Paukenstriem en songfestivaltune ontcijferen bij Charpentiers Te Deum Prelude
De backstory

Honderdzesenveertig op m'n rug, a mattie!

Ewa faka dan, strijder, je denkt zeker dat die knaller van mij gewoon een los deuntje is, maar die officiële naam op papier heet dus Te Deum in D major, H. 146: I. Prelude, wollah geen grap! Dit keiharde Te Deum Prelude trapt gewoon mijn hele grote motet Te Deum in D major, H. 146 af zonder dat er ook maar één zanger z'n keel opentrekt, puur instrumenten die de boel slopen, broer! Die letter en cijfertjes erachter heb ik trouwens niet zelf verzonnen, neef, dat heeft die Amerikaanse muziek-nerd Hugh Wiley Hitchcock pas in 1982 eraan geplakt in z'n dikke lijst van al mijn tracks, gek! Klinkt bijna als een kentekenplaat op een snelle bak toch, sahbi, maar zo weet tenminste elke gozer precies welke tune van mij ze moeten pompen!

Hustlen in Parijs met koninklijke connecties, neef!

Tussen 1688 en 1698 zat ik volop in mijn grind daar in Parijs, lekker de baas spelen als maître de musique bij die Jezuïetenkerk van Saint-Louis, tantoe dikke baan, jonguh! Daar in die kerk heb ik deze legendarische klapper dus in elkaar lopen sleutelen, gewoon midden in de stad tussen de wierook en de grote pilaren, je weet zelf! Tussendoor gaf ik ook nog ff skere compositielessen aan Philippe d'Orléans, die hertog van Chartres, gewoon het neefje van die grote eindbaas koning Louis XIV, geen kattenpis, a drerrie! Dus terwijl ik die hoogheid leerde hoe je een fatsoenlijke beat schrijft, zat ik zelf ondertussen deze gouden hit voor de kerk uit m'n mouw te schudden, lekker bezig al zeg ik het zelf!

Geheime mapjes en oorlogs-fissa, broer!

Als je mijn eigen handschrift wilt checken, moet je nu naar de Bibliothèque nationale de France in Parijs, want daar ligt mijn originele papier veilig in Volume 10, Cahier 62 van mijn Meslanges autographes, ouwe! Die slimme koppen die oude papieren bestuderen hebben berekend dat ik die inkt ergens rond 1691 of 1692 op dat blad heb lopen smijten, echt eeuwen geleden, niffo! Er was toen die Negenjarige Oorlog aan de gang en als Frankrijk weer eens een dikke overwinning pakte op het slagveld of aan de onderhandelingstafel, moest er natuurlijk een groot dankfeest in de kerk komen, wollah! Meestal linken de kenners mijn stuk aan die gruwelijke winst bij de Slag bij Steenkerke in augustus 1692, al heeft niemand het bonnetje van de exacte datum bewaard en roepen sommigen weer dat het voor het Verdrag van Turijn in 1696 was, dus wie het echt zeker weet mag het zeggen, gap!

Waarom D-groot je helemaal lijp maakt, sahbi!

Ik heb dit beest van een nummer niet zomaar in D-groot gezet, mattie, want in mijn eigen lesboek Règles de composition schreef ik al zwart op wit dat die toonsoort kaulo vrolijk en super oorlogszuchtig klinkt! Je voelt meteen die soldaten-energie door je aderen knallen zodra die eerste noten door de ruimte vliegen, alsof je zelf op een paard met een glimmend zwaard de straat op rent, gek! Van mijn vier Te Deum-versies die de tijd hebben overleefd, dus H. 145, H. 146, H. 147 en H. 148, is deze H. 146 ook echt de enige waar ik trompetten en pauken tegenaan heb gegooid, bro! Die andere drie zijn ook prima spul hoor, neef, maar zonder dat gebonk van die ketels en dat kopergeschal mis je toch die rauwe straat-explosie die deze versie zo legendarisch maakt!

De hele squad op het podium, maar nog ff mondje dicht!

Voor het volledige werk heb ik een gigantische groep opgetrommeld, jonguh: acht solo-zangers, een compleet gemengd koor, fluiten, hobo's, trompet, pauken, strijkers en die diepe basso continuo eronder, tantoe druk op die vloer! Maar tijdens dit Te Deum Prelude moeten al die zangers en dat koor dus mooi hun kaken op elkaar houden, want mijn instrumentale boys en girls pakken eerst helemaal alleen de spotlight, a mattie! Sommige koekenbakken denken trouwens dat mijn hele H. 146 alleen maar uit instrumenten bestaat, maar dat is dikke onzin, strijder, want na deze opening volgen nog tien stukken waarin wel volop in het Latijn wordt gezongen en duurt het hele feest zo'n vijfentwintig minuten! En wie er bij die allereerste uitvoering destijds stond te zwaaien met de stok staat nergens opgeschreven, ouwe, maar aangezien ik daar de muzikale leider was, kun je wel raden dat ik zelf die boel stond aan te vuren!

Niet van die rivaal Lully, wollah!

Wat mij echt laat koken in m'n graf, neef, is wanneer gasten beweren dat die grote rivaal van mij, Jean-Baptiste Lully, deze legendarische opener heeft geschreven, faka met die leugens dan?! Die Lully leefde inderdaad in mijn tijd en dropte in 1677 zijn eigen Te Deum met nummer LWV 55, maar deze wereldberoemde klapper in D-groot komt toch echt honderd procent uit mijn eigen koker, broer! Ga mijn saus dus nooit verwarren met die van hem, sahbi, want mijn Marche en rondeau in tweekwartsmaat heeft een heel eigen swagger waar niemand aan kan tippen! Elk refrein pompt er weer keihard in nadat die zachtere instrumenten even hebben mogen ademen, gewoon pure klasse uit mijn eigen pen, geen discussie mogelijk, niffo!

Tweehonderdvijftig jaar onder het stof, gek!

Nadat ik in 1704 mijn laatste adem uitblies, ouwe, raakte mijn meesterwerk gewoon eeuwenlang compleet vergeten in een stoffige hoek, niemand die er nog naar omkeek, echt skere tijden! Pas in 1953 kwam die Franse muziekonderzoeker Carl de Nys langs, die tussen de oude boeken zat te graven en mijn manuscript van H. 146 weer onder het stof vandaan trok, wat een kanjer! Hij zag gelijk dat dit puur goud was, strijder, en niet veel later in 1957 heeft Walter Kolneder de bladmuziek netjes laten drukken bij Universal Edition in Wenen zodat iedereen het weer kon spelen! Zonder die reddingsactie in de jaren vijftig had jij deze gruwelijke beat nu dus nooit door je speakers kunnen blazen, a drerrie, zo zie je maar hoe raar het kan lopen!

Gelijk op de plaat geknald in drieënvijftig, bro!

Datzelfde jaar 1953 lieten ze er trouwens geen gras over groeien, mattie, want mijn herontdekte parel werd meteen voor het eerst op een moderne plaat gezet voor dat Franse label Erato! Dirigent Louis Martini nam de leiding over het Orchestre de Chambre des Concerts Pasdeloup en de Chorale des Jeunesses Musicales de France om mijn noten weer tot leven te wekken, wollah echt gruwelijk! Stel je voor, neef, eerst ligt je papier tweehonderdvijftig jaar te slapen in Parijs en ineens draait je muziek op zo'n zwarte schijf door heel het land, kaulo bizar toch?! Die opname zorgde ervoor dat mijn naam ineens weer overal op straat en bij de radio rondging alsof ik nooit was weggeweest, jonguh!

Van de kerkbank rechtstreeks je tv in, niffo!

Een jaartje later in 1954 werd het nog gekker, sahbi, toen de European Broadcasting Union de eerste acht maten van mijn Prelude inpikte als hun vaste herkenningsmelodie voor het televisienetwerk van Eurovision! Een gozer genaamd Guy Lambert maakte er een arrangementje van en op 6 juni 1954 knalde mijn muziek voor het eerst live de ether in vanaf het Fête des Narcisses in Montreux, geen grap! Sindsdien hoort de hele wereld mijn trompetten voor elke grote internationale uitzending, zoals het Eurovision Song Contest en het Nieuwjaarsconcert uit Wenen, waardoor iedereen het nu de Eurovision Anthem of Eurovision Theme noemt, gek! Maar trap dus mooi niet in die fabel dat ik dit in de twintigste eeuw als een snel tv-reclamedeuntje heb geschreven, broer, want dit was gewoon heilige kerkmuziek van ruim tweehonderdvijftig jaar eerder!

Eeuwige roem voor deze eindbaas, a drerrie!

Zo zie je maar, strijder, hoe een dankdienst voor een oude Franse veldslag uitgroeide tot de meest gedraaide tv-tune op deze hele aardkloot, wollah echt een lijp verhaal! Miljoenen mensen zitten klaar met chips op de bank bij die eerste acht maten van mijn Te Deum Prelude, zonder dat ze überhaupt weten dat ik dit in een Parijse kerk heb lopen brouwen, ouwe! Van koninklijke neefjes lesgeven tot knallen voor het Songfestival, mijn muzikale reis is gewoon één grote film geweest, neef! Nu jij al deze kennis in je zak hebt, mattie, kun je bij het volgende tv-feestje mooi de slimme jongen uithangen en iedereen vertellen wie die legendarische fanfare echt heeft gedropt!