uit het niets, alsof ik 'm gewoon uit m'n bekkie goot, wollah, zero planning! Maar dat woord Fantaisie komt waarschijnlijk niet eens van mij, ouwe, en wie 't er dan wel op plakte, dat weet niemand zeker, bro! Zelf wilde ik op mijn sterfbed dat al mijn niet uitgebrachte manuscripten de prullenbak in gingen, maar mattie Fontana dacht: geen denken aan, en dropte ze toch, boy! Hij gooide drieëntwintig stukken onder de nummers 66 tot 73, mijn Fantaisie-Impromptu mocht als eerste, dus dat 66 zegt geen ruk over wanneer ik 't schreef, check!

Geen sonate, geen rondo, gewoon mijn eigen gekkigheid

Welke vorm ik hiervoor pakte was een avontuur op zich, wollah, want 't is geen sonate en geen rondo maar een fantasie-achtig beest dat z'n eigen koers vaart! Kort gezegd: eerst snel, dan zacht, dan weer snel, mattie, een broodje met een zoete vulling in het midden en jij de hongerige gozer! Nu loop ik 't maar even vluchtig langs, fam, want zo meteen duik ik per deel de diepte in, gas, dus blijf zitten, jonguh! Vier delen komen eraan: een gejaagd begin, een zacht middenstuk, een Presto en een coda erachteraan, kanjer, en samen vertellen ze één verhaal, breezy!

Deel 1: Allegro agitato, de koffie is veel te sterk

Ik zet 'm in cis-klein, dus meteen duister en gespannen, gast, en 't tempo heet Allegro agitato, oftewel snel en gejaagd, hard gas! De maatsoort is 2/2, ouwe, dus 't voelt als twee grote stappen per maat, en daar overheen ratelt die rechterhand z'n noten alsof de politie erachteraan zit, dope! Hier hoor je stress, haast en een kop vol gedachten zonder pauzeknop, mattie, geen chillen, geen adem, alleen maar jagen! Het verhaal start met iemand die niet stil kan zitten, fam, en jij zit er met je oren middenin, lekker bezig, hou je vast!

Deel 2: Largo en Des-groot, chill-modus aan

Largo is het traagste wat ik hier doe, bro, dus even je schouders laten zakken en loesoe doen, de storm is weg! Daarna komt Moderato cantabile in Des-groot, wat eigenlijk dezelfde toon is als cis-groot maar anders opgeschreven, een soort alias, wollah, en die melodie klinkt als een kanjer onder de douche! Ernst Oster hoorde in dat middenstuk een echo van het tweede deel van Beethovens "Moonlight" Sonata, ook in cis-klein, dus misschien zat ik te dicht op die gozer, maar wie weet, jonguh! James Huneker vond stukken ervan "mawkish", oftewel kleffe stroop, maar veel mensen smelten erbij, dus Huneker mag lekker zeuren, breezy!

Deel 3: Presto, de achtbaan zonder gordel

Na die zachte stroop komt Presto, ouwe, nog sneller dan het begin, dus die rust was gewoon een valstrik, wollah! De buitenste stukken doen dezelfde stunt: rechterhand met snelle zestiende noten tegen een linkerhand die in drieën telt, dus die twee gozers knokken weer, bro. Voor je 't doorhebt zit je van zachte wolken in een achtbaan, jonguh, geen gordel, zero genade, hou je vast! Zo hoor je dat die rustige melodie maar een uitstapje was en dat de storm de baas blijft, check, lekker dramatisch, fam!

Deel 4: De coda en dat ene rollende akkoord

In sommige partituren zit er een coda achteraan waar Allegro agitato weer terugkomt, dus de stress keert terug als een boemerang, boy, hardcore! En dan 't slot: een gerold cis-groot akkoord na al dat cis-klein gedoe, alsof opeens de zon door de gordijnen knalt, breezy! Federico Mompou citeert mijn ding in Variatie 10 van zijn Variations on a Theme of Chopin, mattie, en da's een flinke eer, ouwe! En George Crumb gooit 't er drie keer in, in Makrokosmos, Vol. 1, No. 11, dus ik word nog steeds gesampled, fam, ik ben echt een beest!

Nu jij: druk op play en laat je meesleuren

Yo, nu ben jij aan de beurt, gast: smijt mijn Fantaisie-Impromptu aan en druk op play, zero smoesjes, gas! Laat die muziek over je heen spoelen, jonguh, en denk onderweg aan wat ik net vertelde: twee handen die knokken, een zacht middenstuk en dat laatste rollende akkoord, ouwe! Check hoe de storm opkomt, hoe 't stil wordt en hoe 't weer knalt, dan snap je het hele verhaal, wollah, kei! Ik hoop dat jij je net zo opgefokt voelt als ik toen ik dit ding in elkaar zette, want dat was voor mij echt een kanjer van een rit, lekker bezig!