Yo jachtgabber jankt mee bij Elgar en de Enigma Variations: Variation IX "Nimrod"
De backstory
Variations on an Original Theme, Op. 36
Yo yo, ik ben Elgar, mattie, en dit is het achtergrondverhaal van Enigma Variations: Variation IX "Nimrod", wollah, lekker bezig! Je hoort hier waarom de Berlin Philharmonic dit trage Adagio het emotionele middelpunt van heel het werk noemt, jonguh, een pure beest van een traan-knaller, tintin! Ayo, samen met mijn collega-componisten leer ik je hier onze stukken herkennen zodra ze knallen, dus jump erin en test jezelf in de Trainer , fissa, kanjer!
---
Geen rijke pa, wel een vioolkoffer
Ewa gast, ik was geen verwend conservatoriumsnotneusje, ik leerde bijna alles gewoon zelf, hosselen als een malle! Rijke patroons die me pushten? Nul komma nul, mattie, mijn portemonnee was zo leeg dat er een echo in zat! Dus ik gaf vioollessen voor de doekoe, fissa fissa, de ene leerling na de andere krassend en piepend in mijn oren! Zo'n kale start, bro, en toch ploften daar later mijn dikste noten uit, lekker bezig, yallah!Piano-geklooi na een dag lessen
Op de avond van 21 oktober 1898 kwam ik thuis na een dag lessen geven, helemaal gesloopt, akhi, mijn hoofd was dikke soep! Ik ging gewoon wat zitten pielen op de piano, geen plan, geen stress, ff chillen, snap je? Mijn vrouw Alice hoorde ineens een melodietje in mijn gepruts en dacht meteen: die moet-ie houden, gozer! Ik ging d'r mee aan de slag en bouwde er een heel ding van, want Alice was mijn steun en toeverlaat, artistiek en praktisch, dikke mazzel voor mij!Een stuk vol maten
Check, het hele werk draag ik op aan mijn vrienden die erin staan afgebeeld, dus 't is een fotoboek, maar dan met violen, sws! Elke variatie is een gozer of een hele vriendenclub in noten, breezy gemaakt, geen enkel gezicht saai! Dit negende deel is volgens het programmaboekje van de Berliner Philharmoniker het emotionele middelpunt, en echt, de rest van het stuk staat daar dik achter te kijken! Dus ik pak je bij je kladden, bro: dit is geen deuntje voor erbij, dit is 't hart van de hele squad!Wie is die Jaeger nou echt
August Jaeger, geboren op 18 maart 1860, was muziekeditor bij uitgever Novello & Co, ewa, een kantoorbaas met gevoel! In 1890 stapte hij daar binnen en later runde hij er zelfs het uitgeefbureau, dus de man had een bakkes vol te zeggen, lekker dan! Eind 1897 kruisten onze paden, mattie, en vanaf dat moment hingen wij aan elkaar als kauwgom aan een schoenzool, bizar! Hij knikte niet braaf ja en amen, nee, hij zei recht in je gezicht wat hij vond, een strenge criticus noemde ik 'm, dik respect!Elf jaar brieven, geen WhatsApp
Elf jaar lang schreven wij elkaar, ewa, geen appjes, geen snaps, gewoon pen en papier, oerdegelijk! Die hele stapel is later verzameld door Percy M. Young in "Letters to Nimrod", dus je kunt onze ouwe praatjes gewoon nalezen, fissa! En Jaeger gaf mij adviezen die ik echt gebruikte, bro: door hem gooide ik stukken in de finale om, en dat pakte vet uit! Een maat die je eerlijk de waarheid zegt, dat is goud, serieus, beter dan duizend likes!Geen portretfoto, wel een filmpje
Veel gasten denken dat dit deel gewoon zijn karakter schetst, maar mis, hartstikke mis, joh! Voor mij is 't het verhaal van iets wat echt gebeurd is, namelijk dat gesprek over Beethovens trage delen, een mini-film, ouwe! Dora Penny kreeg van mij te horen dat 't maar een hint is en geen citaat, dus niet gaan zeuren, check! Op mijn schets en in de pianoversie van 1899 staat nog 'nobilmente' erbij, maar in de orkestpartituur niet, wat een plottwist, yallah!Eerst Caractacus, toen dit
In oktober 1898 ging mijn cantate Caractacus in première op het Leeds Festival, dus ik zat in mijn flow, lekker bezig! Diezelfde maand begon ik aan dit werk, bro, dus ik was aan 't dubbel werken als een gek, kei hard! In februari 1899 stond de hele partituur uitgeschreven, van noot tot noot, mijn pols zowat kapot, wat een gehos! Zet daar een orkest tegenaan met vier hoorns, drie trombones, een tuba en pauken erbij, een complete kermis, mattie, dope!De première in Londen
Op 19 juni 1899 was 't zover, in St James's Hall in Londen, wat een avond, mijn buik zat vol vlinders, akhi! Hans Richter stond voor het orkest, een echte grote baas, dus mijn muziek zat in goede handen, check! Uitgever Novello & Co kwam nog dat jaar met een pianoversie, dus thuis kon elke gast het zelf plonken, fissa! De Berlijnse Philharmoniker pakten 't pas op 3 februari 1908 voor het eerst op, onder Arthur Nikisch, beetje laat voor de party, wollah!Jaeger zeurt, ik fix
Na de première vond Jaeger de finale te kort, mattie, en weet je wat, hij had nog gelijk ook! Dus ik trok 'm langer en dikker, en in september 1899 klonk de nieuwe versie op het Three Choirs Festival in Worcester, met mijzelf voor het orkest, vet gaaf! En dat woord Enigma boven het thema? Dat schreef Jaeger erboven toen de partituur klaargemaakt werd, dus 't slaat op het thema, bro, niet op het hele stuk! Wat dat raadsel dan is? Niemand die 't ooit kraakte, en ik nam nooit één oplossing aan, dus succes met gokken, gozer!Een lege stoel voor Jaeger
Jaeger overleed op 18 mei 1909, wat een dreun, ouwe, ik was echt leeg! Later schreef ik dat zijn plek bezet is geweest maar nooit gevuld, dus er zat wel eens iemand op, maar de stoel bleef gewoon leeg, serieus! In 1912 liet ik dit deel terugkomen in mijn koorwerk The Music Makers, een knipoog naar mijn ouwe maat, ewa! En nu draaien ze 't bij begrafenissen en herdenkingsdiensten, dus als de tranen lopen, bro, dan is dat dat gesprek over Beethoven dat nog steeds zijn werk doet, zwaar!---
Yo jonguh, was dit verhaal achter Enigma Variations: Variation IX "Nimrod" een beetje breezy voor je, of zat je te gapen als een slaperige kanjer? Want wollah, er zit nog een hele bak meer in dit beest, mattie, en ik ben er zelf nog niet eens klaar mee! Neem dat raadsel achter mijn thema: niemand heeft 't ooit gekraakt, en ik pakte nooit één oplossing aan, tintin, dus de gozers blijven maar gokken! Klik lekker op die links hieronder, broer, en duik er vol in, fissa fissa! Dan ga je er straks zelf over ouwehoeren alsof je erbij was, lekker bezig, yallah!