Stilte voor de storm in Mascagni's Cavalleria rusticana Intermezzo
De mooiste momenten

Ik laat het doek gewoon open bij de start van het Intermezzo uit Cavalleria rusticana, zodat je uitkijkt op een volstrekt verlaten Siciliaans dorpsplein waar na alle voorgaande ruzies eindelijk even niemand staat te schreeuwen. De houtblazers, het koper en het slagwerk heb ik voor deze maten vrijaf gegeven en ik laat alleen de strijkers een rustige, zangerige melodie inzetten, wat voelt als een frisse duik nadat het hele dorp net de kerk in is verdwenen.

Halverwege schuif ik er ook nog een harp en een pijporgel bij die ik vanuit de kerk op het podium laat klinken, waardoor de strijkers ineens zo breed en warm aanzwellen dat je bijna zou vergeten dat er straks nog een dodelijk messengevecht op het programma staat. Het klinkt daar zo plechtig en vredig dat het publiek bij de première in Rome eiste dat we het stuk meteen nog een keer speelden, waarschijnlijk omdat niemand zin had om terug te keren naar al het liefdesverdriet en verraad.

Aan het einde laat ik die volle klank van de strijkers en het orgel heel rustig wegsterven op hoge, ijle tonen, als een laatste diepe zucht voordat de ellende op het dorpsplein weer in alle hevigheid losbarst. Na slechts achtenveertig maten zit mijn muzikale adempauze er alweer op en laat ik je in een bedrieglijke stilte achter, precies op tijd voor de tragische ontknoping.