Gitaarlegende en flamencofacts fixen bij Asturias (Leyenda) van Albéniz
De beste momenten
Prélude in G minor from Chants d'Espagne, Op. 232, No. 1
Faka strijder, ik ben Albéniz zelf, gap, en hier droppen we gelijk de allerlijpste momenten van Asturias (Leyenda), spang! Je gaat checken hoe ik in Londen een normale piano laat vlammen als zo'n hete flamenco-bak uit het zuiden, ouwe, geen speld tussen te krijgen, echt tantoe lekker! Bovendien fix ik samen met mijn mede-componisten hier dat jij onze tunes voortaan binnen één tel kan herkennen, dus klap die Trainer aan , sahbi, niet twijfelen!
---
Vingers in de fik bij de aftrap, neef!
Ewa mattie, luister dan, ik knal die opening van Asturias (Leyenda) gelijk ziek hard erin op solo piano alsof m'n vingers zwaar op de vlucht zijn voor de popo, gewoon non-stop rammen op die ene noot terwijl die bas eronder stiekem sluipt als een skere kat in het donker, faka met die snelheid?! Iedereen denkt gelijk: wajoow, die gozer tokkelt op een flamenco-gitaar, maar ik fop de hele boel gewoon op een dikke piano, neef, met vingers die zo lijp heen en weer schieten dat ze bijna in de fik vliegen, kaolo gruwelijk!
Effe uitpuffen met een bakkie troost, dushi!
Middenin trap ik ineens vol op de rem, drerrie, want als ik nog één seconde langer zo doorbeuk vallen m'n handen d'r gewoon af, dus ik gooi die vibe helemaal om naar een super trage, dromerige melodie die klinkt alsof ik midden op straat een dramatisch liefdesverhaal sta te spitten tegen je tante! Eerst nog duizend kilometer per uur knallen en nu ineens zo rustig chillen en fluisteren dat je bijna in slaap sukkelt bij je shoarma, broer, maar laat je niet foppen door die relaxte praatjes, want onder de motorkap staat de boel nog steeds zwaar op spanning, geen grap!
Nog één keer slopen en dan loesoe, strijder!
Voor de finale zeg ik tegen die chille rust: bekijk het effe lekker, gap, ik slinger die gekke snelle storm van het begin gewoon weer keihard aan, zodat je hartslag gelijk weer door het dak schiet alsof je net je telefoon in de gracht hebt laten kletteren! En vlak voor de finish plak ik er nog een sluwe staart aan vast die eerst zachtjes doet alsof we braaf gaan pitten, totdat ik uit het niets nog een paar loeiharde klappen op die toetsen geef en de tent definitief sloop: bam, klaar, uitgespeeld, ciao!
---
Ewa sahbi, ging je ook zo spang lekker op deze lijpe trip langs de heetste stukjes van mijn Asturias (Leyenda), of stonden je oren gewoon zwaar te klapperen van m'n gruwelijke pianogeweld, zeg eerlijk?! Denk maar niet dat je nu alles al weet, gap, want achter deze dikke pokoe zit nog een hele waslijst aan lauwe geheimen en gekke verhalen verstopt waar je echt helemaal stijl van achterover slaat, serieus! Ram dus snel op die linkjes hier op de pagina, strijder, en duik nog veel dieper in de wereld van Asturias (Leyenda), want we zijn nog lang niet uitgespeeld, ciao!
Opname: Michael Laucke, Public domain