Sicilië-snitch pakt dorpsbitchfight uit bij het Cavalleria rusticana Intermezzo van Mascagni
De backstory

Skere tijden in het zuiden, neef!

Ewa faka strijder, kom dichterbij dan, pak die stoel, want eind 1888 zat ik nog zwaar skeer te wezen in Cerignola, zo'n slaperige plek onderin Apulië, geen één doekoe op zak, wollah! Jarenlang beetje rondgezworven met van die vage operette-clubs, broer, dus ik daar braaf muzieklesjes droppen voor de gemeente en het lokale orkestje dirigeren om niet te verhongeren, tantoe zwaar leven! Elke dag zelfde droge broodje knagen, mattie, terwijl mijn hoofd vol zat met de allerziekste melodieën waar nog helemaal niemand op zat te wachten, kaolo frustrerend toch?! Maar toen, a sahbi, precies toen ik dacht dat ik voor altijd in dat gat zou blijven hangen, kwam er ineens een gouden kans voorbij waaien die alles op z'n kop zette, geen grap!

Grote prijsvraag voor jonge honden, gap!

Die grote uitgever uit Milaan, Edoardo Sonzogno, gooide in 1888 ineens een dikke wedstrijd online voor jonge Italiaanse gasten die nog nooit een opera op de planken hadden geknald, lekker bezig die ouwe! Je moest een korte opera van één akte inleveren, jonguh, gewoon alles in één klap erop of eronder zonder pauze voor een drankje, snap je die druk op mijn schouders?! Ik meteen mijn maten Giovanni Targioni-Tozzetti en Guido Menasci aan hun jasje trekken, drerrie, van: schrijf als de bliksem een gruwelijke tekst voor mij voordat we te laat zijn, jallah! Zij pakten toen een heftig verhaal en toneelstuk van Giovanni Verga erbij, kil, over heethoofden op een eiland die helemaal loco gaan om de liefde, precies het rauwe spul dat ik nodig had!

Vrouwlief redt de boel bij de brievenbus, wollah!

Van eind 1888 tot begin 1889 ik als een bezetene schrijven aan die Cavalleria rusticana, neef, vingers kapot op die piano tot diep in de nacht, echt beestmodus aan! Maar eerlijk, op het laatst kreeg ik ineens zware twijfels, bro, ik dacht dat mijn werk poep was en volgens de verhalen heb ik die hele stapel papier gewoon in een hoek gesmeten, fissa klaar ermee! Het gerucht gaat dus dat mijn vrouw Lina stiekem die partituur uit de rommel heeft gevist en vlak voor de sluitingsdatum op de post heeft geknald, wat een kanjer van een wifey heb ik, tintin! Als dat verhaal klopt, had je zonder haar nu naar helemaal niks zitten luisteren, vriend, en had ik daar in het zuiden nog steeds blokfluitles gegeven aan snotneuzen, bizar toch?!

Drieënzeventig rivalen compleet gesloopt, strijder!

Er deden drieënzeventig andere hongerige gasten mee aan die wedstrijd van Edoardo Sonzogno, a sahbi, allemaal jonge honden die dachten dat ze de nieuwe eindbaas van Italië waren! Maar wie pakt daar gewoon ijskoud de eerste prijs voor iedereen z'n neus weg, mattie, wie sloopt die hele competitie met twee vingers in de neus, juist ja, ik dus, boem! Van een blutte muziekleraar in Cerignola ineens de grote winnaar waar heel Milaan over praatte, gozer, mijn leven ging van nul naar honderd in één seconde, knettergek! En het mooiste van die hele klapper was dat ene rustige stukje middenin, het Cavalleria rusticana Intermezzo, dat ik er bijna tussen neus en lippen door in had gefietst, geen spang!

Geen nummer nodig voor deze baas, ouwe!

Sommige saaie studiebollen vragen mij weleens welk catalogusnummer of opusnummer dit meesterwerk eigenlijk heeft, broer, alsof ik een boekhouder ben die bonnetjes zit te tellen! Luister goed, kil, ik deed helemaal niet aan die stoffige opusnummers bij mijn opera's, waarom zou ik een cijfertje plakken op pure emotie die recht uit mijn tenen komt?! In de originele partituur en de orkestuitgaven heb ik er trouwens gewoon Intermezzo sinfonico boven gekalkt, drerrie, klinkt meteen een stuk chiquer voor de mensen met een duur pak aan! Toen Edoardo Sonzogno die bladmuziek in 1890 in Milaan liet drukken, vloog het zonder enig nummertje als warme broodjes over de toonbank, neef, iedereen wilde die noten hebben!

Stilte voor de messengetrek op het plein, jonguh!

Even voor jouw beeld, gap, dit stuk zit dus niet aan het begin als een opening of helemaal aan het einde, nee man, ik dropte het precies op tweederde van die ene akte! Het doek blijft gewoon omhoog terwijl dat hele Siciliaanse dorpsplein compleet leeg is, strijder, iedereen zit braaf in de kerk voor Pasen terwijl de spanning buiten om te snijden is! Vlak daarvoor heb je allemaal drama en verraad gehad, a sahbi, en direct na mijn zoete deuntje trekken die dorpsbewoners hun messen voor een dodelijk gevecht, zieke combi toch?! Mensen denken weleens dat het over de maffia gaat, wollah, maar het is gewoon rauwe dorpsruzie om gebroken harten en bedrog in de negentiende eeuw, niks geen grote misdaadbendes!

Achtentwintig plus twintig maten pure magie, mattie!

Hoe ik die gouden sfeer fikste in maar achtenveertig maten, bro, is eigenlijk gewoon tovenarij, want ik schopte voor dit stukje alle trompetten, fluiten en trommels de zaal uit! Alleen maar strijkers, een harp en zo'n dik pijporgel dat vanuit die kerk lijkt mee te blazen, gozer, alles in een dromerige driekwartsmaat die je ziel helemaal masseert! Gewoon rustig aan in F-groot op een chill tempo dat we Andante sostenuto noemen, neef, zodat die violen zo hard kunnen huilen dat zelfs de grootste straatvechter een traantje moet wegpinken! Geen moeilijke fratsen of ingewikkeld gedoe van een uur lang, kil, binnen een paar minuten heb ik heel die tent in mijn broekzak en durft niemand meer te ademen!

Rome op z'n kop bij de grote vuurdoop, drerrie!

Op 17 mei 1890 was het eindelijk zover in het Teatro Costanzi in Rome, ouwe, mijn grote vuurdoop met dirigent Leopoldo Mugnone voor de neus van dat orkest, ik zweette peentjes! Zodra dat Cavalleria rusticana Intermezzo klonk, ging het publiek zo verschrikkelijk hard uit z'n dak dat ze het meteen nog een keer moesten spelen, midden in de voorstelling een bisnummer, tantoe lijp! Aan het einde mocht ik wel veertig keer voor het doek komen buigen, en sommige verhalen beweren zelfs zestig keer, vriend, mijn rug was helemaal kapot van al dat geknik naar die schreeuwende zaal! Op die ene avond in Rome trapte ik mooi wel even de hele verismo-beweging in de Italiaanse opera af, a sahbi, gewoon het echte rauwe leven op het podium in plaats van sprookjes!

Van kerkbankje tot heilig liedje, broer!

Omdat die melodie zo lekker in het gehoor ligt, neef, gingen slimme gasten er later natuurlijk mee aan de haal om er een gezongen versie voor één stem van te brouwen! Ze plakten er heilige Latijnse woorden onder of een Italiaanse tekst van Piero Mazzoni, gap, en sindsdien kent bijna iedereen die vocale versie onder de bijnaam Ave Maria! Best grappig toch, strijder, dat een instrumentaal pauzemuziekje vlak voor een dodelijke messteek ineens een vroom gebedje wordt dat mensen op bruiloften en in kerken zingen?! Mij maakt het allemaal niks uit hoor, zolang ze mijn naam maar goed spellen en die violen lekker breed uitgesmeerd laten klinken, wollah, ik vind het allang best!

Bokshandschoenen en filmbazen in de bios, a sahbi!

Zelfs een eeuw later blijft mijn deuntje nog steeds de allergrootste baas in de bioscoop, mattie, want die grote filmregisseurs weten dondersgoed wat ze moeten pakken voor kippenvel! In 1980 knalde Martin Scorsese mijn muziek al meteen onder de opening en het einde van zijn boksfilm Raging Bull, jonguh, zwart-wit beelden met mijn strijkers eronder, gruwelijk hard! En tien jaar later, in 1990, pakte Francis Ford Coppola mijn werk voor de grote ontknoping van The Godfather Part III, drerrie, waardoor iedereen dus ten onrechte dacht dat mijn opera over gangsters ging! Van een blutte gozer in Cerignola tot de dikste kaskrakers op het witte doek, bro, mijn achtenveertig maten blijven voor altijd onsterfelijk, geen enkele twijfel mogelijk, ciao!