Dobberen in Venetië met Offenbachs Barcarolle
De mooiste momenten
Belle nuit, ô nuit d'amour

Welkom, ik ben Jacques Offenbach en ik laat je hier graag de mooiste momenten uit mijn Barcarolle horen. Je gaat merken hoe ik met slechts twee zangstemmen en een zacht kabbelend orkest de lome sfeer van een Venetiaanse zomernacht tot leven wek. Op deze site helpen mijn collega-componisten en ik je bovendien om onze muziek meteen te herkennen zodra je haar ergens hoort, dus doe eens mee met de Trainer .
---
Deining zonder natte voeten
Ik begin mijn Barcarolle met een rustig wiegend ritme dat je meteen het gevoel geeft dat je in een Venetiaanse gondel zit, maar dan gelukkig zonder het risico op zeeziekte. De melodie klinkt zo ontspannen en zonnig dat niemand doorheeft dat ik dit deuntje jaren eerder eigenlijk voor een groepje zingende elfen in mijn opera Die Rheinnixen had bedacht.
Twee stemmen op één kussen
Ik laat in het middengedeelte de stemmen van Giulietta en Nicklausse zo dicht tegen elkaar aan schurken dat ze klinken als twee verliefden die op een smal bankje zitten. De muziek zwelt hier even verlangend aan met hulp van het koor, alsof de gondelier plotseling besluit om voor de gezelligheid een stukje mee te neuriën.
Zachtjes aanmeren voor het slapengaan
Ik breng aan het slot die eerste kabbelende melodie gewoon weer terug, want een goede kapitein zorgt ervoor dat zijn passagiers na een mooie tocht weer veilig aan wal stappen. Het orkest laat de laatste noten zo zachtjes in de nacht verdwijnen dat je bijna zou vergeten om na afloop nog voor je vaartochtje te betalen.
---
Vond je het leuk om zo samen langs de mooiste momenten uit mijn Barcarolle te varen? Achter deze rustige melodie uit Les contes d'Hoffmann schuilt nog een heel verhaal, want ik heb de première in 1881 zelf helaas niet meer mogen meemaken en collega Ernest Guiraud heeft het werk na mijn dood moeten voltooien. Klik gerust op de links hieronder als je zin hebt om nog wat verder in de geschiedenis en de geheimen van mijn Barcarolle te duiken.
Opname: Emma Luart, Germaine Cernay, http://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/
