Isaac Albéniz
Componist

Pamper om en gelijk piano slopen

Ewa mattie, luister dan, 1860 geboren in Camprodon, Catalonië, en wollah, met vier jaar zat ik al in Barcelona die hele piano helemaal kapot te spelen voor publiek, geen grap! Het verhaal gaat dat ik in 1867 bij het Paris Conservatoire auditie klapte na lessen van die ouwe Antoine François Marmontel, maar die gasten vonden me ze3ma te jong en te druk, echt skere actie! Later in 1876 nog effe kort Leipzig Conservatory gecheckt, maar toen regelde Guillermo Morphy voor mij zo'n dikke koninklijke doekoe-beurs voor Brussel, lekker bezig toch? Daar bij Louis Brassin op het Royal Conservatory of Brussels alles gesloopt op die toetsen en in 1879 gewoon eerste prijs gepakt, helemaal beest, jonguh!

De grote klik en de trouwring

Maar luister, gap, in 1883 kwam pas de echte ommekeer toen ik die legende Felip Pedrell tegen het lijf liep, want die man opende mijn ogen echt niet normaal hard! Hij zei tegen mij van: waarom speel je niet gewoon die hete Spaanse nationale pokoes, en ik dacht gelijk ja man, dat is pas gruwelijk, daar zit die echte saus in! Zelfde jaar trouw ik ook nog effe snel met mijn eigen studente Rosina Jordana, echt een kanjer van een vrouwtje, en samen fiksen we gewoon drie kids, tintin! Met die nieuwe Spaanse vibe in mijn hoofd knalde ik in 1886 gelijk die Suite española op papier voor koningin Maria Cristina, en vanaf dat moment was ik echt los, broer!

Chillen in Londen en Parijs

Begin jaren 1890 zat ik dus volop in Londen te hosselen bij het Prince of Wales's Theatre, beetje muziektheater draaien voor die Engelse strijders daar, je weet zelf! Toen verkaste ik lekker naar Parijs, waar ik in 1897 en 1898 zware pianolessen gaf aan de Schola Cantorum, gewoon hoogste niveau a sahbi, niks geen amateurgedoe! Daar in die Franse hoofdstad hing ik elke dag met mijn vaste drerries zoals Claude Debussy, Gabriel Fauré, Paul Dukas en Vincent d'Indy, echt alleen maar grote bazen om me heen! Wij zaten daar samen te sparren over muziek alsof we de hele wereld gingen overnemen, want die gasten snapten mijn Spaanse vuur helemaal, echt lauw!

Dikke hits en geleende gitaarsaus

Check, als je kijkt naar mijn allerbekendste werk dat je gewoon hier op deze site kan pompen, dan heb ik het natuurlijk over Asturias (Leyenda), die ken je sowieso! Die knaller zit dus in mijn Suite española en ook in Chants d'Espagne uit de jaren 1890, en als die losbarst op je speakers vliegen de vonken gelijk door je hele kamer, neef! Iedereen denkt altijd dat ik dat ding voor klassieke gitaar heb geschreven omdat het zo klinkt, maar dat is dus dikke fabel, gap, gewoon 100 procent voor mijn eigen piano gemaakt! En tussen 1905 en 1908 dropte ik ook nog Iberia, twaalf zieke pianostukken in vier boeken, waar zelfs mijn gabber Claude Debussy helemaal lijp van werd, zo hard ging die!

Een rijke suikeroom met gare teksten

In Londen had ik trouwens een zieke deal gesloten met Francis Burdett Money-Coutts, een of andere schatrijke bankier met kapot veel floes op zijn rekening, wollah! Die gozer pompte bakken met geld in mijn zakken, maar de voorwaarde was wel dat ik muziek moest plakken onder zijn eigen Engelse operateksten, zoals voor Pepita Jiménez en Merlin! Mensen roddelen nog steeds of die deal nou een sluwe valstrik was die mij vastketende aan matige teksten, of juist een gouden zet waardoor ik rustig aan Iberia kon bouwen, zeg jij het maar! Hoe dan ook, ik zat daar mooi tussen die ridders van Koning Arthur te zweten terwijl mijn hart eigenlijk alleen maar naar die hete Spaanse zon stond te schreeuwen, echt bizar, ouwe!

Nieren kapot maar vlammen tot het einde

Mijn laatste jaren waren fysiek echt zwaar klote, want ik liep al tijden rond met de ziekte van Bright, zo'n chronische nierkwaal die mijn hele lijf langzaam sloopte, man! Terwijl mijn lichaam dus helemaal naar de gallemiezen ging, zat ik tussen 1905 en 1908 nog steeds die gruwelijke noten van Iberia uit mijn vingers te persen, puur op karakter, strijder! Ik trok uiteindelijk naar Cambo-les-Bains in het zuidwesten van Frankrijk om een beetje op adem te komen, maar op 18 mei 1909 was de koek op en ging mijn lichtje uit op 48-jarige leeftijd! Ze hebben me daarna netjes teruggebracht naar mijn eigen Barcelona en me daar begraven op het Montjuïc Cemetery, weer helemaal thuis op eigen bodem, rust in vrede, bro!

Gitaarhelden gaan ermee vandoor

Na mijn dood bleef mijn naam keihard doordreunen als de grote eindbaas van de Spaanse nationale muziek, want gasten als Manuel de Falla en Joaquín Turina gingen vol op mijn spoor verder! Die jonge honden hoorden hoe ik die Spaanse ziel in klassieke noten had gegoten en dachten gelijk: ja man, die route moeten wij ook pakken, dat is de enige echte weg! Maar de grootste grap van mijn hele erfenis komt door gitaarlegendes Francisco Tárrega en Andrés Segovia, die mijn pianostukken gewoon omtoverden tot gitaarkrakers, geen speld tussen te krijgen! Door hun bewerkingen zijn mijn werken nu de absolute hoeksteen van het klassieke gitaarrepertoire, en klinkt mijn muziek op zes snaren bijna nog brutaler dan op mijn eigen toetsen, bizar toch?

Pak die Spaanse zon in je oren

Luister, vriend, wat ik jou wil geven als je mijn tracks opzet, is geen stoffig museumstuk waarbij je in slaap sukkelt op een houten stoeltje, ben je helemaal betoeterd! Ik wil dat je vanaf de allereerste tel die hete Spaanse straat onder je schoenen voelt branden, met ritmes die zo hard klappen dat je niet eens stil kan blijven zitten, wollah! Midden in het stuk gooi ik het tempo dan ineens helemaal om naar zo'n diepe, dromerige melodie die recht in je hart snijdt, alsof je midden in een zwoele zomernacht staat te turen! Dus gooi dat volume open, laat die toetsen of snaren door je ziel knallen en proef het echte Spanje zonder dat je ooit een vliegticket hoeft te boeken, geniet ervan, pik!